Τρίτη, 26 Απριλίου 2011

8 Είσαι για λίγη υποκρισία;;;

Αφορμή του παρακάτω κειμένου ήταν η σημερινή ανάρτηση της Κούλας.
Οι σκέψεις υπήρχαν τις τελευταίες μέρες αλλά δεν ήξερα αν επρεπε να τις βγαλω ή οχι.Και επειδή στην ζωή μου εχω μάθει να κινούμαι στην λογική "τα λιγότερα δυνατον απωθημένα" προέκυψε το παρακάτω.

Εχω τεράστιο θέμα με την υποκρισία.Μιλάμε ΤΕΡΑΣΤΙΟ.
Σε συνδυασμό με την ηθική(διδαχές της μαμάς) δημιουργείται ένα μείγμα πολύ ιδιαίτερο.Και κάτι Χριστούγεννα και κάτι Πάσχα που βλέπω και ζω διάφορα γύρω και δίπλα μου ,το θερμόμετρο χτυπάει κόκκινα.
Στην οικογένεια που μεγάλωσα ,μας έμαθαν οι γονείς μου ότι τις γιορτινές μέρες είναι η καλύτερη ευκαιρία λόγω του κλίματος που δημιουργείται να εξομαλυνθούν τυχον εντάσεις και να λυθούν κάποιες παρεξηγήσεις.Επίσης μας έλεγαν ότι οι άνθρωποι συνηθίζουν να ανταλλάσουν ευχες -τυπικά και απο συνήθεια οι περισσότεροι  γιατί κόπηκε στην πραγματικότητα ο άλλος αν εσύ θα ζήσεις χρόνια πολλά ή αν θα έχεις την υγεία σου- αλλά αφού ζούμε σε αυτόν τον κόσμο καλά θα ήταν για να μην προκαλούμε να κάνουμε στις δημόσιες συναστροφες το ίδιο (παρότι δε το πιστεύαμε).Μας λέγανε ότι αυτό είναι υποκριτικό αλλά συνάμα και απαραίτητο γιατί έτσι έχει μάθει ο κόσμος.
Εγώ δε το πολυκαταλάβαινα και μου φαινόταν και εντελώς ηλίθιο να κάνω κάτι τέτοιο αλλά αφου μας το λέγαν κάτι ήξεραν οι γονεις μας και το έκανα,χωρις όμως χαμόγελα ή αυτα τα χαζα που κάνουν άλλοι .Τυπικά ,να μην μας λένε και ακοινώνητους-και με λέγαν πολύ σοβαρό και αγέλαστο!
Μεταξυ μας ανταλλάσαμε ευχες πιο πρωτότυπες και με σημασία για αυτόν που τις λάμβανε.Απο αυτό όταν μετακόμισε ο αδερφος μου στο νησι ξέφυγε και εντάχτηκε στην "κοινή" λογική που ακολουθεί και η οικογένεια της γυναίκας του.Επέλεξε να είναι κοινωνικά αποδεκτός ,να είναι το καλό παιδί ,το μετρημένο και ξέχασε όσα είχε ακούσει γιατί πολύ απλά μια ζωή αυτός ο άνθρωπος κοίταγε την εικόνα του και όχι κάτι άλλο.
Σαν αυτόν δυστυχως είναι το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου εκει έξω.Εξοπλισμένοι με μάσκες που αλλάζουν ανάλογα την περίσταση και τις συνθήκες.Και αυτοί που θα τολμήσουν να διαφοροποιηθούν στα όσα προστάζει η μουτσούνα του καθωσπρεπισμού...στο πυρ το εξώτερον...
Πιτσιρίκος στο νησί θυμάμαι τον κυρ-Σπύρο -γείτονας της γιαγιάς με την οικογενειά του.Δούλευε στην καθαριότητα του δήμου και το καλοκαίρι και το Πάσχα παίζαμε και κάναμε παρέα με τα παιδιά του.Και την Ευγενία, την κόρη του.Κάποιο Πάσχα η κυρα Μαρίνα είπε κάτι στο πατέρα μας για το κυρ Σπύρο και αυτός μας είπε να μην πηγαίνουμε σπίτι του και αν είμαστε με τα παιδιά κάπου και τα κοιτάξουν κάποιοι περίεργα να μην ρωτήσουμε ή δείξουμε ξάφνιασμα.Θα μας εξηγούσε στην Αθήνα τι είχε γίνει.Όντως στα παιδια υπήρχαν κάποια περιέργα βλέματα και αυτά ήταν κάπως "κλειστά" σε σχεση με άλλες χρονιές.Η Ευγενεια που τότε ηταν στα 13 ήταν μονίμως κατσουφιασμένη και όταν ακουγε να την φωνάζει ο πατέρας της έτρεμε.
Όταν επιστρέψαμε πίσω ακούσαμε μια κουβέντα τον γονιών μου με την θεια(αδερφη του πατερα μου) και είπαν οτι ο κυρ Σπύρος 2 χρόνια τώρα βίαζε την κόρη του -το ήξερε η γειτονιά ,το ήξεραν τα παιδιά ,το ήξερε η γυναίκα του ,η φήμη είχε εξαπλωθεί στο νησί αλλά κανείς δε τον είχε καταγγείλει.
Ο κυρ Σπύρος παρόλα αυτά μετάλαβε την Μ.Εβδομάδα και τον επιτάφιο κουβάλησε και μέχρι τον θάνατο του 18 μήνες μετα ήταν απο τους πιο συχνά εκκλησιαζόμενους της ενορίας.
Αυτός ο ιερέας τι έκανε για όλα αυτα που για σχεδόν 3 χρόνια ακουγόταν σαν ψίθυρος στην πόλη;Πως μπορούσε να τον μεταλαβαίνει όταν μετά την εκκλησία γύρναγε σπίτι και ασελγούσε στο ίδιο το παιδί του ,αφού εδερνε και απειλούσε τα υπόλοιπα μέλη της οικογενείας;(Μετά τον θάνατο του η γυναίκα του με την βοήθεια κάποιων κοινωνικών λειτουργών έφυγε απο το νησί και δεν μάθαμε ποτέ που πήγαν και τι συνέβαινε.Μονάχα η γιαγιά μου ήξερε ,της είχε μιλήσει η Ευγενία μετά το θάνατο του κυρ Σπύρου και απο αυτή μάθαμε ολόκληρη την φρίκη αυτης της ιστορίας).Μικρό μέρος το νήσι τα πάντα μαθεύοταν και συχνά κυκλοφορούσαν σαν φήμες(που με τον καιρο επιβεβαιωνοταν) -είχε τον τρόπο του να τιμήσει τον όρκο στο σχήμα του και το ράσο που φόραγε...
Ηταν η μεγαλύτερη πέτρα που δεχτηκε το οικοδόμημα που μου είχαν κατασκευάσει για την θρησκεία και τον ρόλο της στην κοινωνία.Άλλαξε η οπτική μου - άρχισα να βλέπω τότε (στα 14 μου) τα στραβά και τα παράλογα του κόσμου.Παρατηρούσα μια πασαρέλα και μια αισθητική που δεν άρμοζε στο πνεύμα του πένθους και της κατάνυξης σε αυτους που πηγαίναν στις εκκλησίες και ρωτούσα την συγχωρεμένη την κυρά Μαρίνα(που ηταν βαθια θρησκευόμενη και ευσεβής -αυτό ήταν το δικό της θέατρο) γιατί ενώ υποτίθεται πενθούν ντυνονται έτσι  και αυτή αρκούνταν να λέει "κακό μπελά βρήκαμε με δαύτον..."
 Παρατηρούσα όλους αυτούς που γνωριζαμε και ο βιος και η πολιτεία τους δεν ήταν άμεπτου κρίσεως που πηγαίναν και κοινωνούσαν κανονικότατα και την επαύριο κάναν ακριβώς τα ίδια.(Πρώτη και καλύτερη η θεια μου ,αποχωριζόταν τον γκόμενο μόνο όταν κατέβαινε στο νησί .Το μαγικότερο όλων συνέβει το 1990 όταν κατέβηκε και αυτός με την οικογενειά του για Πάσχα μαζί μας-οικογενειακός φίλος γαρ και μάλλον ο βιολογικός πατέρας του μικρού της γιού ).
Το γεγονός που μου γύρισε άρδην την σταση μου έγινε μια χρονιά μετά ,Πάσχα με όλα τα αδερφια στο σπίτι της γιαγιάς .Στο πασχαλινό τραπέζι γίνεται κάτι και ξεσπάει ένας απίστευτος καυγάς μεταξύ των μεγαλων (τα παιδιά κοιτάζαμε απορημένα τι έχει συμβεί) και θυμάμαι τον πατέρα μου να λέει "Αν θέλατε τέτοιο Πάσχα να το κάμετε μοναχοί σας ,εμείς με σας δεν έχουμε καμιά πια θέση στο ίδιο τραπέζι".Και  δεν ξανακάναμε Πάσχα στο νησί απο τότε στο σπίτι της γιαγιάς και το καλοκαίρι της ιδιας χρονιάς τσακώθηκα εγω με την γιαγια και μετά και οι γονείς μου μαζί της (εμένα με κατηγόρησε ότι δεν ήμουν ήσυχος και της λέγαν λόγια οι γείτονες και οι γονείς μου θεώρησαν όλο αυτό πρόφαση γιατί είχαν μάθει ότι έκανε πλάτες στην κόρη της με τον εκεί γκόμενο -και επήλθε γενικότερη σύρραξη).Τότε είπα πως δεν θα κρατήσω με το σοι καμία επαφή αλλά οτι θα επιδιώξω να βρω αληθινές σχεσεις και επαφές(το σοι τελευταια φορά το είδα στην κηδεια της γιαγιας το 1999 και αυτό όση ώρα διαρκησε η τελετή  ,εκτοτε δεν τους ξανασυνάντησα ,ουτε το επεδίωξα παρα τις δικές τους προσκλήσεις)
Από όλο αυτό αλώβητος βγήκε πάλι ο αδεφός μου που τον ζήταγε η γιαγιά να πηγαίνει τα καλοκαίρια και όταν μετακόμισε στο νησί ,τον φιλοξένησε σχεδόν μέχρι τον θανατό της.(και του μιλάει και  το σκατόσογο ,παρότι δε τους κάλεσε στο γάμο του -εκεί τα έριξε στα γνωστά μαύρα πρόβατα με αρχηγό τον υπογράφοντα)
Είναι αυτός ο ίδιος "κύριος" που τον παρακάλαγε 2 χρόνια ο πατέρας του να βγάλει το σκουλαρίκι και το έβγαλε αμέσως μόλις του το απαίτησε ο μέλλων πεθερός.(εγω τότε σχολιάσα ότι θα εσκαγα μυτη με ακόμα  3 και θα έβαζα την κοπέλα να διαλέξει ανάμεσα σε μένα και τους γονείς της-δε κατάλαβα δλδ με το που έβγαλε το σκουλαρίκι έγινε καλός άνθρωπος;)
Είναι ο ίδιος "κύριος" που στο γάμο του είχε το θάρρος να ζητησει απο τον αδερφό του τι δωρο θα ήθελε και σε αντιστοιχία αυτός πήγε στον αδερφό του δωρο κάποια παραδοσιακά υφαντά απο τον δικο του  γάμο που δεν ήταν του γούστου της συζύγου του.
Είναι ο ίδιος "κυριος" που πηγε τον γιο να μεταλάβει και πήγε στην περιφορά του επιταφίου και το δεκάλεπτο στην Ανάσταση (καλός χριστιανός) αλλά την ημέρα του Πάσχα δεν κράτησε κάν τα προσχήματα στέλνοντας στον αδερφό του ένα ξερο SMS και στους γονείς του τηλεφώνησε αργά το απόγευμα εκφράζοντας την απορία και το παράπονο γιατί δε του τηλέφωνησαν...
Είναι στο ίδιο τσουβάλι με τα ανθρωπάκια που με "σκουπίσαν" λίγο πριν τα Χριστούγεννα ,ανθρωπάκια που επωφεληθήκαν υλικά και ηθικά και που πίστευα σα μαλάκας οτι εκτιμήσαν και πως  τα Χριστούγεννα μεσα στο γενικότερο κλίμα θα στέλναν έστω μια ευχή ...Το κορίτσι πίστευε πως ίσως τώρα το Πάσχα ,θα αντιλαμβανόταν το λάθος και θα λέγαν κάτι...(Ωρες ωρες γίνεται πιο χαζή απο μένα)
Ανθρωπάκια που με την ματαιδοξία τους καταστρέψαν τις ζωες τους και τις ζωες αυτων που φεραν στον κόσμο και που μάθανε μονάχα να αρπάζουν και να μην σέβονται ή να εκτιμάνε.
Ανθρωποι που τολμάνε να διαβαίνουν το κατώφλι των οίκων του Θεού και να ανάβουν κεράκια και να κάνουν μεγάλους σταυρους και να προσεύχονται για βοήθεια...
Ανθρωποι που η εικόνα τους εχει μεγαλύτερη αξία απο την ψυχή τους...
Για όλα αυτά τα ανθρωπάκια ο χαρακτηρισμός που με συνοδεύει είναι ΑΘΕΟΣ(Προσωπικά προτείνω το άθρησκος ,αλλα δε με προσεχουν όταν μιλάω).

