Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

3 Αυτά είναι τα τραγούδια μας...

Αγαπημένο κομμάτι απο την άγρια νιότη μας(οχι πως τωρα εχουμε ηρεμήσει!!!).
Απο μια ελληνική μπαντα ,τους Rust και το μακρινό(;) 1990...
Απο τα διαμαντάκια που ποτέ δεν βρίσκουν το δρόμο για το "ελεύθερο" ραδιόφωνο...

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2011

6 Cineπαρμένος...part 2

Tριήμερο πέρασε και η πόλη των "δυστυχισμένων" και καταδυναστευόμενων απο μνημόνιο και λιτότητα πάλι ψιλοάδειασε.Εύλογη απορία που βρίσκουν τα φράγκα όλοι αυτοί που φεύγουν συστηματικά σε κάθε ευκαιρία ,που είναι οι ίδιοι που βγαίνουν στα κανάλια και κλαίγονται ότι δεν τα βγάζουν πέρα τους χαλεπούς αυτούς καιρούς.
Εμείς που δεν εχουμε την δυνατότητα να φύγουμε -γιατι τα οικονομικά μας είναι απολύτως τραγικά- μείναμε εντος των τειχών κυριολεκτικά και μεταφορικά.Την ημέρα της εθνικής εορτης την περάσαμε στους γονεις μου(σχετικό θεμα προσεχως) και το Σαββατο πρωι πρωι κυκλοφορήσαμε λίγο σε μεγάλο εμπορικο κέντρο για να ενημερωθούμε για ότι μας ενδιέφερε(τεχνολογικά πάντα) και να πάρει το κορίτσι απο μαγαζί με ρουχαλάκια που είχε προσφορές κάνα μπουφανάκι για την εποχή.
Κατόπιν τούτου επιστρέψαμε στην βάση μας -πλουσιότεροι κατά 2 συσκευασίες απο κάτι γιαουρτάκια με κάτι περίεργα μέσα που μοιράζαν στο μετρό(αυτά τα τρωει ευτυχως το κοριτσι ,γιατι αλλιως θα εψαχνα να τα χαρίσω κάπου) και 4 δείγματα απο δημητριακα(αυτά για το πρωινό) ,γνωστης φίρμας που επίσης δειγμάτιζαν στο μετρό.Κάκιστη εντύπωση μας έκανε οικογένεια νεοελλήνων αποτελούμενη απο 4 ατομα(μαμα-μπαμπας-2 αγοράκια) που βλέποντας την κοπέλα να μοιράζει τα δείγματα πήγαν και πήραν άπαντες απο μια συσκευασία με γιαουρτάκια.Αφού είδαν λίγο παρακάτω τι είδους ηταν συσσωμο το τσούρμο επέστρεψε και με μπροστάρισσα την μάνα που ευγενέστατα είπε στην κοπελιά που τα μοίραζε "Τι μαλακίες είναι αυτές εδώ ;Χάθηκε να μοιράζετε κανένα 2% που παίρνουμε και στο σπίτι;Αυτά εδώ είναι για κάτι βλαμμένους που τους πασαρουν οι τηλεοράσεις ολες τις αηδιες που τάχα μου κάνουν καλό".
Η κοπελίτσα εμεινε αγαλμα και φορτωμένη με τα δείγματα και από όλο το κόσμο που παρακολουθούσαμε το συμβάν μόνο το κορίτσι(το δικό μου) φώναξε "Αντε γαμήσου ,μωρή πατσαβούρα" στην κυριά που απομακρυνόταν.Γύρισε αυτή να δει ποιος το είπε ,ήρθε και ο σύζυγος εκεί αλλά είχα φροντίσει να την απομακρύνω λίγο και οσοι ηταν εκει κάνανε τον Τσίου...Ευτυχώς γιατί  θα κάναμε Σ/Κ στο Α.Τ. Ελληνικού αν περιπλεκόταν τα πράματα (Ποιά ήταν αυτή η κάργια και ο μαλάκας της που θα τολμούσαν να κινηθούν εναντίον του δικού μου κοριτσιού;)Ένα χαμόγελο ευχαριστίας απο την διανομέα πριν φύγουμε ήταν το κλείσιμο της σεμνής αυτής τελετής.
Απορώ πως μπορούν κάποιοι να είναι τόσο ηλίθιοι-το προσπαθούν ή τους βγαίνει απο φυσικού τους;
Και εγω και το κορίτσι έχουμε περάσει νεότεροι απο τετοιες εργασίες και ξέρουμε πως είναι και σεβόμαστε αυτόν που μοιράζει απο το πιο ασήμαντο χαρτάκι μέχρι ότι μπορεί να φανταστεί κανείς και πάντα παίρνουμε ότι μας δίνουν ,γιατί έτσι πληρώνονται-αυτα τα ελάχιστα που αμείβονται- και αυτοί που κάνουν αυτό το πράγμα.
Το υπόλοιπο της μέρας είχε κουζίνα για μένα (το κορίτσι -διαδίκτυον,δουλειές του σπιτιού και τιβί)-ζυμώματα.Το ψωμί ,το τσουρεκι μας(εχουμε εξαφανιστει εδω και μήνες απο το φούρνο της γειτονιάς καθότι ανακαλύψαμε ότι να τα φτιάχνουμε μόνοι μας πέρα απο το ποιοτικότερο του πράγματος μας έρχεται και πιο οικονομικά) και μια τριφτή μηλόπιτα που τώρα τελευταία μας συνοδεύει τα βράδυα το καφεδάκι μας.Αργάμιση και μετά απο ένα ζεστό μπάνιο έκατσα να δω μια ταινία στον καναπέ με το κορίτσι αλλά με είδε αυτή(η ταινια).
Κυριακή λοιπόν είπα ότι θα έβλεπα την ταινιούλα που δεν είδα ποτε την προηγούμενη και ένα καρτούν που είδα στο εμπορικό και μου άρεσε πάρα πάρα πολύ.(Τα κινούμενα σχεδια και οτιδηποτε σχετικό είναι απο τις μεγάλες μου αγάπες)
Έτσι λοπόν είδα για ζέσταμα το εξαιρετικό ΕΓΩ,Ο ΑΠΑΙΣΙΟΤΑΤΟΣ(DESPICABLE ME) ,που αγνόησα όταν κυκλοφόρησε και είναι μια υπέροχη ,τρυφερή και διδακτική ιστορία για το πως η αγάπη μπορεί να μαλακώσει και την πιο σκληρή καρδιά.Όλα τα λεφτά τα μικροσκοπικά Minions οι βοηθοί του ήρωα-εφευρέτη της ταινίας.





Αργότερα είχαμε διάθεση για κωμωδία και η επιλογή μας ήταν παλιά γαλλική αγαπημένη ταινία .
Τίτλος της Για Όλα φταίει το Γκαζόν(Gazon Maudit) .Μια τρελή ιστορία μεταξύ ενος ζευγαριού που μπαίνει στην ζωή τους μια γυναίκα η οποία θέλγει ερωτικά την σύζυγο...



Για αργότερα είχα απο μέρες μια πρόταση που το κορίτσι δίσταζε να παρακολουθήσει γιατί η ταινία της ήταν παντελώς άγνωστη-και σε μένα επίσης,αλλά ήθελα να την δω.Μας την είχε δωσει ένας φίλος ,λέγοντας ότι είναι απο εκείνες τις γλυκόπικρες ταινιούλες που δε τις πιάνει το μάτι σου και όμως βλέπεις ευχάριστα και σου αφήνουν στο τέλος μια γεύση στο στόμα σαν εκείνες τις καραμέλες βουτύρου-γάλακτος που τρώγαμε μικροί...
Tίτλος  Miss Pettigrew Lives for a Day(http://www.imdb.com/title/tt0970468/) .
Λονδίνο ,εποχή μεσοπολέμου(λίγο πριν αρχίσει ο Β παγκόσμιος) και παρακολουθούμε την ιστορία μιας αγγλίδας νταντας που βρίσκεται απο κάποιες συμπτώσεις ξαφνικά από τα συσσίτια και τους δρόμους να είναι βοηθός μια φιλόδοξης στάρλετ .Όλη η ταινία είναι ένα 24ωρο της κοινής πορείας των 2 γυναικών που η μεγαλύτερη βοηθάει με τον τρόπο της την νεαρή να βάλει σε μια σειρά τα (γκομενικά και όχι μόνο )ζητηματά της  και να πάρει τις σωστες αποφάσεις για το μέλλον της ,ενώ η ίδια διαπιστώνει μέσα απο διάφορα γεγονότα ότι δεν έχει χάσει την σπίθα της ζωής όπως νόμιζε και πως μια μέρα μπορεί να σου αλλάξει για πάντα τη ζωή.Ανάλαφρη ταινία ,με αρκετά κωμικά στοιχεία ,προστέθηκε αβίαστα στην συλλογή μας.Εξαιρετικές οι πρωταγωνίστριες Amy Adams και Frances McNormand.




Το τραγουδάκι δεν το ήξερα και το λάτρεψα!!!

Κυριακή, 27 Μαρτίου 2011

2 Ο αντιπρόσωπος..

Τελικά ο σύζυγος της κυρίας τι είδους αντιπροσωπεία μπορεί να έχει;



Προσωπικά πιστεύω ότι έχουν εισαγωγική εταιρία με φέρετρα(απο Κίνα)και βγήκαν εκεί να διαφημίσουν τζαμπέ την επιχειρησή τους...

Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2011

1 Ζήτω η εθνοσωτήριος επανάσταση της 25ης Μαρτίου 1821



Βιδεοτεμάχιον στο πνεύμα της σημερινής μέρας που φανερώνει τη καθολική συγκίνηση που προσφέρει σε όλα τα εμβυα όντα της χώρας μας η ανάκρουση του εθνικού μας ύμνου.

