Πέμπτη, 12 Απριλίου 2012

10 Tα "σαράγια"

        Η λέξη του τίτλου είναι αδόκιμη και εντελώς οικογενειακής χρήσεως.(πληθυντικός της λέξης σεράι υποτίθεται πως είναι )
Ετσι είχαμε βαφτίσει τα 2 σπίτια του γιαγιάδων στο νησί -της γιαγιάς Μαρίνας και της θειας Γλυκεριάς.
Ο λόγος προφανής...για τις ανέσεις που προσφέραν και την ποιότητα κατασκευής τους!


Οι δικές μου πασχαλινές αναμνήσεις ξεκινάνε Μ.Τεταρτη που φτάναμε στο νησί με την συνοδεία της μαμάς (ο πατέρας μας ερχοταν 2 μέρες μετα με το αυτοκίνητο) και συνήθως την ωρα που καταφτανάμε στο σεράι της κυρα-Μαρίνας ερχόταν και ο κυρ Χρήστος ο γείτονας με τις 3 πρώτες λαμαρίνες κουλούρια απο το φούρνο -θα ακολουθούσαν άλλες 2.
Τσούρεκια η γιαγιά δεν έφτιαχνε ....κουλουράκια όμως ζύμωνε για ολη την γειτονιά.Δεν έλεγε στις γειτόνισσες "φέρε μου αυτά τα υλικά" αλλά "θα αγοράσω εγώ οτι χρειάζεται και θα μου πληρώσεις τα υλικά".
Κλασσική συμπεριφορά γυναίκας με προσφυγικές ρίζες.....
Εμείς λοιπόν μπαίνοντας στο σπίτι ορμάγαμε στα κουλουράκια και η γιαγιά σταυροκοπιόταν και μας "στόλιζε" με διάφορα (οχι βρισιές αλλά χιουμοριστικά στη τοπική διάλεκτο).
Αργότερα μες την μέρα θα ερχόταν και η κόρη της με τα ξαδέλφια μου (ο άνδρας της ερχόταν κι αυτός Μεγάλη Παρασκευή) ,οπότε 4 παιδιά σε ένα τέτοιο σπίτι αντιλαμβάνεσαι τι γινόταν....μια διμοιρία ΜΑΤ να είχες καλά δε μας κάναν ,πόσο 3 γυναίκες -2 μαμάδες και μια γιαγιά(αυτά περιοριζόταν φυσικά απο την Παρασκευή...)


    Μαζευόταν η παρέα των καλοκαιριών και φτιάχναμε ομάδες για να πάμε Πέμπτη πρωι να πούμε το "Σήμερα μαύρος ουρανός ,σήμερα μαύρη μέρα" και να μαζέψουμε στο καλάθι μας κόκκινα αυγά και κουλούρια και στο χέρι χαρτζηλίκι.
Και μας άρεσε να μπαίνουμε το βράδυ στο ιερό που οι ντόπιοι φίλοι μας ντυνόταν παπαδάκια και να παρακολουθούμε απο εκεί την λειτουργία...όχι πως καταλαβαίναμε τίποτα αλλα μας έκανε "κάτι" η ατμόσφαιρα(μαστύρωμα απο το λιβάνι;)
Και την Παρασκευή το πρωί γκρίνια στο σπίτι γτ δε μας παίρναν μαζί στο στόλισμα του επιτάφιου και πήγαιναν οι μαμάδες με την ξαδέλφη και έξτρα γκρίνια απο την κυρα-Μαρίνα που δε θέλαμε να πιούμε τσαι και φρυγανιές να φάμε.
Την κοπανάγαμε απο το σαράι της και την αφήναμε να μαγειρεύει νερόβραστες πατάτες με μυρωδικά για τους μπαμπάδες και πηγαίναμε στο άλλο σαράι ,της θειας Γλυκερίας.
Εκεί βρίσκαμε τον ξάδελφο μας τον Αλεξ και την τρελή μάνα του και πίναμε και γάλα και τρώγαμε κάτι τεράστιες φέτες ψωμί βούτυρο με μέλι γιατί η θειά έλεγε οτι το φαγητό δεν είναι αμαρτία αλλα αυτα λέει ο ανθρωπος και πως επίσης τα μικρά παιδία δεν χρεώνονται τέτοια πράματα σαν αμαρτίες.