Εχω το δικό μου Θεο ,δεν ξέρω ούτε τι χρώμα έχει ,ούτε τι μορφή.Δεν ξερω το ονομά του ,ούτε την διευθυνσή του .Δεν ξέρω αν θέλει να τον λατρευω ή απλως να ακολουθώ τους κανόνες του.
Αυτούς τους κανόνες που θέσπισε όταν έφτιαξε τον κόσμο και φύτεψε μέσα στον καθένα - ο ανθρωπος βρήκε τον τρόπο να τα διαμορφώσει και να τα ελαστικοποιήσει και να τα προσαρμόσει στις ανάγκες των εξουσιών ....
Δεν ξέρω αν τον ενοχλεί η εμφανισή μου ή που δεν ακολουθώ σε όσα αντέχουν οι δυνάμεις μου τις μάζες .
Ξέρω αν αυριο αποφασίσει να με κρίνει και με ρωτήσει για αυτό που μεχρι τοτε θα εχω ζήσει, τι θα του απαντήσω.
Οτι αισθάνομαι ακέραιος και χωρίς μεγάλα απωθημένα.
Οτι δεν εκανα συνειδητα κακο σε κανέναν.
Οτι ποτε μου δε με ενδιέφερε να κερδίσω κάτι και γι 'αυτο προσπάθησα να μείνω ανένταχτος σε όλα αυτά που υπόσχονταν κάτι.
Ακολούθησα ότι μου έλεγε η καρδιά συχνά και σπάνια η λογική.
Οτι δεν ξέχασα τα διδάγματα των γονιών μου για καθαρότητα και ειλικρίνεια σε όσους πραγματικά πιστεύω ότι το αξίζουν.
Ότι δεν με ενοχλεί που αυτό το εκμεταλεύτηκαν κάποιοι και με "τσαλακώσαν"(επανήλθα  ευτυχως γρήγορα την κάθε φορά)
Τέλος θα του πω οτι προσπάθησα και συνεχίζω να προσπαθώ να μην φοράω μάσκες και πως όταν θέλω να πετύχω κάτι και δεν έχω άλλο τρόπο μου κλείνω το μάτι και μου λέω "Είσαι για λίγη υποκρισία;;;"
Αυτό θα ήταν το μόνο πράμα που θα του εξομολογιόμουν γιατί δεν θεωρώ ότι εχω κάνει κάποια άλλη αμαρτία μέχρι σήμερα...


Κλείσιμο με Αλκηστη -αγαπημένο και γεμάτο νόημα...

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2011

1 Οn ESC mood...



Διαχρονικά απο τα πλεον αγαπημενα μου Eurovisionικά τραγούδια ,απο τον διαγωνισμό του 2005(Τα κορίτσια είναι απο την Εσθονια και εκπροσώπησαν την Ελβετία την χρονιά εκείνη).
Η νεα μουσική επένδυση είναι απο τον διαγωνισμό αλλά σε πιο ηπιους τόνους με κομμάτια που κερδίσαν (Secret Garden-1995 ,Marija -2007)  κάποια που αδικηθήκαν και άλλα που μας εχουν μείνει.
Για τα φετινά εχω άποψη(αλλά θα ακούσω τα cd αλλη μια φορα ) που κάποια στιγμή θα πω κοντά στις ημερομηνίες του διαγωνισμού.

Κυριακή, 24 Απριλίου 2011

3 Οι δικες μας ευχές...

O Σεφ σκέφτηκε και το κορίτσι εκτέλεσε(αντιστροφη ρόλων τουτη την φορά) και με αυτό τον τρόπο στέλνουμε τις ευχες και οι δυο μας σε ολους τους επισκέπτες εδώ!

Σάββατο, 23 Απριλίου 2011

3 Το κομμάτι και μια συνομιλια...

Συνήθως τετοια μέρα (Μ.Σαββατο) στις τηλεορασεις παίζουν εικόνες απο την Κερκυρα με το έθιμο της κανάτας που σπανε στα σοκάκια οι ντόπιοι μετα την πρωτη ανάσταση υπό τους ήχους της φιλαρμονικής.
Αυτό το έθιμο είναι καθαρά επτανησιακό και στο νησί εμείς το ξέρουμε ως το "κομμάτι".

Το Μεγάλο Σάββατο, νωρίς, το πρωί, οι γυναίκες βγαίνουν στο παράθυρο και «ρίχνουν το κομμάτι» στο δρόμο. Πετούν δηλαδή ένα πήλινο αγγείο, πιάτο, λαγήνι, μπότη και στην ανάγκη ένα κεραμίδι ή κάτι γυάλινο - γενικά ένα εύθραυστο δοχείο που γίνεται κομμάτια. Τα συντρίμμια του σκεύους δεν κάνει να τα μαζέψουν την ίδια μέρα. Το κομμάτι -λέει η παράδοση- το ρίχνουν για να 
σπάσει η θλίψη, η ησυχία και το πένθος της Μεγάλης Εβδομάδας. Ύστερα, με το χτύπημα της καμπάνας, βγαίνει η Φιλαρμονική στουςκεντρικούς δρόμους της πόλης και παίζει εμβατήρια.Έτσι ο ήχος της μουσικής ανακατεύεται με τον, καθόλου μουσικό αλλά χαρούμενο, κρότο των δοχείων που κομματιάζονται
.