Εξαιρετικό χθες το βράδυ το κουτί της Πανδώρας-ακατάλληλο για Ελληναράδες .Επιτέλους άρχισαν να ακούγονται και κάποιες αλήθειες δειλά για εκείνα τα γεγονότα και την πραγματική ιστορία.
Μου άρεσε που ακούστηκε απο κάποιον ότι η παρουσίαση των γεγονότων και των προσώπων σαν τα απόλυτα αμόλυντα εξυπηρέτησε το στόχο της ανόρθωσης φρονήματος και εθνικής συνείδησης κάποια εποχή.Το κακό είναι ότι έχουμε μείνει προσκολλημένοι σε αυτή την "πληρωμένη" αλήθεια και δε μπορούμε να δεχτούμε ότι κάποιες πραγματικότητες.Ακόμη και σήμερα η ιστορία καπιλεύεται απο τους πολιτικούς μας για τους αθλιους σκοπούς τους και ο "περήφανος λαος" εξακολουθεί να υιοθετεί την συμπεριφορά του κοπαδιού που το φοβίζει το τσοπανοσκυλο και πάει όλο μαζι εκει που θέλει ο τσοπάνης.Μονάχα που εμείς ειμαστε ανθρωποι και όχι πρόβατα ή γελάδια ...
Δε θέλω να πιστεύω ότι η σύγχρονη υποδούλωση της χώρας και ο νεος ραγιαδισμός θα κρατήσει πάλι 400 χρόνια....
Αν τότε τα συμφέροντα των τρίτων υπαγόρευαν ενα ελληνικό κράτος και αυτό οδήγησε στην εξέργεση, σήμερα που δεν υπάρχουν (εξωτερικά)συμφέροντα που να τα εξυπηρετεί το αντίθετο απ'οτι συμβαίνει ,τι είναι αυτο  που θα πυροδοτήσει το φυτίλι της αποτίναξης όλων αυτών που μας καταδυναστεύουν;

Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2011

1 Υπάρχουν και αυτοί οι άνθρωποι...



Ξέρω ότι με ελευθέρα πάλη δεν ασχολιόνται πολλοί -σάμπως ασχολιόμαστε γενικότερα με αθλήματα ,πέρα απο οτιδηποτε εμπεριέχει οπαδικη πόρωση;- όμως χθες στις ειδήσεις που μου πετάει το MSN αυτό το παληκάρι με έκανε να αισθανθώ κάπως διαφορετικά.Να συνεχισω να πιστεύω ότι υπάρχει κόσμος που ζει εκει έξω και είναι διαφορετικός από αυτό που αντικρίζω καθημερινά.
Ονομάζεται Anthony Robles ,είναι 22 ετών και εξαιτίας μιας γεννετικής "δυσλειτουργίας" γεννήθηκε χωρις το δεξί του πόδι.Δεν δέχτηκε μέχρι σήμερα να φορέσει προσθετικό μέλος για να ζήσει μια πιο "φυσιολογική " ζωή και δεν αντιμετωπίζει τον εαυτό του σαν κάτι ιδιαίτερο.
Ασχολήθηκε με την πάλη για να αποδείξει στον εαυτό του αρχικά ότι μπορεί να καταφέρει με την θέληση του τα πάντα,όπως λεει.Το περασμένο Σαββατο στεφτηκε πρωταθλητής στο κολλεγιακό πρωτάθλημα των ΗΠΑ στα 56 κιλά,εχοντας τελειώσει αήττητος και με 36-0 επιμέρους σκορ αυτή την προσπάθεια.Στην Φιλαδέλφεια που έγιναν οι τελικοί του κολλεγιακού πρωταθλήματος ,γέμισε με χιλιάδες θεατές το γήπεδο που πήγαν να υποστηρίξουν τους αθλητές που αγωνιζόταν .Και για να μην ξεχνάμε το συγκεκριμένο άθλημα είναι ελληνικότατο (απο τα βασικά των Αρχαιων Ολυμπιακών Αγώνων.Που βρίσκεται σήμερα εδώ ας το αφήσουμε το θεματάκι για μια άλλη φορα...).
Ο Αντονυ λοιπόν μετά την κατάκτηση του τίτλου ,δήλωσε ότι έφτασε ως εδω με την βοήθεια της οικογενειας του ,που του δίδαξε να είναι δυνατός και ανακοίνωσε ότι εφτασε στον στόχο του (την κορυφή) και εγκαταλείπει την πάλη για να αφοσιωθεί σε ένα νεο στοχο(θέλει να γινει παρακινητικός ομιλητής) και τις σπουδες του.

Μια απο τις ειδήσεις ,που τα "σοβαρα-ενημερωτικά" τηλεοπτικά μας κανάλια δεν θα δείξουν ποτέ γιατί πολύ απλά δεν είναι καλό πρότυπο ο νεος αυτός για τα δικά μας παιδιά....

Τρίτη, 22 Μαρτίου 2011

7 Καλώς τους...



Koίτα να δεις που τους έπιασε όλους η άνοιξη και ξεφυτρώνουν σα τα σαλιγκαράκια μετά την βροχή...
"Αγάπες" μου ,δε θα μπω καν στον κόπο να ξανασχοληθώ με την αθλια υπαρξή σας...μπορείτε να βράζετε στο ζουμάκι σας και να τσουρουφλίζεστε όσο θέλετε και μόνοι σας ...η δωρεαν "ψυχοθεραπεια" τελείωσε....


Η απαντησή μου με άσμα λατρεμένο(να λυσω το μαλλί να το απολαύσουμε "παρέα")!!!



Can you remember remember my name 
As I flow through your life 
A thousand oceans I have flown 
And cold spirits of ice 
All my life 
I am the echo of your past 

I am returning the echo of a point in time 
Distant faces shine 
A thousand warriors I have known 
And laughing as the spirits appear 
All your life 
Shadows of another day 

And if you hear me talking on the wind 
You've got to understand 
We must remain 
Perfect Strangers 

I know I must remain inside this silent 
well of sorrow 

A strand of silver hanging through the 
sky 
Touching more than you see 
The voice of ages in your mind 
Is aching with the dead of the night 
Precious life (your tears are lost in 
falling rain) 

And if you hear me talking on the wind 
You've got to understand 
We must remain 
Perfect Strangers 



Υ.Γ.Θα σας έβαζα το Αντε γεια της Καιτούλας (της Γαρμπής βρε!) ,αλλά επειδή τυγχανει να γουστάρετε την καλλλιτέχνιδα ,είπα να βάλω κάτι στα δικά μου απολύτως γούστα...


Υ.Γ.2.Καλός αυτός ο Steve Morse αλλά Blackmoore δεν είναι...

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

6 Γίδαρε μου ...παραμένεις γίδαρος...

Με αυτη την φραση με αποχαιρέτησε ένας παλιος φίλος απο τα χρόνια του στρατού-εγω έφεδρος τότε αυτός αρχιλοχίας.Γίδαρος ήταν η αγαπημένη του προσφώνηση σε όσους συμπαθούσε [ετσι τον φωναζε έλεγε ο πατέρας του-απο ότι μου έχει πει η ερμηνεία της είναι αθωος,καλό(μεχρι βλακειας) παιδί]
Ο Βασίλης είναι ένα παιδί(50αρης πλεον) από ένα χωριό της Πιερίας.Δύσκολες συνθήκες ,φτώχια και ελάχιστες διέξοδοι για τους νέους του τότε.
"Επρεπε να μορφωθω για να φύγω απο το χωριό που δεν υπηρχε μέλλον,αλλά εγώ δε τα πολυέπαιρνα τα γράμματα.Έτσι οι μόνες διέξοδοι ήταν παπάς,μπάτσος ή καραβανάς.Είχε ένα ξάδερφο η μάνα μου με λίγες γνωριμίες και κατέληξα στην σχολή μονίμων υπαξιωματικών" ,έτσι μου περιέγραψε κάποτε την ιστορία του.
Υπόδειγμα αξιωματικού ,ανθρωπος με σπάνιες ευαισθησίες και εξαιρετικός πατέρας για τα παιδιά του.Είναι απο τα άτομα που ξέρεις ότι μπορείς να σηκώσεις μες τη μαύρη νύχτα το τηλέφωνο ,να τους πεις τον πόνο σου και θα σε ακούσει προσεχτικά και θα σε πει την αποψή του χωρίς περιστροφές.
Χθες μιλήσαμε μετά απο καιρό-στη φωνή κατάλαβε ότι κάτι δε πάει καλά.Επιγραμματικά του είπα όσα δεν του είχα αναφέρει τόσο καιρό και μου σχολίασε με το δικό του τρόπο:
"-Σε μια εποχή που την βλέπεις ότι είναι λίγη μπερδεμένη και σηκώνει μονάχα τους ελαφρούς ,εσύ μου βγαίνεις κιμπάρης και ιδεολόγος.
Που πας ρε γίδαρε ;
Περιμένεις δηλαδή να σου αναγνωρίσει κανείς τίποτα;
Για το κομμάτι σου και για την ψυχή σου κάνεις ότι κάνεις και αν βρεθεί και κάποιος να εκτιμήσει-εξαιρειται η οικογενεια- έχει καλώς.Όλοι να αρπάζουν θέλουν ...και εσύ επιπλέον έχεις το κακό να μιλάς με την αλήθεια...αφού αρμέξουν και μόλις αυτά που λες αρχίζουν να ενοχλούν σε σκουλάρουν...τι κι αν το μαστάρι έχει κι άλλο γάλα;Η κατσίκα έχει φωνή και δε γουστάρουν να την ακούν και την κάνουν για καμιά άλλη καλύτερη ...με γάλα και μουγγή...
Βάλε την ζειμπεκιά σου ,ρίξε τις στροφές σου και προχώρα..έτσι τα καίει ο άνδρας όσα τον προβληματίζουν...και ο θεος δεν είναι γκαβός...απλά έχει το δικό του ρολόι ...
Γίδαρε μου...παραμένεις γίδαρος ..."

Μια άλλη προσέγγιση, πιο λαική .Χωρις στολίδια και όμορφα λόγια.Αληθινή και το σημαντικότερο χωρίς συμβουλές ,αφού ξέρει οτι θα πάνε στο βρόντο ...

Το τραγούδι το έχω βρει από καιρό -δε το ξέρουν πολλοί .Μου αρέσουν πολλοί οι στίχοι του...

Κι ύστερα φορεσα σιωπή μα μου ΄ρθε να φωνάξω
ομως δεν έβγαλα μιλιά και έκατσα να κοιτώ
είπα να κάνω υπομονη ,το παρελθόν να κάψω
ομως με τρώει ένα γιατί και ψάχνω να το βρώ...



Το μόνο που περιμένω είναι η στιγμή ...που θα παίζει στο σαλόνι μου ...η στιγμή που η θάλασσα μέσα μου  θα βγει εξω  σα χορος και θα παρασύρει με την όρμη της τα πάντα...

Βασιλάκη σ'ευχαρίστω ,ρε φίλε...

Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2011

4 Soul...

Είναι καμια 20αρια μέρες που η διαθεσή μου είναι εντελώς μαύρη-δε φημίζεται  γενικότερα για το εγχρωμό της αλλά τωρα χτυπησε totall black.
Αφορμή αρχικά κάποιες ιστορίες απο εποχες που οι άνθρωποι ήταν διαφορετικοί ,και που χαθήκαν ανεπιστρεπτι ,μετά κάποιες ιστοριές της κατρακύλας που έχει πάρει ο τόπος-ζούμε σε μεσαιωνικές μέρες και δεν ξέρω πόσοι το έχουμε αντιληφθει- κάποιες αναρτήσεις που νόμισα ότι μιλάνε για μένα σε ιστολόγια που παρακολουθώ και κάποια άλλα γεγονότα που με συγκίνησαν.
Όλα αυτά ξυπνήσαν μνήμες απο  πληγές που τώρα κλείνουν -επανήλθαν τα γιατί χωρις απαντήσεις και παρέα σε τούτο , το κορίτσι να προσπαθεί, να με πείσει ότι όλα αυτά ,δε με βοηθάνε αλλά με κρατάνε πίσω...
Οι μαμάδες μου βλέπαν ότι κάτι δε πάει καλά ,αλλά επειδή ήμουν πάντα το παιδί με τα περισσότερα μυστικά δε μπορούσαν να βρουν τι μου φταίει.Στην αρχή νομίσαν τα άθλια οικονομικά μας -κάναν μια "αψυχολόγητη" κίνηση να μας δώσουν μια βαθιά ανάσα ,αλλά βλέποντας ότι δεν φτιάχνει το κέφι απευθυνθήκαν στο κορίτσι.Η ατάκα της "Σκέφτεται πολύ πάλι..." δε τους άφησε πολλά περιθώρια αντιδράσεων.Έπρεπε να κάνουν κατι και άμεσα...
Αρχικά βάλαν τον Μάικ στο κόλπο (αλλος  "χαρούμενος") να με πριζώσει με την ηλεκτρονική δισκοθήκη του ραδιοφώνου που σχεδιάζουμε να στήσουμε.Έπρεπε να γίνει μια αρχειοθέτηση και ένα ξεκαθάρισμα και επειδή μιλάμε για πολλά TB (terrabytes) μουσικής καλό θα ήταν να το ξεκίναγα σιγά σιγά ώστε μέχρι το τέλος του καλοκαιριού να έχει ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία-προβλέπει δημιουργια συλλογων κατά είδος μετά απο ακρόαση όλων των διαθέσιμων πηγών μουσικής που διαθέτουμε.
Εχω ακούσει λοιπόν τις τελευταίες 5 μέρες γύρω στα 200 GB  μουσικής ,απο διαφορετικά είδη ,έχω κάνει τις επιλογες μου και κάποια προσχέδια αρχειοθέτησης.
Επίσης οι μανάδες φροντίσαν γνωρίζοντας την αγάπη μου για τα φυτά να με τροφοδοτήσουν με διάφορα βλαστάρια και σπόρους ,που έπρεπε να φυτεύσω.Ευκαιρίας δοθούσης έκανα και τις μεταφυτεύσεις μου και έχω σταμπάρει μια εγκατελειμένη μονοκατοικία εδω κοντά που προσφέρεται για μια νυχτερινη καταδρομική επιχείρηση  συλλογής φυτών.

Με αυτά και με αυτά χάθηκα απο όλο το κόσμο μέχρι σήμερα και ενω εφτιαξε η διαθεσή μου ,έχουν σπάσει τα νεύρα του κοριτσιού γιατί απο την αποξένωση λόγω διαθεσης πέρασαμε στην μοναξιά(της) λόγω παράλληλων και πολλών ενασχολήσεων .

Σημαντική βοήθεια στην αλλαγή διάθεσης έπαιξε η μουσικούλα απο τα 60's που άκουγα τις 2 τελευταίες μέρες.Ακούσματα απο μια πιο αθωα εποχή (για τον απλό κόσμο πάντα) ,που έχουν αυτό που λείπει απο πολλά συγχρονα -ΨΥΧΗ !


Απο τα πολύ αγαπημένα εκείνης της εποχής στην αυθεντική του εκτέλεση [δεύτερη -πιο γνωστή στο ευρύ κοινό-είναι στο Commitments(Οι ροκάδες του Δουβλίνου) ,ενα εξαιρετικό  ιρλανδέζικο φίλμ για μια μπάντα που παίζει Soul μουσική,που συστήνεται ανεπιφύλακτα σε όσους δε το έχουν δει]με τον Wilson Pickett.


Κυριακή, 13 Μαρτίου 2011

6 Λιγοστεύουμε...

Άλλο ήθελα να γράψω-κάτι περί πνευματικού και όχι μόνο μεσαίωνα , και με πρόλαβαν τα γεγονότα.
Ένας απο τους πολέμιους αυτών των φαινομένων και μαχητής απο τους λίγους έφυγε για το μεγάλο ταξίδι.Σήμερα τον βρήκαν οι φίλοι του στο σπίτι του το πρωι ,αφου είχε 4 μέρες να δωσει σημεία ζωης.
Αριστερός στην σκέψη και την ζωή του ,μουσική προσωπικότητα που άφησε στίγμα -δεν δίστασε να τα βάλει με τα ιερά "τοτέμ" της μουσικής βιομηχανίας -και έργο.Δική του παραγωγή ο πρωτος δισκος των Κατσιμιχαίων ,που γύριζαν απο εταιρία σε εταιρία και δεν τους έδινε κανείς προσοχή ,δική του δουλειά και η "Εκδίκηση της γυφτιάς" που μας σύστησε τον Νικο Παπάζογλου και πολλές ακόμη συνεργασίες .
Βέρος κρητικός ,τρελός και ανήσυχος έλεγε ότι αισθανόταν συχνά εγκλωβισμένος στην συγχρονη ελληνική πραγματικότητα-τον εθλιβε αυτη η κατάντια του τόπου ...
Τσακωμένος με τις εταιρίες τα τελευταία χρόνια ειχε απομακρυνθεί απο τα μουσικά δρώμενα και εκανε επιλεγμένες εμφανίσεις σε μικρες μουσικες σκηνές ,αποκλειστικά για τους "φίλους" του...
Ο Μανωλης Ρασούλης συναντήθηκε με τον φίλο του Μανο (Λοιζο) επιτέλους...Τυχεροί οι θεατές που θα τους απολαμβάνουν στο παλκο του ουρανού...

Καλό σου ταξίδι και καλή αντάμωση!!!


Σάββατο, 12 Μαρτίου 2011

4 Ενας συγχρονος μυθος

Το βρήκα τυχαία σε μια αναζήτηση και το μεταφέρω αυτούσιο .


Ο <<Άσχημος>>


Όλοι στην πολυκατοικία μας ξέραμε τον “Άσχημο”. Ήταν ο αλητόγατος της γειτονιάς. Tρία πράγματα του άρεσαν στη ζωή: Να καυγαδίζη, να τρώει σκουπίδια και -ας το πούμε έτσι- να αγαπάη.
Ο συνδυασμός αυτών των πραγμάτων με το γεγονός ότι έζησε όλη τη ζωή του στο δρόμο, είχαν επάνω του συγκεκριμένα αποτελέσματα. 
Πρώτα απ’ όλα ήταν μονόφθαλμος. Στο μέρος που έπρεπε να υπάρχη το ένα από τα μάτια του βρισκόταν ένα χάσκον κενό, ενώ εκεί που μάλλον βρισκόταν το δεύτερο φαινόταν κι αυτό σαν άδεια τρύπα. Από την ίδια πλευρά του χάσκοντος κενού στη θέση του ματιού έλλειπε και το αυτί. Τα αριστερό του πόδι φαίνεται ότι σε κάποια περασμένη εποχή είχε σπάσει άσχημα και είχε ξαναδέσει, σχηματίζοντας μια πολύ παράξενη γωνία για πόδι γάτου, έτσι που όταν περπατούσε έδινε την εντύπωση ότι μάλλον στρίβει παρά περπατά στην ευθεία. Όσο για την ουρά του, αυτή είχε χαθεί εδώ και πολύ καιρό αφήνοντας στη θέση που υπήρχε ένα υπόλειμμα που κουνιόταν διαρκώς.

