Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2013

0 Ένα ποίημα...

I have a green woolen glove with a hole through which always escapes me the middle finger is not the left or the right because my glove is unique and sexy unisex and universal.
 I have a vine that grew on my yard alone and single flowers and pruning in the winter and one that gives grapes so small that the birds come and eat and shit and go, always when my cat is not. 
My cat is fat and hairy pony and crawls across the floor when I like cleaning the floor where will the king who comes to visit. 
On one of the walls of my house I have posted a picture of a clown crying as if sadness were painted with colors that I can play.
 I have a couch that makes bed and becomes queen (and is a bitch) when my solitude was so tired that I have to lie down.
 In my room there are many mosquitoes as sunspots as stains loves sex like crumbs of bread crumbs as such dreams as dreams inglorious Glorias.
 Ah yes, because my life is a festival. But sometimes a funeral. But that later. Because it comes back. And behind each wheel is a wheel. And behind every story there is another story ...

Έτσι μου περιέγραψε χθες το βράδυ Αργεντινός διαδικτυακός φίλος την ζωή του, τους τελευταίους μήνες....με ένα ποίημα.
Κοιμηθήκα πάλι το χάραμα συνεπαρμένος απο την κουβέντα μας.
Μου φάνηκε ευτυχισμένος παρόλα αυτά και μου έδωσε και μια καλή συμβουλή στα ισπανικά για να ψάξω να την μεταφράσω και να σκεφτώ όσο κρατήσει αυτή η διαδικασία...


No debemos perder el tiempo con la gente joven (no el cuerpo sino el alma) ...
Especialmente aquellos que no se han dado cuenta de que en la sala de espejos que muestran enanos gigantes ...
Un día, cuando la fiesta terminó y se reunieron el toldo se entiende ....
Paciencia mi amigo ... hay fiesta que tiene muchos días 

[Οφείλουμε να μην χανουμε τον καιρο μας με τους μικρούς ανθρώπους(όχι στο σώμα ,αλλά στην ψυχή)...
Ειδικά με εκείνους που δε έχουν καταλάβει ότι βρίσκονται στο δωμάτιο των καθρεφτών που οι νάνοι δείχνουν γίγαντες...
Μια μέρα οταν τελειώσει το πανηγύρι και μαζευτεί η τέντα θα καταλάβουν.... 
Υπομονή φίλε μου...κανένα πανηγύρι δε κρατάει πολλές μέρες]

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2013

2 Say it again, Charles....





I liked the colors of their clothing; 
the way they walked;
the cruelty in some faces; 
now and then the almost pure beauty in another face, totally and enchantingly female.
They had it over us: they planned much better and were better organized.
While men were watching professional football or drinking beer or bowling, they, the women, were thinking about us, concentrating, studying, deciding - whether to accept us, discard us, exchange us, kill us or whether simply to leave us.
In the end it hardly mattered; no matter what they did, we ended up lonely and insane


Αφιερωμένο σε αυτούς που προχθές στο μετρό, καυχιόταν μεγαλοφώνως  για την βαρβατίλα τους....μαζί με τα συλλυπητηριά μου....

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2013

5 Που πας ρε Γκόρτσο;



Αντιγράφω απο το Skype το διάλογο που είχα πριν λίγες μέρες με τον κύριο Α.Χ, διοικητή μου τότε εκεί στα βόρεια(ελληνοβουλγαρικά σύνορα) και συνομιλητή - φίλο πλέον τώρα που αποστρατεύτηκε.
Η συζήτηση εκείνη την μέρα περιστρεφόταν γύρω απο τις γενιές και την σχέση που μπορούν να αναπτύξουν προς όφελος όλων.