Αυτή είναι η πιο ζωντανή μου μνήμη απο το Πάσχα στο νησί.Να δες και αποσπάσματα απο περσι.






Επίσης βρήκα και παραθέτω στο Blog του συμπατριωτη μας δημοσιογράφου της εφημεριδας τα ΝΕΑ κ. Ηλία Π. Γεωργάκη το εξής απόσπασμα που έχει να κάνει με αυθεντικό διάλογο παλιών Λευκαδίτισσων το πρωί του Μ.Σαββάτου σε κάποιο σοκάκι της πόλης.
Τίτλος του "Το κομμάτι"  απο το βιβλίο του αείμνηστου Παναγιώτη Τ. Ματαφιά (Νότη Μπρανέλου),  με τίτλο "Απ’ τον Αη-Μηνά ίσαμε τον Πόντε"(Οι συνομιλήτριες είναι 2 ,μια νεα και μια μεγαλύτερης ηλικίας και η γλώσσα είναι η τοπική διάλεκτος με όλους τους ιδιωματισμούς της-τα γνωστα και ως αρχαια Λευκαδίτικα):


- Δε μ’ λες, μωρ’ θειά (μώρα μου κιόλας) μη (μ)πάει κι έπεσε το κομμάτι, και δε (ν)το πήρα
χαμπέρι;
- Όχι, μαρή θυατέρα, είναι μπονόρα ακόμα, στο (ν)ύπνο σου δα το ειδες;

 - Δε (γκ)ξέρω. Εδεκεί π’ σάρωνα, μου κάστ’κε ότ’ άκ’σα τη μουζ’κή.
- Όχι, μαρή κουρεμαδιά, είναι μπονόρα σου λέου. Ύστερα απ’ τσ’ εννιά η ώρα να (ν)το λογαριάζ’ς. Δε μ’ λες τώρα, για να πούμε και τίποτσ’ άλλο, έβαψες πολλά αυγά μαρή;
- Ένα (γ)κόρακα, χριστιανή μου. Δε (γ)ξέρω τι τον ηύρε το (γ)καλοφούρτουνο το ν’κοκύρ’ μου, να (ν)τονε χαρώ, και μου κουβάλ’σε δέκα ντουζίνες, η τζόγια μου, «λες και θα μας κομ-παρίρ’νε οι Αγγλογάλλ’». Κάμε κόντο. Μήτε στα «δώδεκα βαγγέλια» δεν άδειασα να πάου η καψερή, ο Θέος να με σ’χωρέσει.
- Μπα, μαρή κοπέλα μ’. Δε μ’ λες κάνε, τ’ αρνί σας το σφάξατε;
- Μπαααα, θειά μ’. Καρτερώ το μπαρμπα-Χρήστο το Μένιο. Η αφεντιά του μας το σφάζ’ ούλες τσι χρονιές. Είναι φίλος, βλέπ’ς, με το ν’κοκύρ’ μου. Του δίνει και τη (μ)προβιά κάθε χρόνο!
- Εγώ, καψόπαιδο, εφώναξα εχτές το μπάρμπ’ Αργύρ’ και ξεντριγάρ’σα.
- Ναι, είδα τσου «σταυρούς στη (μ)πόρτα» σας. Και του χρόνου να ‘στενε καλά. Δε μ’ λες, αλήθεια, θεια, η αφεντιά σου θα (γ)ξέρ’ς. Τι πράμα είν’ αλήθεια αυτό το κομμάτι; Άκου, να γυρίζ’, λέει, κάθε Μεγασάββα η μουζ’κή στα σοκκάκια και να βαρεί τ’ «διάνα» κι οι ν’κοκυράδες, απ’ όπ’ βρεθούνε, να τσακίζ’νε στσου δρόμ’ς ότ’ παλιαγγειό τσου βρίσκεται. Μπορείς να μ’ πεις η αφεντιά σου, τι σένια είναι, η αφεντιά τσου;
- Εθίματα, μαρή θυατέρα. Παλιά εθίματα των γιορτώνε. Τι θέλ’ς να ‘ναι; Έτσ’ τα ‘βραμε απ’ τσου παλιότερους, έτσ’ τα βαστάμε και στσι μέρες μας. «Μικρή Ανάσταση» μου την είπε, νια μέρα π’ τονε ρώτησα κι εγώ, ο σιορ Πίπ’ς, ο νόντσολος τ’ Άη-Μηνά. Αλλά τώρα, στο (γ)καιρό μας, δεν τα πιεντάνε και πολύ – πολύ. Παλιότερα, καψόπαιδο, ο κοσμάκ’ς τα στ’μάρ’ζε πλειότερο απ’ τσου τωρινούς και μάλ’στα μου πολύ τα χαιρόντανε. Θ’μάμαι νια βολά, σα σήμερα, όπως κατέβαινε η μουζ’κή στο παζάρ’ απ’ τα Χάβρ’κα για τη (μ)πιάτσα, εδεκεί στο σοκκάκι του Μαρκά, πετιέται απ’ το τσαγκάρ’κό του ο Γιώργ’ς ο Κράλ’ς, Θεός σχωρέστονε κι απ’θώνει καταμεσίς του δρόμ’ ένανε θεόρατο μπότη, από κειούς εκεί με τ’ν αλ’φή απόξ’, ξέρ’ς μαρή, π’ βάν’νε το λάδ’, μ’ ένα φ’τίλ’ απάν’ στη μσ’ούδα του, αναμμένο. Οραντίς και το βλέπ’νε οι μουζ’κάντ’δες, σκιαχτήκανε και το βάν’νε στα κοσάκια. Σκορπίσανε και μήτε δ’νήθηκε να (ν)τσου σ΄μασ’ άλλο ο μακαρίτ’ς ο μπάρμπα Νιόνιος ο Τσ’ρώτος, π’ τσόκανε το «δάσκαλο».
- Έτσ’ λ’πόν! . Και δε μ’ λες αλήθεια, θεια. Όλο τι πράντσα λογαριάζεις να ‘τ’μάσεις;
- Τι πράντσα, μαρή κοπέλα μ’, σα (γ)και δε (ν)τα ξέρ’ς, ρωτάς. Απόψε το πατσαλίκι αυγοκομμένο, όπως το καλεί η βραδιά. Αύριο τσότσο κρέας με μανέστρα και τ’ν άλλ’ τ’ αρνί ψ’μένο. Αυτά. Τα ξέρ’ς. Δε (ν)τα ξέρ’ς τώρα;.
- Θα (ν)το ψήσ’τε στο σουβλί;
- Ναίσκε, μαρή. Όξ’ στ’ν αδειά, αντάμα με το (γ)κ’νιάδο μου και το λαλά μου. Κάθε χρόνο έτσ’ κάν’με, από έσπαλε. Θέλ’νε, βλέπ’ς, άμα το σ’κών’νε, να ρίχν’νε και τσι κουμπουριές τσου, για το καλό τα’ χρόνου. Το δ’κό σας θα (ν)το βάλ’τε στο φούρνο, ε; Είδα το δ’κόνε σου, τ’ απολιώρα, πόφερν’ αποκλάδια.
- Τι να κάμ’με, θειά μου; Είμαστε βλέπ’ς κι οι δύο κονκασάδοι.
- Και για Ανάσταση, πού λέτε να πάτε;
- Εδεδώ στ’ (μ)πιάτσα, λέμε να βγούμε, στον Αη-Σπ’ρίδωνα για πιο σιμά. Ας πάου τώρα ν’ αποσώσω κάτ’ δ’λειές που τ’ς έχω στ’ μέση, μη (μ)πάει κι έρτ’ ο μπάρμπα Χρήστος για το καλότ’χο τ’ αρνί. 
– Τότενες, γεια σ’ μαρή θυατέρα μου και καλή σας Ανάσταση.
- Αμήν, θεια μου, παρομοίως, με τ’ φαμελιά σου. 


Καπως ετσι μοιάζαν και οι διάλογοι της γιαγιάς με τις γειτόνισσες οσο θυμάμαι ,με μας τα παιδιά να κάνουμε πλάκα  στους γονείς μας ζητώντας δώρο λεξικό για να καταλαβαίνουμε  ολες τις κουβέντες των γυναικών.Αυτό το ιδίωμα εχει εκλείψει (σε κάτι χωριά μόνο αν το απαντήσει κανείς).Είχε όμως το γούστο του και σήμερα κάτι τετοιες καταγραφές μας γυρνάνε σε κεινα τα χρόνια της αθωώτητας πάλι...


Καλή Ανάσταση σε όλους και ότι επιθυμείτε ,προπάντως με υγεια -και για όλα τ 'αλλα θα την βρούμε την άκρη!

Τετάρτη, 20 Απριλίου 2011

9 Χρώματα..(μερος 2ον)

Τα χρώματα της Μεγάλης Εβδομάδας σαν"μεγάλος" πια είναι το μωβ του πένθους ,το κόκκινο του αίματος ,το χακί(αναμνήσεις απο Πάσχα ενω υπηρετούσα) ,το χρυσαφί των κουλουριων και το σκουρο μελί του τσουρεκιού(τα 2 τελευταία για ευνόητους λόγους -ελέω δουλειάς).