Ο “Άσχημος” θα πρέπει κάποτε να ήταν από εκείνα τα γατιά με τις γκρίζες ραβδώσεις και ίχνη της αρχικής του γούνας διακρινόταν όπου δεν υπήρχαν ουλές, όπως π.χ. στο κεφάλι του, το λαιμό, στους ώμους ή ακόμα και στα πόδια. Κάθε φορά που κάποιος τον έβλεπε η αντίδραση ήταν πάντα η ίδια: “Άσχημος που είναι ο βρωμόγατος!”
Όλα τα παιδιά της γειτονιάς είχαν πάρει την εντολή απ’ τους γονείς τους να μην τον αγγίζουν με κανένα τρόπο, οι μεγάλοι του έριχναν πέτρες, αν έβρισκαν, ή ό,τιδήποτε άλλο μπορούσε να χρησιμοποιηθή για αυτό το σκοπό. Κάποιος του είχε κάποτε πετάξει ένα τηλεφωνικό κατάλογο, ενώ συνηθέστερο σπορ των γειτόνων ήταν να τον βάζουν στο σημάδι με τις σακούλες των σκουπιδιών. Άλλες φορές τον κατάβρεχαν με το λάστιχο απ’ τα μπαλκόνια, τον κλωτσούσαν τις πολύ σπάνιες φορές που προσπαθούσε να μπει σε κάποιο σπίτι, και μάλιστα ένας καλός και ευηπόληπτος οικογενειάρχης το βρήκε πολύ διασκεδαστικό να του κλείση το πόδι στην εξώπορτα της πολυκατοικίας μια φορά που ο γάτος αρνήθηκε ή καθυστέρησε να εγκαταλείψη τον κοινόχρηστο χώρο.
Σ’ αυτές τις εκδηλώσεις της ανθρώπινης… ανωτερότητας απέναντι στο ανυπεράσπιστο αδέσποτο ζώο, η αντίδραση του Άσχημου ήταν πάντα η ίδια. Αν τον κατάβρεχαν με το λάστιχο καθόταν ακίνητος στη θέση που βρισκόταν, αποδεχόμενος το μούσκεμα μέχρις ότου ο… πυροσβέστης να σκεφτή το λογαριασμό που θα πλήρωνε στην ΕΥΔΑΠ και να εγκαταλείψη την προσπάθεια του βασανισμού του αδέσποτου γάτου. Αν του πετούσαν κάτι κουλούριαζε το κατασημαδεμένο του σώμα και δεν κουνιόταν.
Κάθε φορά που έβλεπε τα παιδιά να παίζουν, έπαιρνε φόρα και έτρεχε νιαουρίζοντας δυνατά να τρίψη το κεφάλι του στα χέρια τους ή τα πόδια τους, εκλιπαρώντας λες λίγη στοργή. Κάποτε που κάποια γηραιά κυρία της γειτονιάς τον πήρε αγκαλιά, γιατί υπήρξε περίπτωση που συνέβη και αυτό το φαινόμενο, άπλωσε το πόδι του και έπαιζε με το σκουλαρίκι της, που κρεμόταν και άστραφτε αρκετά προκλητικά θα έλεγα, σαν μωρό.
Παρά τα όσα παθήματά του ο Άσχημος δεν έδειχνε να έχει συναίσθηση του κινδύνου κι έτσι κάποια μέρα σκέφτηκε να εκφράση τα αγνά του αισθήματα σε ένα λυκόσκυλο ενός γείτονα. Το σίγουρο είναι ότι το λυκόσκυλο δεν συμμεριζόταν τα ίδια αισθήματα με τον Άσχημο, που τον άρπαξε στην πανίχυρη σιαγόνα του και τον έσειε δυνατά. Άκουσα τα γατίσια ουρλιαχτά του μαζί με τα δυνατά γρυλίσματα του σκύλου απ’ το διαμέρισμά μου και έτρεξα στο παράθυρο να δω τι συμβαίνει. Δεν πρόλαβα να το σκεφτώ καν και έτρεξα κατεβαίνοντας τις σκάλες ανά πέντε για να γλυτώσω τον άμοιρο γάτο. Ήδη το αφεντικό του σκύλου είχε κατορθώση να ελευθερώση το γατί από τις δαγκάνες του και έφευγε τρέχοντας τραβώντας το τέρας από το κολλάρο. Ο Άσχημος κοιτόταν στην άσφαλτο και ήταν προφανές ότι η θλιβερή του ζωή είχε φτάσει στο τέλος της.
Βρισκόταν πεσμένος μέσα σε ένα υγρό κύκλο. Τα πίσω πόδια του και το κάτω μέρος του κορμού του ήταν γυρισμένα αφύσικα και ένα μεγάλο σχίσιμο φάνταζε στο μέτωπό του. Τον σήκωσα με προσοχή, τον αγκάλιασα και προσπάθησα να τον μεταφέρω στο σπίτι. Άκουσα τη φωνούλα του να βγαίνει ξεψυχισμένα σαν αναστεναγμός, ενώ ταυτόχρονα ένοιωθα μια πολύ αδύναμη προσπάθειά του να κινηθή. “Πρέπει να τον πονάω πολύ”, σκέφτηκα. Εκεί ήταν που ένοιωσα κάτι στ’ αυτί μου.
Μέσα στους τρομερούς του πόνους και στην επιθανάτια αγωνία του, που ήταν περισσότερο από προφανής, προσπαθούσε να μου γλείψη το αυτί. Τον πλησίασα περισσότερο προς εμένα και όπως είχα πιάσει με το δεξί μου χέρι το κεφάλι του το έτριψε στην παλάμη μου, καταβάλλοντας μεγάλη προσπάθεια. Έστριψε το μοναδικό του χρυσό μάτι προς το μέρος μου και άκουσα το γνωστό ήχο του γατίσιου γουργουρίσματος. Ακόμα και στο μεγαλύτερο πόνο, αυτό το κακάσχημο, τρομοκρατημένο γατί το μόνο που ζητούσε ήταν λίγη στοργή.
Εκείνη τη στιγμή ένοιωσα ότι ο Άσχημος ήταν το ομορφότερο, το πιο αξιαγάπητο πλάσμα που είδα ποτέ. Έστω και στην κατάσταση που βρισκόταν, όσο πόνο κι αν ένοιωθε δεν προσπάθησε να με γρατζουνίση ή να με δαγκώση, έστω να κάνη μια προσπάθεια να ξεφύγη από την αγκαλιά μου ή να μου αντισταθή με όποιοδήποτε τρόπο, όπως νόμιζα ότι θα ήταν η φυσική αντίδραση ενός ζώου. Με κοίταζε μόνο με εμπιστοσύνη, ελπίζοντας ότι θα κάνω κάτι να του απαλύνω τον πόνο.
Πέθανε στα χέρια μου πριν προλάβω να μπω στο σπίτι. Για πολύ ώρα κάθησα στα σκαλιά κρατώντας τον άψυχο σωμα του Άσχημου στην αγκαλιά μου με τη σκέψη πως ένα τρομαγμένο γατί μπορούσε να μου αλλάξη τόσο πολύ τη γνώμη για το τι σημαίνει αληθινή καθαρότητα πνεύματος, ώστε να αγαπά κανείς τόσο ειλικρινά και ολοκληρωτικά.
Ο Άσχημος μου έμαθε για την ανθρωπιά, την προσφορά και τη συμπάθεια περισσότερα από όσα χιλιάδες βιβλία, διαλέξεις ή τηλε-εκπομπές θα μπορούσαν να μου δείξουν και γι αυτό θα τον ευγνωμονώ πάντα. Αυτός ήταν τρομαγμένος εξωτερικά, εγώ ήμουν εσωτερικά και ήταν για μένα η ώριμη ώρα να προχωρήσω και να μάθω να αγαπώ βαθειά κι αληθινά.
Είχε έρθει η στιγμή να προσφέρω σε όλους τους γύρω μου αυτά που παρασυρμένος από τις προκαταλήψεις, οι οποίες συνοδεύουν απαραίτητα τις κοινωνικές συμβάσεις ή είναι αποτέλεσμα της συμπεριφοράς των άλλων, κρατούσα κρυφά κι απόκρυφα.
Πολλοί θέλουν να είναι πλούσιοι, επιτυχημένοι, αρεστοί, όμορφοι…
Σε ό,τι αφορούσε όμως εμένα, ήξερα ότι η προσπάθειά μου στο εξής θα ήταν να μοιάσω στον Άσχημο.



Eίναι απο τις φορές που δικαιώνομαι όταν λέω ότι τα ζώα έχουν περισσότερη "ανθρωπία" απο τους κανονικούς ανθρώπους...

Τρίτη, 8 Μαρτίου 2011

6 Υποκριτικές μέρες και Αναμνήσεις μιας θεας...

Είχα σκοπό να μιλήσω για το σημερινό θέμα πριν 2 μέρες αλλά έκατσε το τριημερο ,έλαχε να είναι και η μέρα της γυναίκας σήμερα.Μην περιμένετε χρόνια πολλά και τέτοια,δεν πιστεύω σε μέρες και διάφορα τέτοια που υπάρχουν έτσι για να λέμε οτι αποδίδουμε μια "τιμή".Δεν κλείνεται σε μια μέρα η σημασία της γυναίκας ,ούτε της αποδίδεται δικαιοσύνη για όσα καταμαρτήρησε κατά καιρούς στον "πολιτισμένο δυτικό κόσμο" μέχρι να αποκτήσει ορισμένα δικαιώματα ,τα οποία ουσιαστικά της τα παραχώρησε το ανδροκρατούμενο σύστημα για να τις αξιοποιήσει μεν ,αφετέρου δε για να κλείσει το στόμα στις κραυγές περί ανισοτήτων .Καταφέραν οι γυναίκες σήμερα να είναι πιο παγιδευμένες και ενιότε φορτωμένες με χιλια μυρια γιατί ότι τους πασάραμε το δεχόταν ευχάριστα μην βλέποντας την φάκα πίσω απο το τυράκι.Κατ'ουσιαν για πολλές γυναίκες δεν έχουν αλλάξει πολλά πράματα απο παλιότερα στις ενδοοικιακές σχέσεις-λίγες είναι αυτές που απολαμβάνουν την βοήθεια του συντρόφου τους στην φροντίδα και την διαχείριση ενος σπιτιού και μιας οικογένειας -δεν λεω να σου πλύνει τα πιάτα μια φορά αλλά να σε βοηθάει ουσιαστικά και όχι να κάνει κάτι για να έχει να το λέει "Να και εγώ βοηθάω..."
Δεν με τιμά το γεγονός ότι αρκετές φορές μου βγαίνει απο μέσα το μουλάρι και ενω έχω χρόνο ,κάθομαι και μαλακίζομαι με ενα σωρο άσχετα πράματα την στιγμή που ξέρω ότι μπορώ να κάνω 4-5 απλά πράματα και να ελαφρώσω το κορίτσι .Ακόμη και αυτά που κάνω είναι θεωρώ λίγα και θα πρέπει να μάθω να κάνω και τίποτα άλλο ακόμα γιατί και αυτή ψυχή έχει ,δεν φύτρωσε....
Επίσης δε μπορώ να διαννοηθώ να μιλάνε για Ημέρα της γυναίκας ,όταν όχι πολύ μακρυά απο δίπλα μας σε καταυλίσμούς Ρομά η εικόνα που αντικρύζει κανείς σχετικά με γυναίκες και κορίτσια παντός ηλικίας είναι τραγική-και μην βγει κανείς να πει κανένα μαγικό ,ότι τάχα μου το έχουν επιλέξει αυτό .Παγιδευμένες είναι σε κάτι που υποχρεωτικά το δέχονται ,δεν είναι σε κανένα DNA κανενός ανθρώπου το σύνδρομο της κουνέλας ή της ζητιάνας ή της ανέχειας και της βρωμιάς και όλων αυτών που βιώνουν.Είναι καταλαβαίνω οι "νόμοι" της δικης τους φυλής και τους ακολουθούν ,όμως δεν νομίζω ότι τους απολαμβάνουν...
Δεν μπορεί κανείς να μιλάει για τέτοιες επετειακές μέρες όταν σε φτωχές χωρες οι γυναίκες έχουν την ίδια αξία που έχει ένα ζωο ,πωλούνται και ανταλλάσονται σαν αντικείμενα και η ζωή τους έχει ελάχιστη αξία...
Δεν μπορεί κανείς να μιλάει για τέτοιους εορτασμούς όταν στην υποσαχάρια Αφρική (και λιγότερο "πολιτισμένη") διαπράτεται ακόμα και σήμερα το βάραβαρο αυτό τελετουργικό της κλειτοριδο-εκτομής,σε κορίτσια απο 2-5 ετων .(Διαβάστε οπωσδήποτε το Λουλούδι της ερήμου και δείτε και την ομώνυμη ταινία -να συνειδητοποιήσετε το μέγεθος της βαρβαρότητας και των κατάλοιπων που αφήνει).
Για πολλά ακόμη θεωρώ όλες τις αφιερωματικές μέρες υποκριτικές.Γιατί ενω μπορούμε να κάνουμε για όλα αυτά που είναι η κάθε μέρα κάτι δεν κάνουμε απολύτως τίποτα...


