Τρίτη, 21 Αυγούστου 2012

3 Θα ΄θελα...


...να 'μουν σαν εσενα...

...έστω για λίγο...
...να γευτώ την γλύκα του τίποτα που γοητεύει όσους σε θαυμάζουν...
...να δω πως είναι να θεωρείς κάθε μέρος που βρέχεται απο νερό νησί...
...να σκέφτομαι και να διαδίδω όσα επιθυμεί η "αυλή" μου...
...να θεωρώ πως όλοι μου χρωστάνε και εγώ πουθενά...
...να αγαπώ όσους συνειδητά με κοροιδεύουν μόνο και μόνο γιατί προτιμώ ένα όμορφο ψέμα απο την αλήθεια...
...να επιστρέφω να ξανακαταστρέψω ότι βλάστηση φούντωσε στην καμμένη γη...
...μες τα μάτια μου να μην φωσφορίζει καμία λαχτάρα αλλά να είναι κενά, όμοια με τα δικά σου...

Όμως ,πραγματικά ,θέλω να είμαι σαν εσένα που τραγουδήσαν κάποτε τα Σπαθιά της νιότης μου...

 

3 σχόλια:

Αθηνά... είπε...

Χμ, άκρως ενδιαφέρον κείμενο!
Έχω μια γνωστή από τα παιδικά μου χρόνια και είναι αυτό που περιγράφεις.
Ιδιαιτέρως την χαρακτηρίζει η φράση σου "θεωρείς κάθε μέρος που βρέχεται από νερό νησί"!
Όταν μια φορά της έκανα περίπου μια τέτοια κουβέντα έδειχνε να μην καταλαβαίνει τι της έλεγα.
Ναι, είναι παιδιόθεν ξανθιά η κακομοίρα.
Δεν βαριέσαι...
Ο καθένας με τα ελαττώματά του.
Κι εγώ με τα δικά μου...

Καλημέρα είπα;
Όχι;
Καλημέρα, λοιπόν!

ασωτος γιος είπε...

χαίρε μαγειρα,

SpIrToKoYto είπε...

δηλαδή Μάστερ ( σεφ,το Κοντρολ είναι για άλλα σχόλια )εγώ μπορώ να πω οτι κατέχω νησί,όταν ποτίζω τα λουλούδια μου με το λάστιχο και βρέχεται η βεράντα μου...???

Τώρα είδα την ανάρτησή σου - καθότι και ως γνωστόν κοπανατζού - και πολύ το χάρηκα που δεν μου ξέφυγε...
Πραγματικά " μαγειρεύεις " αριστοτεχνικά...-:))

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Από το Blogger.