Απο τις καλύτερες αναμνήσεις μου είναι αυτες που έχουν και λίγο χακί μεσα τους.Πίσω στο 1996 και στην Δράμα.Μεγάλη εβδομάδα και μας ειδοποιούν ότι πρεπει να στείλουμε ένα άγημα απόδοσης τιμών να συνοδεύσει στην περιφορά τον επιτάφιο της ενοριάς που ανηκε το στρατόπεδο.
Ψηλό παιδί και με εμπειρία (απο το προηγούμενο Πάσχα που ημουν στο άγημα στη Σάμο.Εκείνο το βράδυ απορήσαμε που κρυβόταν όλα εκείνα τα κορίτσια που δεν είχαμε δει στο διμηνο της μεχρι τότε παρουσίας μας εκεί-μας εξήγησαν ότι αποφεύγαν τις συναναστροφες με τους φανταρους οι γονείς τους και γι'αυτο δε τις βλέπαμε εκει που βγαίναμε εμείς.Αυτό το αγημα μου κληροδότησε εκτός απο την 4ημερη τιμητική άδεια και ένα κρύωμα που με κράτησε 4 μερες στο κρεβάτι με αποτέλεσμα αυτό το Πάσχα να καταγράφεται στα πλεον μίζερα) προσφέρθηκα απο τους πρώτους.Μαζευτήκαμε 8(4 ζευγάρια που θα στεκόταν  μεσα στο ναο δίπλα στον επιτάφιο ανα 2 ζεύγη =4 κάθε φορά γιατί είναι πολύ κουραστικό το υπο μάλης κράτημα του όπλου και θα αλλάζαμε ανα 30 λεπτα )νοματαίοι  με ένα δόκιμο αξιωματικό επικεφαλής με την σαφή εντολή να βγάλουμε ασπροπρόσωπη την μονάδα.
Όμως είμασταν όλως τυχαιως τα πιο "χύμα" άτομα της μονάδας και ο επικεφαλής ο ορισμός του απόλυτου χαβαλέ(υπάρχει 15 χρόνια μετά η υποψία ότι επιτηδες μας στείλαν ,για προφανείς λόγους) και όπως υποψιάζεται κανείς οι δοκιμές μας τα απογεύματα θυμίζαν πενταήμερη εκδρομή παρά ετοιμασίες για κάτι τόσο σοβαρό.
Κι όμως αυτος ο συρφετός και τον επιτάφιο συνόδευσε εκτελόντας ολα τα προστάγματα του επικεφαλής με ακριβεια και είχε αξιοπρεπέσταστη παρουσία και απέσπασε τα θετικότερα σχόλια.Μαγικές στιγμές που απορώ πως δεν χάσαμε την σοβαροτητά μας είναι δυο - η πρώτη όταν παιδάκι σκύβει να δει τι έχει μεσα το όπλο στην περιφορα και ο συνάδερφος το μετακινει κάπως αγαρμπα(γιατί έχει πιαστει το χέρι του) και ο μπόμπιρας "τρώει" στο δόξα πατρί την κάνη και σωριάζεται στην άσφαλτο  και β)όταν σε κοπέλα που της κάνει κόρτε ενας απο μας λαμπαδιαζει το μαλλί απο κερί γιαγιάς που βρισκόταν πίσω της(μαλλον ζήλεψε, είπε κατόπιν ο δόκιμος!).

Σαν επαγγελματίας θυμάμαι το πρωτο μου Πάσχα στο μαγαζί στην πλατεία της Νεας Σμύρνης το 1997.Με μικρή εμειρία σαν τεχνίτης(ουσιαστικά ανυπαρκτη) θυμάμαι τα σμυρνείκα κουλουράκια με το κροκάν αμύγδαλο μέσα που δεν πλαθόταν με τίποτα (εσπαγε το ζυμαρι) και την τρέλα του κόσμου για τα τσουρέκια που φτιάχναμε.Καυτά και μέσα απο τις λαμαρίνες μόλις ξεφουρνιζαμε τ'αρπάζαν.Κούραση ,απίστευτα ωραρια (12-14 ωρες καθημερινά) και ικανοποίηση απο τα σχόλια των πελατων.Και το πρωτο δώρο της αφεντικίνας μου ,της Μαρίας -ενα ζευγάρι γυαλιά ηλίου Armani -ξεχωρα απο το νομιμο δωρο του Πάσχα και τα όσα κουλουρια ,τσουρεκια και αλλα γλυκίσματα με φορτωσε στο σχόλασμα το Μ.Σάββατο.
Το χρώμα εκεινων των ημερών ήταν κόκκινο σαν τα εκατοντάδες αυγά που βάλαμε στα τσουρεκια ,χρυσαφενιο απο τα κουλουρακια και μαυρο σαν την θήκη του ωραιότερου δωρου που είχα λάβει ως τότε.