     Μας άρεσε το σεράι της θειάς ,με τον ψηλό γίκο στο κατώι που φύλαγε την προίκα της-στρωσίδια και σκεπάσματα- που μύριζε ναφθαλίνη(μιλάμε για πολύ ναφθαλίνη ,όχι σκόρος δε ζούσε εκει ούτε άνθρωπος δε στεκόταν!) .
Με την ετοιμόρροπη ξύλινη σκάλα ,που οδηγούσε στα πάνω δωμάτια ,με το μικρό καμαράκι της θειάς απέναντι απο την αποθηκούλα ,που δεχόταν τις επισκέψεις της (ήταν η καλύτερη καφετζού της περιοχής,σπούδασε και πάντρεψε τα παιδιά της με το φλυτζάνι) ,με την χαρακτηριστική μυρωδιά των φαγητών της.
Και το βράδυ οι γονείς πηγαίναν στον Επιτάφιο και στη μεγάλη περιφορά που ολες οι εκκλησίες της πόλης(12 λειτουργούσαν τότε) βγάζαν στην αγορά τους επιτάφιους για να τους δείξουν.
Εμείς με τις γιαγιάδες στα τελέρια-τα παραθυρα - που κοιτάζαν την αγορά να σχολιάζουμε ποιος ειναι πιο ωραία στολισμένος και πολλές φορες να γίνεται ο απαραίτητος κοινωνικός σχολιασμός για φίλους και γείτονες....
Σαν φαγητό ήταν η χειρότερη μας αφου κάτι μακαρόνια χωρις βουτυρο ή λαδι μας σερβίραν (κάποια στιγμή της είπαν ότι η φυτίνη ειναι φυτικό προιόν και δεν είναι αμαρτία και κάπως τα μακαρόνια πήραν γεύση).
Για τυρί και τέτοια ούτε λόγος μέχρι το Σάββατο το πρωί που γινόταν η πρώτη Ανάσταση και ρίχναμε το κομμάτι(το έθιμο που έχουμε στα Επτάνησα- Μ.Σάββατο όταν μετά την πρώτη ανάσταση βγαίνει η Φυλαρμονική στην κεντρικη αγορά και απο τα παράθυρα οι νοικοκυρές ρίχνουν στο δρόμο κάτι πήλινο -συνήθως κανατι).
Απο εκεί και μετά είχαμε το ελεύθερο να φάμε οτι θέλουμε και φυσικά επιδρομή τερμιτών έπεφτε στα κουλουράκια και στα τσουρέκια- τα πασχαλινά σοκολατένια  με σχήματα όπως κουνέλια ή κοτοπουλάκια ανοίγοταν αυστηρά μετα το πασχαλινό τραπέζι).
Και οι μαμάδες σιδέρωναν τα βραδυνά και εμείς γυρνάγαμε για κεράσματα όλη την γειτονιά...
Οι μπαμπάδες πιανόταν με σουβλες ,καρβουνα ,μοτέρ ,κατασκευή μεζέδων και η οι γιαγιάδες στις 12 το μεσημέρι βάζαν στο καντηλέρι (τη γκαζιέρα που είχαν σε φωτιά που ίσα άναβε) την μαγειρίτσα να γίνει.12 ώρες θα μαγειρευόταν έτσι ...στα παιδιά η κουζίνα τότε ηταν χώρος που αποφεύγαμε αφού μυρωδιά του φαγητού που ετοιμαζόταν ήταν ακρως αποκρουστική για μας.
Μυρίζαμε να σκεφτείς και τις τηγανιτές πατάτες με ντομάτα που μας έφτιαχνε η κυρα Μαρίνα για μεσημεριανό!(και εκεί ειχαμε έτερο γύρο γκρίνιας στην τοπική διάλεκτο με λιγότερο ευγενή χαρακτηρισμούς...αστεία τα έλεγε  φυσικά - το "αι στο κόρακα αφορισμένα"  ήταν η αγαπημένη μας ατάκα απ' όσα μας έσουρνε)
Το βράδυ πηγαίναμε στην Ανάσταση ,στο σπίτι οι μπαμπάδες γκρινιάζαν στα παιδιά που δε τρώγαν ,η θεια είχε φροντίσει και μας είχε ψήσει κεφτεδάκια( η μάνα μου ηταν της λογικής αυτο έχουμε απο αυτό να μάθουν να τρωνε) και κάπως ετσι μέσω μουρμούρας φαγητού και ευχών κυλούσε το βράδυ μέχρι την ώρα του ύπνου.