Και μετά την φρίκη και την υποκρισία να πω 2 λόγια για την τελευταία Ελληνίδα θεά..Την Μελίνα...
Όταν την πρωτογνώρισα μέσα απο ειδήσεις ήμουν πιτσιρίκος ,αυτή τότε υπουργός Πολιτισμού.Ακουσα για την πρώτη πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης ,την Αθήνα (1985),έργο δικό της .Μετά ξανακουσα για το νεο μουσείο για την Ακρόπολη ,επιστροφή των μαρμάρων που εχουν κλαπεί απο τον Ελγιν ...
Μεγαλώνοντας ανακάλυψα την Μελίνα ηθοποιό ,την Μελίνα αγωνίστρια της Δημοκρατίας ,την Μελίνα του Πολιτισμού...
Όταν η Μελίνα έφυγε νικημένη απο τον καρκίνο το Μαρτη του 1994 ήμουν πλεον 19 και γνώριζα αρκετά για την ζωή της και τους αγώνες της.
Όμορφη δε την θεωρούσα ποτέ ,είχε κάτι που σε τράβαγε όμως .Είχε θηλυκότητα και εξυπνάδα ταυτόχρονα -ενας εκρηκτικός συνδυασμός.Ασκούσε σε πολύ κόσμο μια ιδιαίτερη γοητεία ,ανεξέλεγκτη.Όταν έμαθε ο Μπίλλυ ότι "έφυγε" ,πήγε απο τους πρώτους να την χαιρετήσει στο παρεκκλήσι της Μητρόπολης ,έκατσε την πρώτη βραδυά δίπλα στο φέρετρο παραστάτης και όταν γύρισε σπίτι κλείστηκε στο δωματιό του μέχρι την μέρα της κηδείας που παρακολούθησε και μετά ξαναχάθηκε για 3 μέρες .Ήταν απο τους τυχερούς που την είχαν γνωρίσει μέσω κάποιου κομματικού στελέχους οικογενειακού φίλου και την είχε "ερωτευτεί".Ηταν η πρωτη και μόνη γυναίκα που μου εξομολογήθηκε ότι είχε λατρέψει...Η Μελίνα την εποχή της γνωριμίας ήταν στα 71 και ο Μπίλλυ σχεδόν 16...
Όταν μετά απο κάποια χρόνια κυκλοφόρησαν  διάφορα βιβλία για αυτήν φρόντισα να τα διαβάσω για να διευρύνω τις γνώσεις γι'αυτήν.Αποτέλεσμα ; Να ερωτευτώ και εγώ την εικόνα του θηλυκού που έβγαζε...Να γίνει η Μελίνα ένα πρότυπο γυναίκας ...Υιοθέτησα και εγω τον τίτλο "Η τελευταία Ελληνίδα θεά"...Μετά την Μελίνα έσπασε το καλούπι και δεν βγαίνουν τέτοια πλάσματα...
Έχω χαραγμένη μέσα μου σαν πλάκα παλιού φωνόγραφου την απαγγελία της στη "Σονάτα του Σελληνόφωτος" .Αυτή η φωνή...













Για μένα η Μελίνα είναι το αρχέτυπο της γυναίκας ,με τα στραβά της και τις περιεργειές της ,την φινέτσα και το στυλ της ,τους αγώνες  και τις θυσιες της..
Ο ωραίοτερος τίτλος γι'αυτήν δόθηκε στο βιβλίο " Μελίνα, μια θεά με το διάβολο μέσα της" .μια εξαιρετική βιογραφία απο την δημοσιογράφο Φρίντα Μπιούμπι(αναζητήστε το αν δε το έχετε διαβάσει).
Αυτή ήταν η δική μου Μελίνα ,η απόλυτη γυναίκα-icon  ...που τα σύγχρονα εμπορικά θηλυκά icons θα τα είχε για να της πλένουν τα πόδια ....
Αλλά αλλάζουν οι επόχες και τέτοια πρότυπα είναι αρνητικά και δεν "βολεύει" η προβολή τους...


Σάββατο, 5 Μαρτίου 2011

1 Κάτι απο το χθες και το σήμερα- Φαρομανητά



"Λευκάδα αφέντρα,
ζήτω τα κέντρα οι τζαζ' κι' οι πίστες σου,
 οι μασκαράδες, οι χορευταράδες
 και οι αρτίστες σου".

'Χορεύουν τα κόκκινα'. Η φωνή του κομπέρ επιβλητική, κρυστάλλινη, 
επιτακτική. Προσκαλούσε. Χορεύουν τα κόκκινα. Τα πρώτα ζευγάρια ντυμένα 
κομψά σηκώθηκαν αργά-αργά. Έσυραν τα βήματα στην πίστα σε ένα ταγκό. Τα φώτα 
χαμήλωσαν. Και η ΄κομπαρσίτα' αρχισε να ξετυλίγεται μέσα στη νύχτα. Οι 
πρώτες σερπατίνες άρχισαν να αιωρούνται. Ακούγονται γέλια, σχόλια,

'Χορεύουν τα κόκκινα'. Ο ρυθμός, η μουσική, ο χορός. Ο έρωτας. Βρισκόμαστε 
στη δεκαετία του 1960 στο θρυλικό ' Πάνθεον', στην πόλη της Λευκάδας. Το 
'Πάνθεον' ήταν ένας μεγάλος χειμερινός κινηματογράφος σε ένα καντούνι στην 
παλιά πόλη που τις απόκριες εξυπηρετούσε τις ανάγκες των αποκριάτικων 
εκδηλώσεων. Άλλες εποχές, άλλοι άνθρωποι. Το 'Πάνθεον' με τους 
καταπληκτικούς διακόσμους, με τις μοναδικές αποκριάτικες στολές, τους 
αυτοσχεδιασμούς και προπαντός με τη διάθεση. Με διάθεση για χορό, για 
ξεφάντωμα, για διασκέδαση. Για ανάταση ψυχής. Παρά τα βάσανα, τη φτώχεια, 
τις πίκρες.

Το 'Πανθεον'΄ηταν μια αίθουσα που στέγασε για πολλά χρόνια τους ρυθμούς της 
καρδιάς χιλιάδων ανθρώπων. Μικρών και μεγάλων. Φιλοξένησε την απόδραση, τη 
φυγή, το χαμόγελο. Αποτελούσε το σήμα κατατεθέν της παλιάς Λευκάδας. Της 
Λευκάδας που έφυγε και άφησε πίσω της πόνο και νοσταλγία. Των υπέροχων 
ανθρώπων, της αλληλεγγύης, της κατανόησης, της αγάπης. Της εποχής του 
'εμείς' και όχι του 'εγώ', του χαμόγελου, της αληθινής καληνύχτας.

Προσκλητήριο μνήμης. Μαζούρκες, βάλς εστασιόν, καντρίλιες, ταγκό, τσατσά, 
ρούμπα. Βούλης, Φρουφαλος, Ζαχαρής, Μορίνας, Καμινάρης, Κονίας, Λίζας, 
Μαλακάσης, Αθηνιώτης, Πανάγος, Σίδερης, Κοτσώλος, Κοκονιώρος. Και τόσοι 
αλλοι. Πρωταγωνιστες σε μια παράσταση ψυχης. Με τη ζωή αυτοπτη μαρτυρα. 
Ορφέας, Φιλαρμονική, Ν. Χορωδία, Τηλυκράτης. Φιλολογικά πρωινα, θεατρικές 
παραστάσεις. Μαθήματα πολιτισμού απο τη μικρη και φτωχη Λευκάδα.

Μαζί με το 'Πάνθεον έφυγε και μια εποχή. Δυστυχώς σήμερα δεν χορεύουμε. 
Βλέπουμε, Δεν συζητάμε. Χαζεύουμε στην τηλεόραση. Δεν τραγουδάμε. Ακούμε. 
Δεν χαμογελάμε. Είμαστε σκυθρωποί, με σκυμμένα τα κεφάλια, εγκλωβισμένοι στα 
προβλήματα της καθημερινότητας. Σήμερα δεν έχουμε φίλους γιατί φοβόμαστε την 
προδοσία. Δεν εμπιστευόμαστε γιατί ειναι σίγουρο πως θα πληγωθούμε. Και δεν 
δίνουμε γιατί φοβόμαστε την αχαριστία. Είμαστε εγκλωβισμένοι σε θλιβερές 
ειδήσεις, συκοφαντίες, ζήλιες και αν ασφάλειες. Και κοιμόμαστε λυπημένοι. Τα 
χάπια αντικατέστησαν τα όνειρα.

Επιβιώνουμε στη μοναξιά της στιγμής. Έχουμε γίνει οι δολοφόνοι του χρόνου. 
Προσποιούμαστε οτι ζούμε καλά, σε μια υπερκαταναλωτική κοινωνία, οπου όλοι 
δουλεύουμε για τις τράπεζες. Και σκεφτόμαστε συνέχεια το θάνατο γιατί 
στηριζόμαστε σε γερασμένες επιθυμίες.. Γινόμαστε ολοένα και πιο απρόθυμοι να 
κοιτάξουμε ο ένας τον άλλο στα μάτια. Προσέχουμε μη διασταυρωθούν τα βήματα 
μας με τα βήματα του γείτονα. Τρέχουμε βιαστικά να προλάβουμε κάτι, χωρίς να 
ξέρουμε τι ακριβώς.

Το σύνθημα χορεύουν τα κόκκινα' ήταν το κάλεσμα του κομπέρ για να ανέβουν 
στην πίστα όσα ζευγάρια στο '΄Πάνθεον' φορούσαν στο πέτο τους ένα μικρό 
κόκκινο ύφασμα που το καρφίτσωναν στην είσοδο προκειμενου να μην υπάρχει 
συνωστισμός στην πίστα. Σε άλλους φορούσαν ένα κομμάτι απο μπλε ύφασμα.

Το 'χορεύουν τα κόκκινα' δεν ακούγεται πιά. Το 'Πάνθεον΄δεν λειτουργεί. Η 
παλιά Λευκάδα χάθηκε σαν μονόξυλο που βούλιαξε στο Ιβάρι. Αλλά οι μνήμες 
όρθιες, αντρειωμένες, περήφανες, στέκουν. Οι μνήμες που γνέφουν, προκαλούν, 
προσκαλούν, φωνάζουν: ''Χορεύουν τα κόκκινα"


(το κείμενο περιλαμβάνεται στο ομωνυμο βιβλίο του συγγραφεά ΗΛΙΑ Π. ΓΕΩΡΓΑΚΗ το οποίο κυκλοφορεί απο
τις εκδόσεις ''ΑΓΚΥΡΑ'').





Και εδώ από ένα Λευκαδίτη μπλόγκερ δρώμενα και αναπαραστάσεις μιας εποχής που μου έχει μεταφερθει απο τους γονείς μου και τους φίλους τους και παλιότερα απο έναν θυσιασώτη του καρναβαλιού μια μορφή του νησιού ,τον Χρήστο Κατοπώδη "Ζακχαίο" (χρόνια γείτονας της γιαγιάς και πολύ καλή της παρέα).


Και το παρακάτω μια σύγχρονη άποψη για τα δρώμενα σε σχέση με το τότε...