2008 και ανταποκρίνομαι στην πρόσκληση του αδερφού μου να κατέβω στο νησί να κάνουμε Πάσχα μαζί.Λόγω δουλειάς κανονίζω να φύγω με το Κτελ Σαββατο μεσημέρι και να επιστρεψουμε με το κοριτσι παρεα Δευτερα πια με το αυτοκινητο των γονιων μου.Φτάνουμε απόγευμα στο νησί με βροχή .Παίρνω απο το πάρκιν το αυτοκίνητο του μικρού και πάμε στο σπιτι που θα μας φιλοξενούσε.Ενα μπάνιο στα πεταχτά και βουρ για σουπερμάρκετ να παρουμε να φτιάξουμε κάτι να φάμε (μακαρόνια με σάλτσα ).Λίγος ύπνος και το βράδυ μετά την Ανάσταση στο σπίτι των συμπεθέρων.Κλασσικά γκρίνια του πατέρα μου που δε τρωω τίποτα ,συνεπικουρούμενος και απο τον αδερφό μου και νευρα και τσαντίλα και σιχτιριάσματα στην επιστροφή για την ωρα και την στιγμή που είπα το ναι και δε καθόμουνα σπίτι μου να ξεκουραστώ.
Κυριακή πρωί στον κήπο στο σπιτι του θα στηνόταν το τραπέζι.Θέλησα να πιω ενα καφεδάκι δίπλα στο κύμα πριν παω -απο την μύτη μου το έβγαλε.40 τηλέφωνα πήρε "που είσαι;" "πότε σκοπεύεις να έρθεις;" "και εδω εμείς έχουμε καφέ!"(ναι ρε μαλάκα ,αλλά δεν εχετε θάλασσα και κυματάκι) μεχρι που πηγα(ολα αυτα γινονται 10 το πρωι).
Μαθημένοι εμεις απο την δική μας γαλαντομια και φιλοξενία περιμέναμε να δούμε ενα ανάλογο τραπέζι πασχαλινο.Αντιθέτως ενα ξερό τραπέζι με ενα τραπεζομαντηλο απο τα χαρτινα που βάζουν στις ταβερνες δίπλα στο αρνί και πάνω του κλειστα μιας χρήσης ποτηρακια ,πιατακια ,πηρουνακια και ολα τα σχετικά.Πλησίασα την μάνα μας και της είπα"Εκανα 350 χλμ για αυτό εδώ ;Να φεύγω καλύτερα γιατί θα τσακωθούμε μέρα που είναι".Με τα πολλά η μάνα μου με ψιλοηρεμησε μαζι με το κορίτσι ενω ο πατερας μου αντιλαμβανόμενος τα νευρα μου με πήρα παραμερα και μου εξηγησε οτι μια μέρα είναι και δεν αξίζει να κάνω μανούρα και για χατήρι του ας κάνω τον"μικρότερο" όπως τον έκανε και εκείνος.
Το μεσημεριανο τραπέζι ηταν τραγικότατο με τον αδερφό μου να αδιαφορεί πλήρως για το γεγονος οτι εμεις δεν είμαστε λάτρεις του κρεατος ,σερβιροντας το σχεδον ξερο (με ελάχιστο ψωμί ,κόκκινα αυγά τον ανάγκασε η μάνα μας να βγάλει και για αλλα συνοδευτικά ούτε λόγος).Και η "υποχρέωση" που μπορεί να του είχαμε -το πασχαλινό καλάθι που λάβαν δωρο απο μας είχε αξια δυο γευμάτων στο πιο ακριβό εστιατοριο του νησιού-πήγε για τσαι.Το βράδυ μας βρήκε στην Voglia την πιτσαρια του φίλου μου να τρωμε την ωραιότερη πίτσα που είχαμε φάει(μάλλον μας είχε θερίσει η πείνα!) και τον αδερφό μου να παρεξηγιέται που στο τηλέφωνο του είπα οτι δε θα πάμε για καφε γιατι αρκετά μας είχε προσφέρει και υποχρεώσει με την συμπεριφορά του.(Το ξέχασε την επόμενη αφού θεώρησε ότι ήταν σωστός απεναντι στους καλεσμένους του και πως εγω κλασσικά ήμουν ο "περίεργος")
Οι καλές ουτως οι άλλως σχέσεις μας δεν χαλάσαν γιατί γνωρίζουμε όλοι ποιος είναι και απλά αποφεύγουμε ανάλογες προσκλήσεις.
Το Πασχα αυτό είναι άχρωμο και αδιαφορο και δικαιωματικά καταλαμβάνει την κορυφή της λίστας με τις χειρότερες αναμνήσεις.
Φέτος το Πάσχα επιστρέφει στο κόκκινο και το μωβ ,παρότι υπήρχε η αίσθηση ότι θα είχε εντονο το πράσινο της ελπίδας.
Ως γνωστον εμένα οι γιορτες δε με θέλουν.Ή θα τσακωθω με όλο τον κόσμο ή θα με ψοφήσουν στην δουλειά ή θα γίνει πάντα κάτι να μου το χαλάσει.
Τα Χριστούγεννα φρόντισε ο εργοδότης  να μας τα καταστρέψει δηλωνοντάς μας ότι του αφαιρούν την άδεια για φορολογικές παραβάσεις και πως τα δεδουλευμένα και τα δωρα μας θα τα λάβουμε εντος 2 μηνών.Όπως αντιλαμβάνεστε Χριστούγεννα και Νεο έτος στην ανεργία και αφραγκία παράλληλα.
Παρόλα αυτά το παλέψαμε και περάσαμε σχετικά όμορφα .
Κάποια στιγμή βρέθηκε ένας γνωστός που αναλάμβανε ένα νεο μαγαζί γνωστης αλυσίδας σαν υπεύθυνος παραγωγής και μου πρότεινε να δουλέψω μαζί του.Στο κορίτσι δεν έκατσε η συγκεκριμένη δουλειά ποτέ καλά και σε μένα κάτι δεν κόλλαγε γι'αυτο και δεν μιλήσαμε σε κανέναν γι'αυτήν μέχρι να περάσει ένα σεβαστό διάστημα και να δείξει ότι είναι κάτι αξιόπιστο.
Παράλληλα κάναμε τα σχεδια μας και προγραμματίζαμε την ζωη μας ,αφού το μέτωπο της δουλειάς δεν έδειχνε να δημιουργεί προβλήματα.Επιτέλους σκεφτόμασταν μπήκαμε ξανα στην σειρά μας.
Σε μια επισκεψή μας στο εμπορικό κέντρο εδώ κοντά μας βρήκα επιτέλους ενα καταπληκτικό κατακόκκινο πουκάμισο και το κορίτσι ενα υπέροχο ζευγαρι παπούτσια να συνδυάσει με το φόρεμα που θα φορέσει στο γάμο στο τέλος του μήνα.Είπαμε πως με το δωρο του Πασχα θα τα αγοράζαμε.
Το προηγούμενο Σαββατο δημιουργήθηκε μια ένταση μεταξύ του επικεφαλής παραγωγής και της υπεύθυνης των πωλητριών.Ο εργοδότης "άδειασε"τον τεχνίτη του δικαιώντας -ενω εφταιγε- την υπεύθυνη(αρχιρουφιάνα του) πράγμα που είχε ως επακόλουθο να παραιτηθει ο πρωτος.Αυτό οι υπόλοιποι το αγνοούσαμε μεχρι την Δευτερα το πρωί που δεν τον είδαμε ερχεται για δουλειά.
Ήρθε κάποια στιγμή της μέρας να μαζέψει τα πραματα του και να χαιρετήσει το προσωπικό και η "κυρία" ειδοποίησε τον ιδιοκτήτη να έρθει (γιατί το έκανε αυτό; θα είχε τους λόγους της) ,οπότε ακολούθησε το δεύτερο και αγριότερο ημίχρονο της σφαγής ,με τον ιδιοκτήτη να απολύει όλη την ομάδα του πρωην υπεύθυνου με το αιτιολογικό ότι δεν θέλει να έχει τίποτα που να τον θυμίζει και πως προτιμάει να το κλείσει από το να λέγεται πως με τις ιδεες και την δουλειά του πρωην συνεργάτη πηγαίνει το μαγαζί.Δεν το πήραμε στα σοβαρά όλο αυτό αλλά όταν στο σχόλασμα ήρθε με μια ομάδα ανθρωπων που τους έδειχνε το χωρο (που τους βρήκε; μάλλον τους ειχε καβάτζα) και μετα μας φώναξε στο γραφείο του όπου μας πλήρωσε και μας κοινοποίησε την απολυσή μας μαζί με τις ευχες του για καλό πάσχα!
Χθες πήγαμε και πήραμε τα παπούτσια του κοριτσιού -το κόκκινο πουκάμισο παράμεινε ονειρο και υπόσχεση για όταν θα βρεθεί κάτι(αν υπάρχει ακόμα),υπάρχουν σοβαρές υποχρεώσεις μπροστά μας και αρκετή αβεβαιότητα για το τι μέλλει γενεσθαι.Το προαίσθημα και των 2 βγήκε πάλι αληθινό -με μια καθυστέρηση αλλά βγήκε .
Το χρώμα της φετινής Μεγάλης Εβδομάδας είναι κόκκινο σαν το πουκάμισο που ποτε δεν αγόρασα(και τόσο πολύ ήθελα) και μωβ σαν την διαθεση μου.

5 Χρώματα..(μερος 1ον)