Α.Χ
- "Να σου δώσω ένα παράδειγμα που δείχνει ότι όλοι δεν είμαστε για όλα.
Πες ότι έχετε έρθει στη πόλη μας και έχουμε βγει το μεσημεράκι για καφέ στο πάρκο.
Εγώ έχω την φαεινή ιδέα να σε προκαλέσω να παραβγούμε απο την καφετέρια μέχρι την βρύση - είναι 70 μέτρα απόσταση- και ο χαμένος να πληρώσει τους καφέδες.
Υπάρχει ποτέ περίπτωση εγώ με 25 χρόνια παραπάνω απο σένα όσο υπέρβαρος και να είσαι να σε κερδίσω;
Θα με βλέπουν οι φίλοι μου στα παγκάκια και θα μου φωνάζουν:
Που πας ρε Γκόρτσο;"

E.C
- "Δεν αντιλέγω σε αυτό αλλά το γεγονός ότι σας περνάω κάποια χρόνια δε σας κάνει λιγότερο χρήσιμο απο τους νεότερους στην κοινωνία.
Σε κάτι διαφορετικό αν συγκριθούμε θα με κερδίσετε σίγουρα"

Α.Χ
-"Δεν ειναι ανταγωνιστικό το πράμα.Στην ηλικία μου οφείλεις να ξέρεις οτι μπορείς να συμμετέχεις στα πάντα, οτι μπορείς να είσαι αρωγός των εξελίξεων και συμμέτοχος αυτών.
Δεν μπορώ εγώ να παρακολουθήσω απόλυτα τα πράματα όπως τρέχουν για πολλούς λόγους, αλλά μπορώ να λειτουργήσω με την εμπειρία μου και την γνώση μου συμβουλευτικά.
Εσείς θα δημιουργείτε και εγώ θα σας βοηθάω ώστε να μεγαλώσει ότι φτιάξετε με ασφάλεια και φυσικά όπου χρειαστεί θα υπηρετήσω ως στρατιώτης κι όχι σαν διοικητής.
Εγώ πήρα σύνταξη ως τέτοιος, εσείς έχετε τώρα στα χέρια το τιμόνι και αν επιχειρήσω να σας το κλέψω θα ρίξουμε το καράβι στη ξέρα"

E.C
-"Δλδ λέτε πως οι άνθρωποι στην ηλικία την δική σας και του πατέρα μου, είναι χρήσιμοι σαν Νέστορες και λιγότερο ως ηγέτες"

Α.Χ
-"Αυτό ακριβώς λέω - χρειαζόμαστε έναν νεο άνθρωπο να έρθει και να αλλάξει τα πράματα.
Προυπόθεση αυτού είναι κάθε Γκόρτσος να πάρει την μαγκούρα του και να παραχωρήσει την θέση του στον Μαντά που έρχεται με όρεξη και δύναμη να προσφέρει.
Όσο παραμένει και το παίζει τζόβενο και προσπαθεί να πείσει (τον εαυτό του πρώτα) ότι επιτελεί έργο και γελοιοποιείται και κακό κάνει.
Είναι αρετή να ξέρεις μέχρι που φτάνουν οι δυνάμεις σου και να προφυλάξεις εσένα και τους γύρω σου, γιατί όταν το καράβι βουλιάξει δεν πνίγεται μόνο ο καπετάνιος.
Αυτό ισχύει για εκεί ψηλά και για τα δικά μας, όποια κι αν είναι..."

Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2013

4 1913


Οσο μπορείς

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πιαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινή ανοησία,
ως που vα γίνει σα μιά ξένη φορτική.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Εγω κι η ποίηση  καλές σχέσεις δεν θα το έλεγα πως έχουμε....αυτό όμως το ποιήμα είναι από τα λίγα που θυμάμαι και τρέφω ιδιαίτερη συμπάθεια.


Το θυμήθηκα χθες και αντιλήφθηκα ότι έναν αιώνα τώρα οι άνθρωποι, το ίδιο κατίνες είμαστε και τις ίδιες μαλακίες επαναλαμβάνουμε....
Ίσως αυτά που γράφαμε στις εκθέσεις τότε περί εξέλιξης και βελτίωσης να τα πιστεύαμε αλλά πλεον 20 χρόνια μετά έχουμε γίνει ίδιοι και πολλές φορές χειρότεροι απο όσα καταδικάζαμε...

Αφιερώμενο στην γενιά μας που μπορούσε να φτιάξει τροφή για τους επόμενους που θ' ακολουθήσουν αλλά κατέληξε στα σαγόνια των θηρίων....
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Από το Blogger.