Τρίτη, 21 Αυγούστου 2012

3 Θα ΄θελα...


...να 'μουν σαν εσενα...

...έστω για λίγο...
...να γευτώ την γλύκα του τίποτα που γοητεύει όσους σε θαυμάζουν...
...να δω πως είναι να θεωρείς κάθε μέρος που βρέχεται απο νερό νησί...
...να σκέφτομαι και να διαδίδω όσα επιθυμεί η "αυλή" μου...
...να θεωρώ πως όλοι μου χρωστάνε και εγώ πουθενά...
...να αγαπώ όσους συνειδητά με κοροιδεύουν μόνο και μόνο γιατί προτιμώ ένα όμορφο ψέμα απο την αλήθεια...
...να επιστρέφω να ξανακαταστρέψω ότι βλάστηση φούντωσε στην καμμένη γη...
...μες τα μάτια μου να μην φωσφορίζει καμία λαχτάρα αλλά να είναι κενά, όμοια με τα δικά σου...

Όμως ,πραγματικά ,θέλω να είμαι σαν εσένα που τραγουδήσαν κάποτε τα Σπαθιά της νιότης μου...

 

Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2012

4 Φίλος και εχθρός...

Με τις μετρικές μονάδες η σχέση μου είναι ιδιαίτερη...λόγω επαγγέλματος έχω μάθει να ζω και δουλεύω μαζί  τους.

Θυμάμαι για τον χρόνο διάφορους ορισμούς για τον χρόνο απο τη Φυσική που κάναμε στο σχολείο...θυμάμαι τον Ηλία να μου λέει διαρκώς το πόσο πολύτιμός είναι για να μην τον ξοδεύω άσκοπα.

Αυτό το άσκοπα όμως Ηλία μου δε το κατάλαβα ποτέ...το άσκοπο για μας μπορεί να είναι ωφέλιμο για κάποιον άλλον - δυσκολεύομαι κάποιες φορές να καταλάβω τι είναι αυτό το χάσιμο χρόνου.

Πχ σήμερα ,στην τηλεόραση - μην φωνάξεις χάζευα να περάσει η ώρα-  πέτυχα τα κλασσικά ρεπορτάζ διασκέδασης-το πάρτυ δε τελειώνει ποτέ, του γνωστού σαχλοκάναλου.
40 άτομα στριμωγμένα σε 10 τετραγωνικά σε μια άδεια υπόλοιπη παραλία να δείχνουν ότι εκεί που διακοπεύουν η διασκεδαση και ο χορός ειναι κάτι που συμβαίνει ασταμάτητα.
Τώρα πόσοι ήταν τουρίστες και πόσοι ντόπιοι (φίλοι του τύπου που έχει το μαγαζί και πήγαν για να βγουν στο γυαλί και για τα ξύδια που υποσχέθηκε το παλληκάρι μας για κέρασμα) δε ξέρω...
4 λεπτά με το ρολόι να μου λένε οτι στο τάδε μέρος όλη μέρα διασκεδάζουν οι άνθρωποι και εγώ να απορώ μήπως υπάρχει κάπου σε άλλη χώρα κάποιο νησί με το ίδιο όνομα που συμβαίνουν αυτά ,γτ στο ελληνικό νησί ο τουρισμός είναι φέτος πολύ δύσκολη υπόθεση και οι επαγγελματίες εκεί αναστενάζουν σκεφτόμενοι τον χειμώνα που έρχεται.
Ταυτοχρόνως αναλογιζόμουν πόσο κενά και μάταια αντίστοιχα θα φαινόταν αυτά που κάνουμε εμείς σε αυτούς τους ανθρώπους στη παραλία...έτσι όμως είναι για μένα ανοησία είναι να τρέχω να μοστραριστώ στο φακό κάθε καναλιού και για τους μοστραδόρους η αντίστοιχη ανοησία είναι μες την κρίση να επενδύεις χρόνο και δουλειά και όνειρα και να θες να κάνεις κάτι που θα προσφέρει το λιθαράκι του σε αυτό που λέγεται πολιτισμός.

Οπως μου είπε και φίλος φαρμακοποιός προσφάτως που συζητούσαμε κάτι αντίστοιχο :
"Οποιος τέτοιους καιρούς ονειρεύεται και φτιάχνει πράματα για το πνεύμα και όχι για τον επιούσιο ή τρελός είναι ή πολύ τρελός ,θα σου πούνε 90 στους 100 αν τους ρωτήσεις ...γι'αυτο πολλοί το έχουν ρίξει στο χαβαλέ γτ δεν θέλουν να σκεφτούν όσα γίνονται και γτ μάθανε τόσα χρόνια ετσι να λειτουργούν...είμαστε σαν την οικοδομή που γέρνει και αυτοί αντι να βρούν τρόπο να την στηρίζουν χλευάζουν όσουν κάνουν ενέσεις μπετόν και βαζουν υποστυλώματα ,ενω αυτοί την επιβαρύνουν περισσότερο με επιπλεον βάρος και κραδασμούς απο χοροπηδητά."

Άσκοπο επίσης θεωρώ να πιάνεις στα χέρια τράπουλες που ξέρεις ότι είναι σημαδεμένες γτ την προηγούμενη φορα με αυτές έπαιξες και έχασες ...μπορεί να μας μοιράζουν φύλλα και να μας υπόσχονται ότι τα παλιά κόλπα τελείωσαν αλλά ο χρόνος που πέρασε λειτούργησε υπερ ημών και δεν τρώμε την μπλόφα τους...για όσους την πιστέψαν και κάθονται στο τραπέζι μαζί τους να προσεύχονται να τους αφήσουν να φύγουν τουλάχιστον με τα εσωρουχά τους....εμείς οι "απέξω" παρατηρούμε και στην κατάλληλη ευκαιρία θα κάνουμε την κινησή μας...
Όπως λες πάντα φίλε Ηλία , στις μάχες δεν κερδίζει ο πιο δυνατός αλλά αυτός που μαθαίνει απο τα λάθη του και έχει την δυνατότητα να περιμένει μέσα στον χρόνο την ευκαιρία....όταν κανείς δε τον υπολείπτεται και κανείς δε τον περιμένει.
Αυτή είναι η πραγματική αξία του χρόνου - να ξέρεις να τον χρησιμοποιείς σωστά έτσι ώστε απο εχθρός να μετατρέπεται για λίγο σε σύμμαχο...
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Από το Blogger.