Σαν παιδί εχω να θυμάμαι ημέρες Μεγάλης εβδομάδας στο χωριό στη Λάρισα(γονείς μητέρας) και στο νησί (μανα του μπαμπά) .Εικόνες με χρώματα και μυρωδιές .
Φεύγαμε με την μητερα μας Κυριακή των Βαϊων για τον προορισμό μας(μεσοβδόμαδα ερχόταν και ο πατερας μας) και ηταν για μας σαν παιδια μια μαγική στιγμή ,αυτή της αναχώρησης.
Σήμαινε την είσοδο σε μια άλλη κατάσταση ,στον εορτασμό του Πάσχα με όλα τα ηθη και έθιμα στην ύπαιθρο.Ειδικά στο νησί που συχνά το Πασχα μαζευόταν και οι 3 οικογένειες των παιδιών της γιαγιας (μέναμε όλοι μαζί σε ένα σπιτάκι 65 τετραγωνικών -12 άτομα!Εβρισκε εφαρμογή το όλοι οι καλοί χωράνε)
Το ζύμωματων κουλουριών της γιαγιάς στο νησί ,που Μεγάλη Τρίτη έπρεπε να εχει τελειώσει-και δε ζύμωνε μόνο τα δικά της αλλά και της μισης γειτονίας,ήταν φοβερή η συνταγή της για το πασχαλινό κουλούρι -και το πλάσιμο και το κουβάλημα των λαμαρινών στο φούρνο δυο σοκάκια πιο πάνω ήταν η αρχή του παιχνιδιού για μας.
Στο χωριό δεν ζυμωναν οι παππούδες κουλουράκια αλλά ενα πασχαλινό ψωμί σε σχήμα σταυρού που δεν το τρωγαν αλλά ήταν για το καλό.Το ψήναμε στο φούρνο στην αυλή -τον ίδιο που ψηνόταν οι λαχταριστες χορτόπιτες.
Μετά ο επόμενος σταθμός ήταν την Μεγάλη Πέμπτη που βαφόταν τα κόκκινα αυγά.Ιδιαίτερη ιεροτελεστία για τις γιαγιάδες και περισσή φροντίδα για να βγούν κατακόκκινα τα αυγά και γυαλιστερά.Κατόπιν τους κολλούσαν και εκείνες τις χαλκομανίες με τα κοτοπουλάκια,το αναστημένο Χριστό και διαφορες άλλες παραστάσεις
Στολίζανε κάτι όμορφες μεταλλικές αυγοθήκες που μοίαζαν με πυργο (τις ίδιες είχανε κι οι δυο) και κάτι πιατέλες που τους είχανε κάνει δώρο τα παιδιά τους σε σχήμα κότας(και αυτες ιδιες τις είχαν).
Τοποθετούνταν στο τραπέζι το "καλό" που ήταν στρωμένο με το καλύτερο ύφασμα-τραπεζομάντηλο(συνήθως βελούδο ή κάπως έτσι το θυμάμαι) μαζί με τα σοκολατένια κοκοράκια ή λαγουδάκια που μας είχε φέρει η νονά του αδερφού μου μαζί με τα δωρα του για το Πάσχα(εγώ ήμουν ορφανό νονάς και την λαμπάδα μου την έκαναν οι παπούδες ή οι γονείς μου.Σοκολατένιο όμως πάντα μου έφερνε η νονά του μικρού).
Το βράδυ μας υποχρέωναν να πάμε στην εκκλησία που την βαριόμασταν αφάνταστα αφου δεν καταλαβαίναμε τίποτα από όσα ακούγαμε.Ενήλικοι κατόπιν επιλέγαμε στο νησί πάντα την Μητρόπολη που είχε χωρωδία και δημιουργούσε μια άλλη αίσθηση.
Μεγάλη Παρασκευή με τα παιδιά της γειτονιάς (αγόρια όλα) γυρνάγαμε απο σπίτι σε σπίτι και τραγουδάγαμε τα Πάθη "Σήμερα μαυρος ουρανός ,σήμερα μαυρη μέρα...."  και οι νοικοκυρές μας φιλεύαν με κουλούρια ,κόκκινα αυγά και ίσως λίγα χρήματα(θυμάμαι τι αξία είχαμε το εικοσάρικο-το μεταλλικό ,για δραχμές μιλάμε -στα παιδικά μας μάτια.Τεράστιος πλούτος!).
Τα κορίτσια με τις μαμάδες μαζεύαν απο τους κήπους λουλούδια(στο χωριό) και πηγαίναν να στολίσουν τον επιτάφιο.Στο νησί αγοράζαμε γιατί η γιαγιά δεν είχε πολλά λουλούδια.
Το βράδυ στο νησί ήταν η καλυτερή μας ,γιατί πιάναμε τα τελέρια(παράθυρα) και χαζεύαμε την πομπή των επιταφίων στην κεντρική αγορά(σου έχω πει πόσες εκκλησίες έχει η πόλη στο νησί;Τις καλές εποχες βγαίναν και 12 επιτάφιοι!Τώρα μέχρι 8 στην καλύτερη περίπτωση ,συνηθως 6-7)με την συνοδεία της φιλαρμονικής .Μια φοβερή εικόνα με τις εναρμονισμένες φωνές των ιεροψαλτών όλων των εκκλησιών σαν μια τεράστια χωρωδία με την συμμετοχή των πιστών.Εμάς μας αφήναν σπίτι γιατί μετά την περιφορά είχε ουζοκατάνυξη με τις παρεες για τους γονείς μου και για να μην χαθούμε (ειχαμε χασει μια φορά τον αδερφό μου ,ο οποίος θυμόταν τον δρόμο και γύρισε σπίτι ενώ ολοι τον ψάχναν για κάνα 2ωρο -δεν υπήρχαν και κινητά να ειδοποιήσει ότι ειναι σπίτι ή οτι χάθηκε).
Στο χωριό δε κάνανε περιφορά και πηγαίναν λίγο οι γονείς μου στην εκκλησία αλλά χωρίς εμας πάλι γιατί μετά πάλι κάπου τους είχαν καλεσμένους και εμείς θα είμαστραν βάρος.
Μεγάλο Σαββατο ο πατερας με τον παππού στο χωριό θα πηγαίναν να διαλέξουν αρνί απο τον τσοπάνη και θα το φέρναν σπίτι ζωντανό μέχρι να ερθει ο θειος της μάνας μου να το σφάξει.Αυτή ήταν χειρότερη στιγμή μου -δεν κατάλαβα ποτέ πως μπορούσε να σφαζει αυτό το αθωο πλάσμα με τόση άνεση ο θειος.Φυσικά απείχα απο όλη την διαδικασία σε αντίθεση με τον αδερφό μου που την έβρισκε ενδιαφέρουσα.Ούτε στην διαδικασία της κατασκευής κοκορετσιού ήμουν παρων αφού και αυτό ήταν στο πλαίσιο όλων αυτων που σιχαινόμουνα.
Στο νησί το παίρναμε απο το χασαπη αδερφο του παππού εκει(τον είχαμε χασει αρκετά νωρις) έτοιμο και συνήθως το ψήναμε στο φούρνο ή το δίναμε σε έναν φίλο μας που είχαμε ψησταριά και έψηνε αρνιά το Πασχα επι πληρωμής.
Το βράδυ η μανα μας εντυνε με τα "καλα" μας και πηγαίναμε στην Ανάσταση .Στο χωριο δεν μας πολυάρεσε γιατί ήταν πολύ ήσυχα.Αντιθέτως στο νησί στην πλατεία απο νωρίς οι ντόπιοι με τους Αθηναίους χωρισμένοι σε δυο ομάδες κάναν διαγωνισμό του ποιος εχει τα πιο δυνατά βαρελότα.Και μετά στις ενορίες γινόταν το έλα να δεις -εμείς πηγαίναμε στην θεωρητικά πιο ήσυχη γιατί φοβόταν η μάνα μας για την ασφαλειά μας.
Επιστροφή στο σπίτι και ευχες και φιλιά και αναστάσιμο τραπέζι με μένα μην αγγίζω τίποτα εκτός απο σαλάτα.Ουτε μαγειρίτσες ,ουτε συκωτάκια ,ούτε κόκκινα αυγα ,τίποτα δεν ετρωγα.Κλασσικά ο πατέρας μου νευρίαζε και μονολογούσε για την ανωμαλία που με έδερνε ,αλλά τον καλμάραν οι υπόλοιποι.
Κυριακή στο χωριό πρωινό ξύπνημα για τους αντρες να ετοιμάσουν τις φωτιές .Μεγάλες θράκες γιατί εψηναν και κάποιοι γείτονες μαζί μας.Και κάτω απο την μεγάλη μουριά φερναν τραπέζια που τα ενώναμε και στρώναν οι γυναίκες με τσουρεκια,κόκκινα αυγά ,διαφορα μεζεδάκια και κρασί,πολύ κρασί.Και δημοτικά στο κασετόφωνο και χορός και γέλια και τα πιτσιρίκια να τρεχουμε στο οικόπεδο απέναντι με τις κόκκινες παπαρούνες.Και το μεσημέρι όλοι μαζί στο ιδιο τραπέζι ,με γελια και ευχες και τσουκρίσματα και πειράγματα(εγώ δεν έτρωγα ούτε αρνί ,ούτε κοκορέτσι ,ούτε τίποτα σχεδόν εκτός απο σαλάτες και τυριά -δεν διανοούμουν να φαω απο το ζωντανό που πριν κάποιες ώρες το είχα δει να τρεχει στο κήπο μας.Αυτό με ακολουθεί μέχρι σήμερα και αρνίσιο ή κατσικίσιο κρεας δεν τρωω ποτέ όπως και κοκορετσια ,σπληνάντερα και όλα τα συναφή).
Στο νησί απλώναμε πανιά πάνω στο ταρατσάκι του σπιτιού να ισκιάζει και στρώναμε εκει το πασχαλινο τραπέζι.Το πρωινό είχε επίσκεψη στο ξάδερφο του πατερα μου που γιόρταζε (και εψηνε 5 αρνιά και 10 κοκορετσια και είθχε και μια βαρέλα κρασί  και κερνούσε όλη την γειτονιά) και τον νονό του.Και εδω το μεσημέρι την έβγαζα με διάφορα αλλά επειδή ούτε η ξαδερφη μου έτρωγε για τους ιδιους λόγους ξηγιόταν η θεια για μας μπιφτεκάκι!Όταν έλειπε  αυτή είχαμε νηστεία!
Τα χρώματα των παιδικών μου χρόνων για αυτές τις μέρες είναι δυο ,το μωβ του πένθους και το κόκκινο του αίματος .

(Συνεχίζεται...) 

Κυριακή, 17 Απριλίου 2011

2 φυλάξου για το τέλος θα μου πεις...

Φυλαγόμουν, Νικόλα μου ,για το τέλος όπως με ειχες συμβουλέψει αλλά δε περίμενα να εννοούσες κάτι τέτοιο.
Πριν λίγο καιρό ο Μανώλης, σήμερα το πρωί εσύ.Αδειάζει το κάδρο απο τα αγαπημενα μου μουσικά προσωπα ανησυχητικά- περνάμε απο τον Ενεστωτα στον Αόριστο,απο το είναι στο ήταν.
Ήξερα ότι αντιμετώπιζες κάποιο πρόβλημα υγείας αλλά δεν γνώριζα ότι επρόκειτο για καρκίνο.
Να ξέρεις ότι για μένα δεν έφυγες ποτέ - έχω στα μάτια μου την εικόνα σου σε εκείνο το πάλκο με το τζιν πουκάμισο και το κόκκινο φουλάρι στο λαιμό ,όρθιος να μας τραγουδας...

Μα γιατί το τραγούδι να 'ναι λυπητερό
με μιας θαρρείς κι απ' την καρδιά μου ξέκοψε ....








Καλό κατευόδιο και ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σκεπάσει το κορμί σου...

Τετάρτη, 13 Απριλίου 2011

5 Μια νυχτερινή απόδραση ..τίποτα άλλο..

θέλω να φύγουμε.
ναι ,να φύγουμε .
οχι για κάπου μακρυά
να πάρουμε την..





και να την ονομάσουμε
λεωφόρο Άνοιξης
και να βγούμε αλλού
οχι ξανα στους σκουπιδοτοπους
που οδηγουν οι "πλαστες" ταμπέλες
που γραφουν παράδεισος
και να ! ξέρεις που θα ήθελα να βρεθούμε;
σε μια τέτοια παραλία...





παρέα με όσους αξίζουν
να πλατσουρίσουμε στα κρύα νερά
να ανάψουμε φωτιες στην άμμο
να τραγουδάμε
και  να ενοχλούμε
το φεγγάρι με τη φαλτσουρα μας
και να φωνάξουμε  
στον ουρανό
για μια ακόμα φορα
αυτα που ζητάμε
ΑΓΑΠΗ,ΠΟΙΟΤΗΤΑ,ΕΙΡΗΝΗ,ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ,ΣΕΒΑΣΜΟ
και πως...



και στην επιστροφή να γύρεις
πάνω στον ώμο μου
νυσταγμένη και ευχαριστημένη συνάμα
και εγώ να χαμογελάω
και να σε τραγουδάω μαζι
με τον Joey...




πες μου 
ζητάω πολλά;
και αν πεις οχι
πες μου σε παρακαλώ
που κάνω λάθος τόσα χρονια
μήπως και καταφέρω επιτέλους 
να το διορθώσω...
αν παλι πεις ναι....