     Την Κυριακή οι άνδρες ξυπνούσαν πρωί ετοιμάζαν φωτιές και τα συναφή στήναν στο ταρατσάκι την τέντα (κατω απο εκει θα τρώγαμε) ,ερχόταν οι φίλοι και γείτονες στην αυλή που είχαμε χώρο με τα αρνιά τους και τους μεζέδες τους και κάποια στιγμή όταν ειχαν ξυπνήσει όλοι και μαζευτει βγαιναν τα κερασματα και τα κόκκινα αυγα -κουλούρακια -τσούρεκια και στο κασετοφωνο έπαιξαν δημοτικα και δημιουργουνταν μια εικόνα που αλοι χορευαν ,αλλοι καπνιζοταν απο τις φωτιες ,αλλοι τρωγαν και τα παιδια να παιζουμε μπάλα στο σοκάκι και να φωνάζουμε.
Καπου εκει τελείωνε το Πάσχα για μένα γτ αρνι και κοκορετσια-γαρδουμπάκια-σπληναντερα και τετοια κέρατα δεν αγγιζα ,οι δικοί μου τα παίρναν στο κρανίο με την παραξενιά μου (η γιαγια μου εψηνε παντα μπιφτεκια ή μπριζολα) και με κοιτάγαν όλο νόημα .
Το καθιερωμένο παγωτό μετά στα παιδιά (το πρωτο μας!) και μέχρι την Τρίτη που αναχωρούσαμε συνήθως δεν εχω κάτι αξιόλογο να θυμάμαι απο τόσα χρόνια εκτος απο τη τελευταία φορά που στα 16 πια έκανα Πασχα στο νησι στο σπίτι εκει που Δευτέρα του Πάσχα στο ταρατσάκι κάθομαι εγω και μια φίλη της ξαδελφης μου -οι υπόλοιποι είναι μέσα -μιλάμε και στο ασχετο  σηκώνει την φουστα της και με ρωτάει "σου αρέσουν τα πόδια μου;"
Δεν θυμάμαι τι της απάντησα ,υποψιάζομαι κάτι θρικαλέο γιατι 20 χρόνια απο τότε δε μου έχει ξαναμιλήσει!!!(αδερφός μου και ξαδέλφη λέγαν και λένε οτι γούσταρε πολύ αυτή τότε αλλά ενώ ήταν πολύ καλό κορίτσι είχε ενα ελλάτωμα ...ήταν ξανθια και σε αυτο είχα αλλεργία! Ειχε και μάλλον ατσουμπαλες γάμπες σαν αυτες που ακόμα εχει)
  Μετά διάφορα γεγονότα μας κράτησαν μακρυά απο το σεράι και στο νησί Πάσχα ξαναέκανα πριν λίγα χρόνια και με τους όρους αυτούς δε νομίζω να ξανακάνω(αυτη είναι μια αλλα καφροϊστορία που θα πουμε καποια αλλη φορά).




      Να ευχηθώ σε όλο τον κόσμο να περάσει όσο καλύτερα γίνεται ,τα μηνύματα αυτών των ημερών αν μπορέσουν να μας αφήσουν κάτι μόνιμο -να γίνουμε ελάχιστα καλύτεροι - στην ψυχη μας και όσοι εκδράμουν να έχουν καλό ταξίδι και καλή επιστροφή .
Απο εδώ θα τα πούμε Δευτέρα του Πάσχα με ευχές και εγκαίνια (πρώτα ο θεός....καλά να είμαστε)


Καλή Ανάσταση -ανάταση ψυχής και Καλό Πάσχα να έχουμε!!!



10 σχόλια:

Venus on fire είπε...

Καλή Ανάσταση Έβιλ μου σε σένα ,στη μικρή σου και στις όμορφες αναμνήσεις σου.
Να περάσετε πολύ όμορφα ,ό,τι κι αν κάνετε αυτές τις μέρες και κυρίως ξεκούραστα.
Τα υπόλοιπα θα τα πούμε μετά τις γιορτές.
Πολλά φιλιά.

BLUEPRINTS είπε...

όπως και να έχει έχουν μια "γλύκα" αυτές οι παιδικές αναμνήσεις... καλή Ανάσταση κι από εδώ και όμορφο Πάσχα για όλους σας, φιλιά τα λέμε

christina είπε...

καλή ανάσταση και καλό πάσχα εβιλάκο μου,να περάσετε όμορφα,φιλάκια στο κορίτσι.

kovo voltes... είπε...

Ό,τι καλύτερο να λάμψει εντός και εκτός σου καλό μου...

ΠΑΥΛΟΣ είπε...

Πόσο μας έχουν λείψει όλα αυτά!

Καλή Ανάσταση φίλε μου!!!

Κοπελλούα είπε...

Καλό Πάσχα να έχεις!! Καλή ανάσταση!!

homemade είπε...

καλά ανασταση καλό πασχα....
υγεία ευτυχία...πάντα...πέρνα όμορφα

marimar είπε...

Αχ, παιδικές, νεανικές αναμνήσεις. Γέλασα με την ψυχή μου, με το πάθημα της κοπελίτσας. Αλλά δεν είχε καταλάβει σε ποιόν απευθύνθηκε; Πίστευε ότι ήσουν ένα φυσιολογικό παιδί. Μα ήσουν φυσιολογικός αφού έτρωγες μπριζόλα εκείνη τη μέρα; χα χα χα Μπράβο Έβιλ που μοιράστηκες αυτές τις αναμνήσεις μαζί μας.
Εύχομαι σε σένα και τη σύντροφο σου Καλή Ανάσταση.
Υ.Γ. Καλή συνάντηση στον αέρα!!!

NOSTOS είπε...

Καλή Ανάσταση να έχετε και να περάσετε ένα όμοεφο Πάσχα καλά μας φιλαράκια.
Καλή Ανάσταση και σε όλες τις προσδοκίες μας και στα όνειρα μάς.

ΦΟΥΛΗ είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Από το Blogger.