«Σήμερα οι κεντρικοί δρόμοι της πόλης μας κατακλείσθηκαν από την μαθητιώσα νεολαία και Ιδιαίτερα μετά τις 11 έγινε το αδιαχώρητο Είναι πλέον έθιμο την τελευταία Παρασκευή της αποκριάς οι μαθητές να εγκαταλείπουν τις τάξεις του σχολείου και να ξεχύνονται στους δρόμους με καραμούζες, πλαστικά ρόπαλα, μάσκες, κομφετί και χαρτοπόλεμο. Η ζωντάνια, τα πειράγματα, τα σπρωξίματα και οι φωνές τους έδωσαν έναν διαφορετικό τόνο στην νωχελική κίνηση της αγοράς. Οι καρναβαλικές εκδηλώσεις που κορυφώνονται τις τρεις βραδιές που απομένουν όπως πάντα με τους επίσημους χορούς, ολοκληρώνονται την Κυριακή με την παρέλαση του καρνάβαλου. Ο προβλεπόμενος συνωστισμός και το πλήθος των αρμάτων προβληματίζει τους διοργανωτές για την διαδρομή που πρέπει να ακολουθήσει. ο φετινό ξεφάντωμα των απόκρεω που άρχισε την τσικνοπέμπτη και συνεχίζεται ξεπέρασε κάθε προηγούμενο και δεν έχει να ζηλέψει τίποτε από τα αντίστοιχα παλιά φαρομανητά. Αδικαιολόγητα κάποιοι νσσταλγοί αναπολούν τους χορούς στο πάνθεον με την ορχήστρα του Μορίνα και το « χορεύουν τα κόκκινα » ή τα κλαρίνα στον Αη μηνά στο ΚΤΕΛ. Αδικαιολόγητα αναπολούν και τους χαρακτηριστικούς και αξέχαστους τύπους μι τα νούμερα τους: Τον Βούλη με την σάτιρα , τον Ζακχαίο με τον οριεντάλ χορό, τον Βερδίκη με τις ταυρομαχίες. Το μόνο που μπορεί να λείπει σε κάποιους παλιούς είναι ο διάκοσμος στους χορούς των σωματείων και ο ανταγωνισμός που υπήρχε μεταξύ των δημιουργών καλλιτεχνών. Εκείνος ο διάκοσμος με την λίμνη των κύκλων , το μουλέν ρουζ, την Χαβάη σήμερα θεωρείται κίτς.
Αν θέλει κανείς να συμπληρώσει την εικόνα των φετεινών απόκρεω θα πρέπει να προσθέσει οτι: Στην κεντρική αγορά και σε όλο το μήκος της υπάρχουν μεγάφωνα που μεταδίδουν μουσική σχεδόν όλο το εικοσιτετράωρο. Έτσι δημιουργούν ένα απίθανο κέφι και ξεσηκώνουν τον κόσμο. Καθημερινά βλέπεις στους δρόμους παιδιά μασκαρεμένα ή να χορεύουν στο πατάρι της πλατείας. Είναι συνηθισμένο τα βράδια το θέαμα ομάδων μεταμφιεσμένων με πρωτότυπα θέματα , επίκαιρη σάτιρα και διασκεδαστικούς αυτοσχεδιασμούς ¶λλες φορές στήνουν χορό στην πλατεία όπου φέτος είδαμε και το γαϊτανάκι. Κάποια βράδια βγήκε στους δρόμους και η φιλαρμονική που σκόρπισε το κέφι με τα αποκριάτικα τραγούδια . Δεν έλειψε και η αγιομαυρίτικη παρέα με τα μαντολίνα της , την ποιοτική της μουσική και τα καρναβαλίστηκα τραγούδια του αξέχαστου Πανάγου.. Τα συνεργεία καθαριότητας του δήμου δεν προλαβαίνουν να καθαρίσουν τους δρόμους από το χαρτομάνι»
Τα παραπάνω βρίσκονταν στη φαντασία του επισκέπτη ανταποκριτή για το ρεπορτάζ που επρόκειτο να στείλει. Είναι η αποκριάτικη στολή που σκέφτηκε ότι θα φορούσε η πραγματικότητα. Η ιδέα του δεν ήταν καθόλου πρωτότυπη. Πολλά από αυτά και ακόμη περισσότερα θα είχαν συμβεί: 
1) Αν ο Δήμος και το πνευματικό κέντρο είχε την διάθεση και την θέληση που είχε άλλα χρόνια Αν έκαναν κάτι παραπάνω από το κάλεσμα μέσω του τύπου. Σε άλλα μέρη προσφέρονται στους ξένους την Κυριακή των απόκρεω ακόμη και δωρεάν εδέσματα και κρασί Αυτή η αδιαφορία είναι πρωτοφανής και τέτοια που σε ένα καχύποπτο προξενεί ερωτήματα.
2) Αν δεν ακολουθούσε η ίδια αδιαφορία και από τον Ορφέα που είναι το κατ΄ εξοχήν πολιτιστικό σωματείο και θα περίμενε κανείς πολλά 
3) Αν την ίδια στάση και συμπεριφορά δεν κρατούσε και η Φιλαρμονική καθώς και τα άλλα σωματεία 
4) Αν οι επιχειρηματίες φρόντιζαν να καλύψουν κάπως το κενό των παραπάνω φορέων. Οι ταβέρνες θα μπορούσαν με τον κατάλληλο διάκοσμο και με μουσική να προσελκύσουν τον κόσμο.
5) Αν τέλος δεν υπήρχε αυτή η αδιαφορία και η μιζέρια όλων μας που τη βλέπουμε και το μόνο που κάνουμε είναι να προσπαθούμε να εξηγήσουμε το φαινόμενο φιλοσοφώντας στα καφέ. 
Αλλοι λένε ότι αυτή η στάση μας οφείλεται στην οικονομική κρίση. Αλλοι με αοριστολογίες αποφαίνονται ότι είναι ψυχολογικό το πρόβλημα Αλλοι ότι φταίει ο καιρός Πολλοί υποστηρίζουν ότι έχουμε αλλάξει συνήθειες, τρόπο διασκέδασης και ενδιαφέροντα. Μπορεί και απόδειξη είναι ότι τα βράδια οι χώροι που σήμερα διασκεδάζουν οι νέοι -που τότε δεν υπήρχαν –είναι γεμάτοι. Οι μεγάλοι έχουν άλλα ενδιαφέροντα. Κάποια από αυτά καλύπτονται από την τηλεόραση .Αυτές τις μέρες για παράδειγμα το ενδιαφέρον μας για τα διαζύγια παρουσιαστών και κατά πόσο έχουν επηρεάσει τα ποσοστά τηλεθέασης των καναλιών είναι μεγαλούτσικο. Έτσι αν δεν έχουμε μασκαράτες έχουμε τουλάχιστον μασκαραλίκια.
Τέλος για τους πιο πολλούς αυτή η εικόνα των απόκρεω για την Λευκάδα είναι ανεξήγητη και πρωτοφανής. Ο ανταποκριτής θα βρίσκονταν σε δύσκολη θέση αν παρουσίαζε την πραγματική εικόνα γι αυτό προτίμησε την Παρασκευή να διακόψει την παραμονή του και να επιστρέψει στην Αθήνα χωρίς να στείλει το ρεπορτάζ .Γιατί κανείς δεν θα τον πίστευε αφού θα μετέδιδε ότι:
«Όσες φορές το βράδυ γύρω στις 10 η ώρα κυκλοφόρησα στην αγορά δεν συνάντησα περισσότερα από 15 – 20 άτομα. Δεν είδα ποτέ μασκαράτες να κυκλοφορούν ούτε καν και παιδιά. Πουθενά στο δρόμο σερμπατίνα και χαρτοπόλεμο. Από πουθενά δεν άκουσα μουσική. .
Σε ταβέρνες που άλλες χρονιές δεν έβρισκες τραπέζι φέτος η εικόνα ήταν: Το αφεντικό να αναπαύεται στην καρέκλα και το ύφος του να μου θυμίζει εκείνη την παλιά λιθογραφία με τον χρεοκοπημένο και την επιγραφή «ο πωλών επι πιστώσει»
Σκέτη απογοήτευση. Στην πλατεία υπάρχει συσκότιση και ένα πατάρι που μέχρι σήμερα κανείς δεν ανέβηκε. Συνειρμικά μου φέρνει στο μυαλό τον σταυρό της μεγάλης Παρασκευής μετά την αποκαθήλωση». 
Εγώ το μόνο που θα προσθέσω είναι ότι μετά την αποκαθήλωση το θαύμα της Ανάστασης μια φορά έγινε.



(ΣΚΕΨΕΙΣ - ΜΑΣΚΑΡΕΜΑΤΑ & ΜΑΣΚΑΡΕΜΑΤΑ του Πολυχρόνη Σίδερη απο το www.e-lefkas.gr)