Τετάρτη, 6 Απριλίου 2011

8 Λεύκωμα "καταστρώματος" Gemini ,ημέρα...

Τρίχες

Περπατάμε με τον Γ. γα το σταθμό του τρένου όταν συναντάμε το ζεύγαρι των συνταξιούχων γειτόνων.
Με την ίδια κατεύθυνση και αυτοί.
Συνταξιούχοι στρατιωτικοί ,γύρω στα 55-60.
Το βλέμμα της το ίδιο,όπως τόσα χρόνια τώρα -υποτιμητικό,περιφρονητικό,γεμάτο άγνωστο μίσος...
Αυτός κρατάει χαμηλά τα μάτια και περιμένει να απομακρυνθούμε για να ακούσει ξανά το ίδιο ποίημα
"Δε ντρέπονται ,οι αλήτες ,τα κωλόπαιδα ..τι μάνες τα μεγάλωσαν...αχ! να ήταν δικά μου παιδια..."
Στην αποβάθρα δε θα μας στείλει ξανά(οπως την τελευταία φορά )το σεκιουριτά να μας πει αν έχουμε βγάλει εισιτήριο...φτάνει μιας φορας ξεφτίλα...
Κοντά μας 2 νεα παιδια...15-16 κάπου εκεί ...
Αγκαλιασμένα και μέσα στον έρωτα(;)...σαν περιστέρια φέρονται ..φιλιούνται ,πειράζονται ,τσιμπιούνται..
-Εμείς φίλε Γ. δεν αγαπήσαμε ποτέ έτσι...
-Εσύ φιλαράκο μου ,που έτρεχες πότε με την μπάντα ,πότε με το χοντρό στα πάρτυ που δουλεύατε που να βρεις χρόνο για έρωτες...Όλα με καθυστέρηση τα έκανες ...(γελάει)
-Ναι ,αλλά και μετα είχαμε ενα θεματάκι στις δημοσιες εμφανίσεις μας...
-Εμείς γεννηθήκαμε ντροπαλοί ,στο έχω ξαναπεί.Και τωρα αν μιλάμε και μας ακούνε κάποιοι θα νομίζουν ότι μας αφήσαν απο κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωσης μετά απο 40 χρόνια.
Ήρθε επιτέλους ο συρμός .
Μπήκαμε όλοι μαζί στο ίδιο βαγόνι.
Εμείς ,το ζευγάρι ,οι συνταξιούχοι γείτονες...
Πιάσαμε κλασσικά παράθυρο να μας φυσάει...
Απέναντι στην πόρτα το ζευγαράκι και στο διάδρομο δίπλα τους οι γείτονες.
Τα παιδιά συνεχίζαν να ζουν στη νιρβάνα τους αδιαφορώντας για τον υπόλοιπο κόσμο.
Μεταξύ Πετραλώνων και Θησείου φρενάρισε απότομα το τρένο.
Ταρακουνηθήκαμε ,μετακινηθήκαμε ,τρομάξαμε...
Ο παππούς γείτονας μας βρέθηκε πάνω στο ζευγάρι χαλώντας τους την στιγμή.
Ακούσαμε τον πιτσιρικά να φωνάζει:
"Πας καλά ρε κωλόγερε; Πες μου ρε πας καλά;Το σκότωσες το κορίτσι"
και ενω προσπαθούσε να ψελλίσει μια συγγνώμη το χερι του νεου τον βούτηξε απο το σακάκι στο ώμο .
Δε πρόλαβε να μιλήσει κι άλλο γιατί τέσσερα χέρια τον σηκωσαν και τον κολλήσαν πάνω στην πόρτα.
2 τρελοί μαλλιάδες με τα κατάμαυρα γυαλία ηλίου τους τον κρατούσαν εκεί ,ενω το υπόλοιπο βαγόνι κοιτούσε αποσβωλομένο.
"Ζήτα ρε καριόλη συγγνώμη απο τον πατέρα μου ",ουρλιαζε ο Γ,ενω εγω έλεγα στην κοπέλα να μην τολμήσει να βγάλει μιλιά.
Ζάρωσε στην γωνία που κάνει η πόρτα και τον παρακάλαγε να πει συγγνώμη να τελειώνουνε.
Ο νεαρός ψιθύρισε μια συγγνώμη πραμα που εξόργισε το Γ και του φωναξε "Να σε ακούσει θέλω όλο το βαγόνι ,με κατάλαβες;Αν δε το κάνεις θα κατέβουμε παρέα όλοι στο Θησείο και θα σε παω γ@μιώντας μέχρι την Ακρόπολη""
Υπάκούοντας το παιδί έκανε ότι του ζητήσαμε αλλά δεν ξέφυγε απο τις "τανάλιες".
Ο γείτονας απλωσε το χέρι στο ώμο μου.
Αφησα το ενα χερι ελεύθερο και έβγαλα τα γυαλιά.
Κοιταχτήκαμε.Μόνο αυτό.
Φτάναμε στο Θησείο.
Τραβήξαμε τον κάτασπρο πιτσιρικά απο την πόρτα.
Όταν άνοιξε βρέθηκε μαζι με την φίλη του σ'αυτήν .(Ο Γ. τον πέταξε  στην ουσία ,εξω απο το συρμό)
Πήραμε τις θέσεις μας ξανά και η τάξη επανήλθε στο βαγόνι.
Κατεβήκαμε Μοναστηράκι.
Βγαίνοντας μας φάνηκε πως η γειτόνισσα μας χαμογέλασε και ο σύζυγος μας χαιρέτισε .
Ανεβαίνοντας τις σκάλες με ρώτησε ο Γ.
-"Τι είπες 'οτι θα βάλεις το βράδυ στο ράδιο πρωτο κομμάτι;"
-"Υδρογόνο 3 ,Μια ματιά"
-"Εχεις κόλλημα ρε μαλάκα με τα 90's"
Πήραμε την Μητροπόλεως με κατεύθυνση προς Σύνταγμα ,17¨30  σχολάγαν τα κορίτσια  ....

Τρίτη, 5 Απριλίου 2011

8 Ο τολμών.....(msn moments pt1)

Πρόσωπα 2 -εγώ και ο Α(μιλά πρώτος)

-θα της μιλήσω...
-θα σε πληγώσει...
-ναι, το ξέρω..αλλά δε μπορώ να κρατηθώ..εσυ που την ξέρεις καλύτερα τι πιστεύεις;
-θα σε ξεσκίσει..όχι απο κακία ,αλλά γιατί έμαθε να συμπεριφέρεται σαν αγριόγατα..και τα ένστικτα της υπερνικούν τις αισθήσεις και την λογική...
-θα της μιλήσω...δε μπορω να συνεχίσω χωρίς να το κάνω...εσυ τι θα έκανες στην θέση μου;
-και εγώ θα της μίλαγα...θα διεκδικούσα το ενα στο απειρο πιθανότητες να καταλάβει...
-είστε φιλοί ...και μιλάς έτσι...τι φίλοι είστε;
-ειμαστε φίλοι...ναι...γιατί προς το παρόν δεν της ξυπνω τα σαρκοφαγικά της ενστικτα....
-θα σε ξεσκίσει και σένα λες...;
-ναι το πιστεύω ...κάποια στιγμή...
-και τι το παίζεις;
-δε παίζω τίποτα ...είμαι ...
-μαλάκας,τρελός ή ανώριμος ακόμα;
-πες το κι έτσι....αν έχω μια πιθανοτητα  να την ημερεψω και να μάθει να αναγνωρίζει  πρέπει να την διεκδικήσω...
-γιατί;
-γιατί δεν υπάρχει γιατί...κάποιος πρεπει να σταματήσει την άσκοπη αιματοχυσία..
-είσαι εντέλως μαλάκας...
-πες το κι ετσι...
-είναι αυτό που λες "αποστολή";
-πες το κι έτσι...κάτι σαν αργοπορημένα γραμμάτια που πρέπει κάπως να ξεπληρώσω...
-αν δεν σε γνώριζα θα σου έλεγα να κόψεις τα σκληρά...αλλά μου φαίνεται πως εσύ γεννήθηκες μαστούρης ..χαχαχα...τέσπα...μεθαύριο που θα την συναντήσουμε θα της μιλήσω ...να βρεις τον τρόπο να μείνουμε μόνοι μας...
-θα γίνει...αλλά θα σε πληγωσει....
-το ξέρω αλλά πρέπει να γίνει....
-καλώς,ας γίνει λοιπόν...

Γινήκανε τα γεγονότα αναμνήσεις ξεθωριασμένες και εμείς ξένοι ,αλλάξαμε και στέκια, εγώ στα κλασσικά ,εσύ σε νεα....



Αγαπημένος Αργύρης Μπακιρτζής και ένα απο τα καλύτερα τραγούδια που έχω ακούσει ποτέ στην ζωή μου εδω στην αυθεντική του εκτέλεση(ακολοθούσε και 2η-βιασμός  απο τον ακατανόμαστο εθνικό τραγουδιστή )

Δευτέρα, 4 Απριλίου 2011

6 It's a game or something more ...?

Η πρόσκληση έγινε από τον άσωτο γιο (αλήθεια σας εχω πει ποτέ ότι αυτό το τραγούδι των Φατμέ το λατρεύω;Ασχετο ,αλλά τωρα μου ήρθε...) και την αποδέχομαι με μεγάλη χαρά και τιμή.Θα απαντήσω και εγω στα Ελληνικά γιατί έτσι μου βγαίνει.


