Παρασκευή, 18 Οκτωβρίου 2013

2 Μαθαίνω να εκτιμώ το διαφορετικό ακόμη καλύτερα...


Απο τις πολύ όμορφες μουσικές ανακαλύψεις των τελευταίων ημερών!

Οι τελευταίες 15 μέρες είναι τόσο γεμάτες...
Θεωρώ ότι αυτός ο Οκτώμβρης έχει ίσα με 100 μέρες και δε λέει να τελειώσει.
Έχουν γίνει τόσα πολλά, που η καθημερινότητα μας έχει αποκτήσει μια άλλη διάσταση και αυτό βοηθάει στο να μην προσφέρουμε το μπράτσο για τις ενέσεις μιζέριας που μοιράζει η πολιτεία με τους συνεργούς της.

Έχουμε ανακαλύψει μέσα απο διάφορες διαδρομές και γνωριμίες έναν δεύτερο - εναλλακτικό κόσμο, που με όπλο τον πολιτισμό προσπαθεί να πείσει τον κοσμο ότι η ελπίδα δεν περνάει απο τα δελτία ειδήσεων αλλά απο το δικό μας μυαλό, που οφείλουμε να κρατάμε σε εγρήγορση και να "βασανίζουμε" με καινά πράματα.

Αφού το ραδιοφωνικό παιδί μας, το δεύτερο χρόνο ζωής του, κέρδισε την εμπιστοσύνη κάποιων φορέων και λειτουργεί  ως χορηγός επικοινωνίας σε εκδηλώσεις που πραγματοποιούν, έχουμε την τύχη-υποχρέωση να παρακολουθούμε-συμμετέχουμε σε αυτές.
Κάπως έτσι βρέθηκα σε 3 διαφορετικούς χώρους και συνειδητοποίησα πόσα στεγανά ακόμη έχω να βρέξω...

Αρχικά επισκεφτήκαμε την "Αλεξάνδρεια", έκθεση φωτογραφίας στο Πνευματικό κέντρο του Δήμου Αθηναίων.(προλαβαίνετε μέχρι τις 25/10 )
Είναι αφιερωμένη στον Καβάφη και την σχέση του με την πόλη...εγώ κι ο συγκεκριμένος κύριος έχουμε κακές σχέσεις παλαιώθεν.
Έτρεμα στην ιδέα να μου πέσει στο διαγώνισμα των νεων Ελληνικών ποίηση Καβάφη, καθώς τις μέρες που μιλάγαμε για αυτόν εγω ταξίδευα αλλού και αρνιόμουν να παρακολουθήσω.
Κι όμως εκεί στην ηρεμία , παρατηρώντας τις φωτογραφίες του Δημοσθένη Γαλλή & ακούγοντας τα ηχογραφημένα ποιήματα, ντράπηκα καθώς συνειδητοποιούσα στα 38 μου, ότι μάλλον τον είχα αδικήσει τον κύριο Καβάφη.
Δεν θα γίνω θυσιώτης του, ούτε θα τον ερωτευτώ, απλά τον αντιμετωπίζω πιο ευγενικά...εξακολουθώ να έχω κάποιες ενστάσεις για την ποίηση του, όμως μπορω να καταλάβω τι του βρίσκουν όσοι τον λατρεύουν.

Δεύτερη εμπειρία ήταν η παρακολούθηση ενός χοροθεάτρου σε ποίηση Εντγκαρ Αλαν Ποε(με κυνηγάει η ποίηση).
Άσχετος των ασχέτων βρέθηκα την περασμένη Παρασκευή στο OLVIO, για να δω την παράσταση "Όνειρο μέσα σε όνειρο".
Για κακή μου τύχη οι θέσεις μας ήταν δεύτερη σειρά, οπότε το σενάριο να χασμουρηθώ, αποκλείστηκε.
Οι πληροφορίες μου ήταν ότι άκουσα στην συνέντευξη των συντελεστών στις Ραδιοτυπίες, αλλά δεν με είχαν κάνει σοφότερο.
Κι όμως αυτο που για 70 σχεδόν λεπτά παρακολούθησα, ηταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη.
Πρόζα και μοντέρνος χορός απο μια ομάδα νεων παιδιών που δύσκολα θα δεις στο γυαλί, που κάνουν αυτό με αγάπη και όχι για βιοποριστικούς λόγους και δεύτερο χαστούκι στον εγωισμό μου, που δεν αναγνώριζε τον μοντέρνο χορό σαν υψηλή τέχνη.
Απόψε είναι η τελευταία παράσταση των παιδιών στο συγκεκριμένο χόρο και όσοι δεν έχετε κάτι καλύτερο να κάνετε, κατηφορήστε στο Βοτανικό ,στο Olvio.

Τρίτωσε το καλό την περασμένη Δευτέρα, στο Νεο Κόσμο, στην παράσταση "Κill the-M-all".
Για αυτό όμως έχω γράψει εδώ και δε θα το επαναλάβω..

Με όσα γνωρίζω ότι θα συμβούν και οσα θα έρθουν που δεν φαντάζομαι, υποψιάζομαι πως αρχές καλοκαιριού θα έχω μπολιαστεί με πράγματα που είτε δεν γνώριζα, είτε αρνιόμουν να δω για δικούς μου λογους...
Σίγουρα θα εκτιμήσω την δουλειά πολλών ανθρώπων καλύτερα και θα αρχισω να παρακολουθώ- συμμετέχω περισσότερες πολιτιστικές εκδηλώσεις, πέρα απο αυτες που υποστηρίζουμε χορηγικα.

Τώρα καταλαβαίνω τα λόγια του Ηλία(του γνωστού καλού μου φίλου), που κάποτε μου είπε:
"Αν μεγαλώνοντας έχεις το θάρρος να ανακαλύπτεις νεα πράματα και να μην τρομάζεις, τότε θα έχεις ακυρώσει τον Αριστοτέλη..."
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Από το Blogger.