Δεύτερη σερί χρονιά που δεν πηγαίνω στο νησί για τις απόκριες.Κάτι το οικονομικό ,κάτι ο καιρός μα περισσότερο είναι που έχει χαθει η ζωντάνια και το κέφι .Όταν μια μικρή ομάδα ανθρώπων προσπαθήσει να στήσει κάτι που το βλέπεις -δεν έχει δυναμική και δεν έχει συμπαραστάτες στον απλό καθημερινό κόσμο ,το όλον καταλήγει έτσι όπως μου το περιέγραψε ένας φίλος "Σα να βλέπεις μια παρέα ανθρώπων που για δικούς της λόγους θέλει να γλεντήσει...,ενω όλοι οι άλλοι δεν πολυνοιάζονται." Άσχημη διαπίστωση ,αλλά είναι η ίδια που έκανα πριν 3 χρόνια και εγώ ,βλέποντας κάθε πέρσι και καλύτερα.Βαρέθηκαν κάποιοι ,μεγάλωσαν άλλοι ,κουράστηκαν απο την παθητική στάση των πολλών...
Σκέφτομαι ότι όλο αυτό με την οικονομική κρίση είναι μια καλή ευκαιρία ,να δουν λίγο διαφορετικά το σκηνικό της γιορτης των Φαρομανητων στο νησί οι ντόπιοι και αυτοί που ασχολιούνται πιο ενεργά .Να ξεφύγουμε από το μοντέλο αυτό που πλεον ασθμαινει και δεν προσφέρει κατά ουσίαν και τίποτα και να βρουν κάτι που θα ξανασυγκινήσει τους ντόπιους και τους επισκέπτες.
Αν ο σκοπός τους είναι να κάνουν μια γιορτή για να περνάνε αυτοί καλά και να δουλεύουν τα μαγαζιά πέντε-εξι φίλων (αυτή είναι η αίσθηση πολλών ντόπιων )  και οι υπόλοιποι ας κόψουν το λαιμό τους ,θα έρθει η στιγμή που θα πνιγούν μέσα στο ιδιο τους το κατασκεύασμα.
Το μέλλον είναι συλλογικό και έτσι πρέπει να ενεργήσουμε παντού .Να προσπαθήσουμε να βρούμε συμμετόχους-συνένοχους και να αναγκάσουμε το κόσμο να βγει απο τα σπίτια να ξεσκάσει.Και στα χρόνια που αναφέρονται οι πηγες μου ,οι ανθρωποι δεν είχαν πολλά -ελάχιστα μάλλον κι όμως την περίοδο εκείνη υπηρχε αυτό το κάτι στην ατμόσφαιρα που τους έκανε να ξεχνάνε τα προβληματα για λίγο και με τα πενιχρα μέσα που διαθέταν και την ζωηρή φαντασία τους να δημιουργούν ενα πολύχρωμο διονυσιακό εορτασμο.
Αυτό δεν έιναι και το ζητούμενο της Αποκριάς;Να ξεφύγουμε απο την μαυρίλα του χειμώνα ,λίγο πριν την Σαρακοστή;Και ειδικά τώρα που ο χειμώνας δεν κρατάει 3 μήνες και η Σαρακοστή έχει παραταθεί άγνωστο πόσο ,το έχει ο κόσμος  περισσότερο ανάγκη... 
Ξέρω πως δεν υπάρχουν στο νησί ,εκείνες οι θρυλικές (πλεον) μορφές του παρελθόντος.Ήταν ευλογία για το τόπο να συνυπάρξουν όλοι μαζί.Όμως το νησί των ποιητών,των ρομαντικών ,των τρελών και των φιλοσόφων δεν στερείται τέτοιων ανθρώπων .Έχουμε στο DNA μας κάτι που μας διαφοροποιεί,και ίσως ήρθε η ώρα να το θυμηθούμε και να προσπαθήσουμε να το ξαναπροβάλουμε.Κάτι αυθεντικό που θα ξαναδώσει ζωή και χαρά και δουλειά στο νησί και αυτή την περίοδο σε αρκετούς επαγγελματίες.
Ξέρω ότι είμαι μακρυά απο τον τόπο μου και τα λόγια είναι εύκολα .Δε μου δόθηκε η ευκαιρία να δημιουργήσω κάτι εκεί ,όταν το προσπάθησα.Αν ήμουν εκεί θα αξιολογούσα καλύτερα και θα έπραττα .Και οι πρωτες γιορτές των Φαρομανητων απο μια παρέα ξεκίνησαν και παρεσυραν σταδιακά όλη την πόλη...


Καλή αποκριά και παρέλαση στα παιδιά και Καλή Σαρακοστή να έχουμε!

Τετάρτη, 2 Μαρτίου 2011

7 Μάνα είναι...(μέρος πρώτο-ο Μπίλλυ)