-What do you order at Starbucks?


Βασικά απο τα συγκεκριμένα μαγαζιά εχω περάσει μόνο απέξω αλλά ψήνομαι να κάτσω στο καινούργιο που ανοιξε στην Μητροπόλεως στο ισόγειο του παλιού Fnac ,που είδα την προηγούμενη βδομάδα και για κάποιο ανεξήγητο λόγο μου εκανε κλικ.Πέραν του κλασσικού καπουτσίνο (παντου τετοιο πινω) θα δοκίμαζα και κάτι σε τσιζκεικ αν προσφερει -ειδικά αν εχει με επικάλυψη γλυκόξινων φρούτων(μυρτιλο,φραγοσταφυλλο,βατομουρο ,αγριοκέρασο).


-What's one thing in your closet that you cannot live without?


?Στην ντουλαπα μου υπάρχει απο το 1994 ένα πλεκτό-το πρωτο δωρο που μου έκανε η Κ(η συντροφος μου ή πιο γνωστη απο τις αναρτήσεις ως "το κορίτσι").Το φοράω ανελειπώς απο τότε- δε θα μπορούσα να φανταστώ κανένα λόγο που θα έπρεπε να το αποχωριστώ.


-What's one thing that most people probably wouldn't know about you? 


Αυτό που δεν γνωρίζει πολύς κόσμος για μένα είναι κάποια στιγμή έγινε μια εκδήλωση συμπαράστασης στο πρόσωπο μου (οχι ατομικά αλλά σε κάποιους αδίκως συλληφθέντες που έτυχε να ήμουν ενας και εγώ) με κινητοποίηση σε διαδικτυο και συγκέντρωση σε κεντρικότατο σημειο της πόλης.(συμμετείχαν πολλοί γνωστοί μου που δεν με γουστάρουν καθόλου σαν άτομο και πολύ αμφιβάλλω αν θα πηγαίναν αν ήξεραν τα στοιχεία αυτων που για χάρη τους γινόταν η διαμαρτυρία).Βρέθηκα στο τόπο της εκδήλωσης όχι για να συμμετάσχω ,αλλά γιατί εκεί κοντα δουλεύει το κορίτσι και ήθελα να την δω οπωσδήποτε μετά την 3ημερη περιπετειά μου .Άποψη μου για όλο αυτό το κίνημα υπερ μας είναι ότι ήταν απο τις ηλίθιες ιδέες που είχε ποτέ άνθρωπος  γιατί δεν προσέφερε απολύτως τίποτα - αν θέλαν να βοηθήσουν θα μπορούσαν να συνεισφέρουν στα έξοδα του δικηγόρου που κανείς απο εμας δεν είχε προγραμματισμένα και φυσικά μας "ματώσαν".(πράγμα που φυσικά δεν έγινε ποτέ ...η  γενιά  του πληκτρολογίου δεν γνωρίζει απο τέτοιες χειρονομίες.Μαζευτήκαν εκεί γιατί ήταν κοντά τα μοδάτα καφε που αράξαν μετά και για να πουλήσουν λίγη "αντιεξουστική" μούρη στην γκόμενα/γκόμενο  τους )
Επίσης απο όλη αυτή την περιπέτεια το ευχαριστώ όλων αυτών που με την σιωπή μας προστατέψαμε απο μια εξίσου ανωφελη ταλαιπωρία με την δικιά μας ,ήταν λίγο μετά να μας "διαγράψουν" τελείως.Ακόμα μερικές φορές σε στιγμές αδυναμίας σκέφτομαι αν έκανα το σωστό και αν θα κέρδιζα κάτι αν μιλήσω ετεροχρονισμένα... μετά φυσικά μουτζώνομαι και το ξεχνάω...


-Name one thing that you want to do before you die


Εννοούμε πριν την συγκεκριμένη χρονική στιγμή ή σε γενικότερη θεώρηση;
Στο πρωτο σκέλος ,θα ήθελα λίγο πριν κλείσω τα μάτια μου για πάντα να πάρω τις βεβαιώσεις οτι θα σεβαστούν όλες  αυτες  τις επιθυμίες που τους αφήνω και να κρατήσω σφιχτα(οσο μπορω )το χερι του κοριτσιού.
Στο δεύτερο σκέλος θα ήθελα να κάνω ένα ταξίδι στην Ιβηρική χερσόνησο.


--What's one food that you cannot live without?


Μακαρόνια!


-What quote/phrase do you live your life by?


Εν είδα οτι ουδέν οίδα και Τα πάντα ρει


-What's your number one most listened song on iTunes?


Μιλάμε αυτή την εποχή ή διαχρονικά;
Αυτή την περίοδο ειναι το Tear -Electric Litany
Διαχρονικά είναι 2 => Creep -Radiohead  &  Black - Pearl Jam


-What kind of style would you define yourself as having? 


That you see ,it's simple me!


-Favorite number


7


-Two hobbies


Mουσικη-κινηματογράφος-ταξίδια-κουζίνα.


-Two pet peeves


α)Αγένεια
β)Αχαριστία-υποκρισία


-Guilty Pleasure


Σοκολάτα


-Ποιο είναι το αγαπημένο σου vampire


Δεν ξέρω αν θεωρείται βαμπίρ ,ο Κόμης Δράκουλας του Μ.Στομερ ερμηνευμένος μοναδικά απο τον Γκάρυ Όλντμαν(στην ταινια του Κόπολα το 1992)


-Αγαπημενα Cartoon 


Μεγάλο κεφάλαιο ...
Απο πιο παιδικά =>Νιλς Χολγκερσον ,Χαιντι ,Καντυ ,Ροζ πάνθηρας(και επιθεωρητης και μυρμηγκοφάγος πακέτο όλοι μαζι),στρουμφάκια,σερίφης του διαστήματος ,Thundercats ,οδύσσεια του διαστήματος,υποβρύχιο Κεραυνός,λαγός και λύκος(το ρώσικο),μπόλεκ &λόλεκ ,Ρεξιο(πολωνικο με το σκυλάκι),Ducktales κ.α.
Σε πιο "ενήλικα" =>Captain Harlock, Area 88.


Ποιο είναι πιο σημαντικό;  αγάπη, φήμη, δύναμη, ή  λεφτά?


AΓΑΠΗ


Αν μπορούσες να ζεις σε οποιαδήποτε χρονική περίοδο, ποια θα ήταν, και γιατί;


Οπωσδήποτε Αμερική απο την εποχή της ποταπαγόρευσης μέχρι τα χρόνια του μεσοπολέμου (δλδ δεκαετίες  '20 και '30).Θα ήθελα να βρεθω εκεί για να πάρω πληροφορίες επιτέλους για τα όλα αυτα τα όνειρα που με συνδέουν με προσωπα και καταστάσεις εκείνης της περιόδου(εχω βρεθεί εκεί ,το ξέρω -απλά χρειάζομαι ορισμένες απαντήσεις...)


Μπορείς να θυμηθείς, τι έκανες σαν σήμερα, ένα χρόνο πριν;


Φυσικά ,ξενύχταγα και πάλι διαβάζοντας εγχειρίδια για SMF (Simple Machines Forum) και ψάχνοντας mods και ιδέες για μια σελίδα που στήσαμε μαζί με κάποιο "φίλο".




Τώρα υποτίθεται ότι θα πρέπει να πω ορισμένους μπλόγκερς για να συμμετάσχουν.Δεν θέλω να προτείνω κάποιους συγκεκριμένους,όποιος τυχον το διαβάσει και δεν εχει συμμετάσχει ας το παίξει.
Προσωπικά το βρήκα πολύ διασκεδαστικό και τρόπω τινά εξομολογητικό(εξαρτάται απο την διαθεση σου να μιλήσεις)


Καλή βδομάδα να έχουμε και.... Άσωτε σε ευχαριστώ και απο εδώ...



Σάββατο, 2 Απριλίου 2011

10 είπες...

πως οτιδήποτε και να συνεβαινε δεν θα αλλαζε  η δυναμικη μεταξύ μας...
πως οταν θα ήθελες κάτι ,θα το ζήταγες...
πως σου άρεσε η αλήθεια...

κοιτάζοντας το μερολόγιο συνειδητοποιώ το χρόνο και αντιλαμβάνομαι πως δεν άκουσες ποτέ μια τελευταία λέξη απο μένα...δεν έμαθες άλλωστε και ποτέ να ακούς...και αφού όπως ξέρεις είμαι "μικρός" στην εκφορά του λόγου θα πω μουσικά αυτό που θέλω...
απο έναν δίσκο που βγήκε λίγες μέρες μετά ...το αγαπημένο μου κομμάτι,με τον αγαπημένους στίχους  αυτη την περίοδο...

Μ' έχεις κουράσει κι ας μην ξέρεις τι φταίει
Κλείσε το στόμα σου που ψέματα μου λέει
Κι αν πάλι θέλεις την αλήθεια που καίει
Τράβα το δρόμο σου και fuck you anyway..





σαν να το ήξερες και διάλεξες τις ημερομηνίες....
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Από το Blogger.