Ξέρω ότι βιολογικά δε θα γίνω ποτέ μητέρα ,η φύση εχει επιλέξει το πατρικό ρόλο για μένα.
Λένε πως μάνα είναι κάτι πολύ ιερό και αξιοσέβαστο.
Όταν έχεις 2 μανάδες το αντιλαμβάνεσαι καλύτερα.
Στην γειτονιά που μεγάλωσα λοιπον ,η μητέρα μου είχε μια πολύ καλή φίλη .Αυτή η κυριά (Δ το ονομά της στο εξης) παντρεύτηκε λίγο μετά απο την δική μου και όταν εγώ ημουν ηδη 18 μηνων γέννησε το πρώτο παιδί της.Επειδή όμως είχε κάποια προβλήματα με τον παππού που έμενε μαζί τους και έπρεπε να τρέχει διαρκώς σε γιατρούς και νοσοκομεία εμπιστευόταν το παιδί στην μητέρα μου.Έτσι βρέθηκα με έναν "αδερφό" προτού γεννηθεί ο βιολογικός .Με το Μπίλλυ μεγαλώσαμε μαζί και μαζί μας και τα αδερφια μας που ήρθαν με λίγους μήνες διαφορά μετά απο 1,5 χρονο.
Όταν πέθανε ο παππούς ,η Δ είπε πως θα αλλάφρωνε την μητέρα μου απο τα παιδιά που της είχε φορτώσει.Όμως επειδή τα οικονομικά της οικογενειάς της δεν ήταν πολύ καλά δέχτηκε την πρόταση φίλου τους τραγουδιστή (τώρα είναι πολύ γνωστή φίρμα) που ξεκίναγε την καριέρα του και έγινε η αμπιγιέζ του στα μαγαζιά που δούλευε.Έτσι κάποιες πρωινές ώρες τα παιδιά μέχρι να μεγαλώσουμε και να πάμε σχολείο τα πρωινά τα περνάγαμε μαζί στο δικό μας σπίτι ,παίζοντας ,τρωγοντας  όλα μαζί υπο την επίβλεψη της μητέρας μου.Μετά τον μεσημεριανό υπνο ανεβαίναμε στο επάνω όροφο στο σπίτι των παιδιών για το δεύτερο ημίχρονο.Είχαμε 2 μαμάδες και 2 μπαμπάδες(αυτόυς δε τους πολυβλέπαμε γιατί δουλεύαν πολύ).Πηγαίναμε παντού μαζί -για παιχνίδι ,για κάλαντα ,στα πάρτυ ,παντου...Η αχώριστη τετράς...
Όταν έχεις 2 μανάδες που σε αγαπάνε το ιδιο έχεις την δυνατότητα να μοιραστείς κάποιο μυστικό με αυτή που σου φαίνεται πιο βολική την δεδομένη στιγμή ,να ζητήσεις χάρη απο εκεί που ξέρεις ότι η μεσόλαβηση θα πιάσει τόπο ,να κρυφτείς όταν κάνεις μια αταξία στο σπίτι της φυσικής μαμάς στην αγκαλιά της δεύτερης επιζητώντας προστασία.Αυτό το κάναμε συχνά εγω και ο Μπίλλυ όντας πιο ζωηροί απο τα μικρότερα παιδιά.
Και όταν ρωτάγαν καμιά φορά την μητέρα μου πόσα παιδάκια έχει απαντούσε 4 -το ίδιο και η Δ.
Το καλύτερο ήταν όταν μας πήγαινε μια απο τις 2 για ποδήλατο σε μια πλατεία και ρωτόυσαν οι άλλες μαμάδες "Και τα 4 δικά σου; Εισαι πολύ νεα ,πότε πρόλαβες;" κάνοντας τις μάνα που μας συνόδευε κάθε φορά να χαμογελάει.
Είναι όμορφο να έχεις 2 μαμάδες .Είμασταν πολύ τυχεροί που το ζήσαμε αυτό.Δε το καταλάβαμε απόλυτα τότε ,αλλά τώρα που μεγαλώσαμε.Και ευτυχώς τις έχουμε ακόμα...
Ο Μπίλλυ και εγώ είχαμε αναπτύξειμια πολύ δυνατή σχέση καλύτερη απο αυτή που είχαμε με τα βιολογικά μας αδέρφια.Αυτή η σχεση κράτησε για όλο το διάστημα που πορευτήκαμε δίπλα δίπλα...
Ήταν ο ένας το στήριγμα του άλλου ,ο εξομολόγος και ο σύμβουλος ,αυτός που κατέφευγε όταν υπήρχε κάποιο πρόβλημα.Ήμουνα ο πρώτος που μου εξομολογήθηκε ότι ήταν ομοφυλόφιλος και ζήτησε να τον βοηθήσω.Τι να τον βοηθήσω; Ήταν μπερδεμένος και εγώ τότε σε ηλικία που δεν είχα την γνώση .Όμως πίστευε πως θα καταλάβαινα γι' αυτό μου μίλησε-μονάχα που εγώ το ήξερα πριν από αυτόν ,το είχα κατα κάποιο τρόπο διακρίνει.
Εγινα αυτός που τον "κάλυπτε" ,που έβαζε πλάτη και απέκρουε τους όποιους ψίθυρους ακουγόταν στην γειτονιά -γιατί η γειτονιά έβλεπε και κουτσομπόλευε.Έγινα ο τοίχος που μπήκε μπροστά και στις 2 μανάδες και τον προστάτεψα μέχρι που έφτασε η στιγμή που μπορούσε να βασιστεί στις δικές του δυνάμεις και παραδέχτηκε τις επιλογές του .
Αυτός έφυγε να ζήσει μόνος του ,σχεδόν αποδιωγμένος απο τις 2 οικογενειές του.Όσο για μένα κάναν λίγο καιρό να συνειδητοποιήσουν τους λόγους της συμπεςριφοράς μου και να με συγχωρέσουν-λες και είχα κάνει την θανάσιμη αμαρτία,τον αδερφό μου προστάτευα.
Ειναι ζόρικο να έχεις αδέρφια και να σε καταλαβαίνει μονάχα ο μεγάλος αδερφός σου.Είναι πολύ άσχημο να έχεις 4 γονείς που δε θέλουν να ξέρουν αν ζεις ή αν πεθαίνεις.Ο πάγος έσπασε αρχικά από την βιολογική μου μητέρα,με το άγχος της μάνας "Τι τρωει; Που ζει; Ποιος τον πλένει; Ποιος τον σιδερώνει;" και άλλα τέτοια ερωτήματα μου ζήτησε να μιλήσει μαζί του. Προσφέρθηκε να τον βοηθάει στο νοικοκυριό ..."παιδί μου είναι δε μπορώ να το αφήσω στο έλεος του θεου" ,είπε στον βιολογικό πατέρα μου.
Και ο Μπίλλυ παρουσιάστηκε 14 μήνες μετά στο σπίτι μας ,στην δεύτερη μάνα του να της φέρει 2 ρούχα για πλύσιμο και να φάει με τον αδερφό ξανά απο το ίδιο πιάτο ,όπως παλιά.Και αυτό επαναλαμβανόταν πολλές φορές ,μόνο που δεν ανέβαινε ποτέ την σκάλα για τον επάνω όροφο.
Κάποια μέρα η μητέρα του ,γνωρίζοντας για τις επισκέψεις του στην μαμά-θεια(ετσι αποκαλούσε την μητέρα μου) αποφάσισε να τον συναντήσει σε ουδέτερο έδαφος ,στο σπίτι μας.Μόλις είδε το παιδί της που είχε να δει σχεδόν 18 μήνες -και μάθαινε απο την μάνα μου πως ήταν και πως τα πέρναγε - έβγαλε μια στριγγλιά και έπεσε στα γόνατα ζητώντας του να τη συγχωρέσει.Αυτη η εικόνα όσα χρόνια κι αν περάσουν δε θα σβήσει ποτέ απο το μυαλό μου.
Είναι ωραίο να εχεις 2 μανάδες ...έχεις διπλά όλα τα καλά και τα άσχημα αλλά αυτά είναι πάντα λίγα.
Εχεις δυο μεγάλες καρδιές που ξέρεις πως οτιδηποτε κι αν συμβεί ,οσο και αν διαφωνούν με τις επιλογες σου ,εσύ θα έχεις πάντα μια ξεχωριστή θέση μέσα τους.
Και πέρασε ο καιρός και έφυγε ο μικρος μου αδερφός για το νησί,για να ανοίξει εκει το μαγαζί του και μείναμε 3.Τρείς και σκόρπιοι ,εγώ να τρέχω με την δουλειά ,ο Μάικ  με την δική του και ο Μπίλλυ να παλεύει να ανοίξει το μαγαζάκι που σκεφτόταν.Τα λέγαμε στο τηλέφωνο με το Μπίλλυ και σπάνια απο κοντά .Με το Μαικ είχα πιο συχνή επαφή ,μέναμε ακόμα και στα πατρικά μας.
Και ήρθε εκείνο το καλοκαίρι που συναντηθήκαν τα 4 αδερφια για διακοπες στο νησί .Με το ταίρι του ο καθένας ,μια όμορφη νεανική αγαπημένη παρέα.Ένα βράδυ ,ο Μπίλλυ ένιωσε μια αδιαθεσία και λιποθύμησε.Τον μεταφέραμε στο νοσοκομειο και εκεί χτύπησε το πρώτο καμπανάκι.Ο οργανισμός του ηταν πολύ καταβεβλημένος και υπήρχε κάποιο πρόβλημα με τα λευκά του αιμοσφαίρια.Ο γιατρός -φίλος και πελάτης του μικρού- μας είπε ότι συνήθως σε αυτες τις περιπτώσεις οι ενδείξεις δείχνουν ένα πράγμα ,καρκίνος!!! Μας είπε ότι μπορεί να είναι όμως κάτι προσωρινό και όλο αυτό να είναι μια αιματολογική κρίση αλλά έπρεπε να το κοιτάξει με την επιστροφή του στην Αθήνα.Δεσμεύτηκα μαζί με το Σ (ζούσαν μαζί ήδη 2 χρόνια) ότι θα το φροντίζαμε.
Επισπεύσαμε την επιστροφή μας ,χωρίς να του πούμε τίποτα.Ούτε στις μανάδες είπα.Μαθημένος να τον προστατεύω ,ήθελα να είμαι απόλυτα βέβαιος προτού τους μιλήσω.Δε μπόρεσα να το κάνω ποτέ -άφησα το δύσκολο καθήκον στο γιατρό ένα απόγευμα του Οκτώμβρη και αφου μετά απο 3 μέρες νοσηλείας ειμασταν σίγουροι ,ότι το κακό είχε επισκεφτεί το σώμα του αδερφού μου...
Αυτή την φορά δεν είπαν τίποτα,ρώτησαν μόνο πόσο καιρό το ήξερα και κατανοώντας την θέση μας ,σιωπήσαν.Και ξεκίνησε το μεγάλο ταξίδι που κράτησε 36 μήνες .Ένα ταξίδι που οι γιατροί προσδιόρισαν αρχικά στους 6 ,και ο Μπίλλυ βάλθηκε να τους διαψεύσει θεαματικά.Περασε πολλά στάδια ,και με το γνωστό του χιούμορ συνεχώς ρωτούσε τους γιατρούς του αν θα προλάβαινε την ΄ταδε ταινία ή την δείνα συναυλία.Και πρόλαβε και είδε πολύ περισσότερα απο όσα φαντάζοταν.
Έφυγε εντελώς ξαφνικά -ενω ακολουθούσε μια αγωγή έχοντας καθαρίσει το σώμα του και κάνοντας τους γιατρούς να μιλάνε για θαύμα - μια επιθετική μετάσταση στους αδένες στις μασχάλες .Τον είδα 3 μέρες πριν ,δεν ήμουν εκεί οταν έκλεισε τα μάτια του.Ήταν οι μαμάδες του.
Αυτές που μου είπαν ότι δε θα χρειαζόταν να ξαναπάω στη Σωτηρία γιατί πήρε εξιτήριο ,αφου νίκησε πάλι την αρρώστεια.
Αυτές που τον θρηνήσαν 2 μέρες κρυφά απο τα παιδιά τους,λέγοντας τους ψέμματα ότι χρειάζεται ξεκούραση και πως θα τον επισκεφτόμασταν σύντομα στο πατρίκο του.
Αυτές που μας ανακοινώσαν την προηγούμενη της ταφής το γεγονός-και όχι σε όλα τα παιδιά μονάχα στα εδώ .Το τέταρτο είχε έγκυο γυναίκα και δε χρειαζόταν να την ταράξουν.Θα του το λέγαν μετά ,θα έβρισκαν το χρόνο.
Είναι ευλογία να έχεις 2 μανάδες.
Είναι δύσκολο να καταλάβεις τι σκεφτήκαν εκείνες τις μέρες μεσα στον πόνο τους οι 2 μανάδες αυτές -σκεφτήκαν ότι δε θα μπορούσαμε να διαχειριστούμε την απώλεια και αυτές δε μπορούσαν να μας βοηθήσουν,δεν δεχτήκαν και να προσπαθήσουμε να τις στηρίξουμε.Επιλέξαν να ανέβουν το βουνό μόνες τους.
Δεν μπορείς να συγχωρήσεις λες εύκολα όταν μαθαίνεις κάτι τέτοιο κάποιον.Πόσο μάλιστα ,όταν πρόκειται για τις 2 μητέρες σου.Λόγια του πόνου...που γρήγορα ξεχνάς.
Το τελευταίο αντίο στο κορμί του Μπίλλυ έγινε στη Νίκαια.Μια θάλασσα κόσμου ήρθε να χαιρετήσει τον άγγελο της γειτονιάς ,το τρελόπαιδο που τους ξεσήκωνε με τις φωνές του κάποτε,πελάτες στο μαγαζί,φίλοι απο τα ξενύχτια και τις "ασωτίες" ...
Μπροστα λευκό φέρετρο 2 μάνες ,που με δυσκολία κρατιόταν όρθιες.Πίσω τους ο Σ ,ο άνθρωπος που περάσαν μαζί 5 ολόκληρα χρόνια-δεν έλειψε ούτε λεπτό απο το πλευρό του ,σαν τρίτη μάνα...
Έξω οι πατεράδες και τα αδέρφια του ,μην μπορώντας να αντέξουν όλο αυτό μεσα στο μικρο εκκλησάκι.
Μέχρι την τελευταία κατοικία του αναγκαστήκαμε να σηκώσουμε 3 φορες την κάθε μάνα που λύγιζε απο το πόνο και άλλες 4 τον Σ ,που δε μπορούσε να δεχτεί την αλήθεια και νόμιζε ότι όλο αυτό ήταν ένα κακό όνειρο.Και μετά όταν τα κοράκια κοιτάγαν απορημένα το μνήμα που είχε καλυφθει με λουλούδια ,απορώντας που θα ρίξουν το χώμα ,τις ακούσαμε να του φωνάζουν λόγια που σπάραξαν την καρδιά όλων όσων ήταν παρόντες.
Στο σπίτι επιστρέφοντας το μόνο που κατάφεραν να μου πούνε αργά το βράδυ ήταν το εξής "Είχες δίκιο όταν έλεγες οτι ο έρωτας δεν έχει φύλο-χρειάστηκε να περάσουμε όλο αυτό και να θάψουμε ένα παιδί για να το αντιληφθούμε".Κατάλαβα  ότι ποτέ   οι μαμάδες μας δεν κατάλαβαν τί έκρυβε στην ψυχή του ο Μπίλλυ ,αλλά χρειαστηκαν αυτά τα 3 χρόνια για να καταλάβουν όσα αρνιόταν όλα τα προηγούμενα....
Σήμερα η Δ έχει χάσει εκείνη την κοριτσίστικη φρεσκάδα της και δείχνει μεγαλύτερη απο τα 54 χρόνια της.
Η βιολογική μου μητέρα ακόμα περιμένει τη μέρα που θα χτυπήσει το τηλέφωνο και θα του μιλήσει ,λέγοντας ότι είναι ένα καπρίτσιο του ακόμα -όπως τότε που έφυγε για να ζήσει μόνος του - αρνούμενη να δεχτεί ότι όλο αυτό είναι αλήθεια.Έτσι λέει σε μας...
Το  προηγούμενο Σάββατο βρεθήκαμε πάλι στο "σπιτάκι" του ,εμείς η εν Αθήναις οικογενειά του ,Ψυχοσάββατο και η Δ θα πήγαινε να του κάνει ένα τρισάγιο...Πήγα για τις μαμάδες -η ψυχή του αδεφού μου δεν είχε ανάγκη λιβάνια και φαλτσοψαλμωδίες,αλλά...τι να πω...
Δίπλα του ένας τάφος στολισμένος με κούκλες και λούτρινα και μια κυρία που μοίραζε στάρι και σικολατάκια για την ψυχή της κόρης της.
"Τώρα το τελειώσαν το μνημα ,έχασε η γυναίκα το κοριτσι της 16 χρονών απο το κακό" μου είπαν οι μανάδες.Αυτές οι μαμάδες....τίποτα δε τους ξεφεύγει!
Πήρα με πόνο ψυχής το κέρασμα απο τη μητέρα και ψέλισα "Να είστε καλά να την θυμόσαστε..."
"Σας περιμένουμε για καφέ στο σπίτι" μας είπαν οι μαμάδες καθώς φεύγαμε.

Μπορεί να λένε ότι μάνα είναι μόνο μια ,αλλά εμάς η ζωή μας έδειξε ότι μπορεί να συμβει να έχεις περισσότερες ...
Είμαστε τυχεροί που έχουμε 2 μανάδες...
Είμαστε ευτυχισμένοι που έχουμε αυτές τις 2...
Μπορεί να μην τους έχουμε δείξει όπως θα θέλαν όσα νιώθουμε αλλά τα γνωρίζουν...
Είμαστε τυχεροί που είμαστε αυτά τα αδέρφια...μας ενοχλεί που μείναμε 3 , είναι η αλήθεια...
Νομίζω ότι έχω αδικήσει και τους 2 μπαμπάδες μου γιατί χωρίς αυτους τους συγκεκριμένους ίσως να ήταν διαφορετικά τα πράγματα...
Αλλά σήμερα είπα να μιλήσω για τις μαμάδες μου και τον αδερφό μου....


Υ.Γ.Είναι και ο καιρός ,είναι και η διάθεση ,και η μουσική επένδυση στο μπλογκάκι είναι λίγο "μαύρη".Αγαπημένα θλιμμένα τραγούδια ,με ξεχωριστή σημασία το καθένα...
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Από το Blogger.