Σάββατο, 29 Ιανουαρίου 2011

1 Τροφή για σκέψη...

Μου είπε κάποιος και με έβαλε σε διαδικασία σκέψης:
-"Μαθαίνεις απο τα λάθη σου μόνο όταν είσαι διατεθημένος να πληρώσεις τα δίδακτρα.."


Κλείσιμο με αγαπημενα  τραγούδια σχετικά με απώλεια και κόστος...












Kαλό Σαββατοκύριακο σε όλο τον κόσμο!!!

Παρασκευή, 28 Ιανουαρίου 2011

2 Λεύκωμα "καταστρώματος" Gemini ,ημέρα...

Τα καμμένα ντέμο...

Ειδα χθες τυχαία τον Β. ,ξερεις το γνωστό απο το σχολείο.Είχα να τον δω...
Σου έχω μιλήσει ποτέ για τον Β; Μάλλον όχι .Να τα πάρουμε τότε απο την αρχή....

Όταν μου δώσαν "υποχρεωτική" μεταγραφή απο το σχολείο που έβγαλα την 1η λυκείου (θα την πω άλλη φορα αυτή την ιστορία ,ήταν εκεί που κατέφυγα μην μπορώντας να δεχτώ την απορριψή της -ξέρεις αυτής που βρεθήκαμε χρόνια μετα για εκείνο τον καφέ ,αυτή εννοώ) ,ο πατέρας μου μου είπε ότι θα επεστρεφα στο Λύκειο της περιοχής.Αλλά εγω δεν ήθελα ,με πονούσε ακόμα...Έτσι έβαλα την μάνα μου να με γράψει στο συστεγαζόμενο αλλο λύκειο παρότι δεν ήξερα εκεί κανέναν .Θα γνωριζόμουν ,δεν υπήρχε πρόβλημα,αρκούσε να μην υπάρχει καθημερινή τριβή ,με εκεινη.Τα παιδιά που μιλούσα όλο αυτό τον καιρό θα τα έβρισκα στα διαλλείματα και τα Σ/Κ.
Η μανα μου πείστηκε απο τα επιχειρηματά μου(οτι μου ηταν δυσκολο να πηγαινα εκει γιατι θα κοροιδευαν και καλυτερα ενα νεο ξενο περιβαλλον ,θα επηρρεαζοταν και η επιδοση μου ) και με έγραψε στο άλλο σχολείο.Η διευθύντρια με αντιμετώπισε με καχυποψία γιατί πως ένας τόσο καλός μαθητής "παίρνει" μεταγραφή απο εκεί,αλλά δε το προχώρησε.Στην συνέχεια θα καταλάβαινε ότι δε κολλούσα εγώ με εκείνο το περιβάλλον.

Η προσαρμογή μου ήταν σχετικά εύκολη .Εγινα λίγο το επίκεντρο της ταξης στην αρχή αφου περίμεναν κάτι διαφορετικό να δουν (λόγω πρότερου σχολείου) και στην πορεία τα βρήκαμε μια χαρά.
Όντας καπνιστής εκείνη την περίοδο ,έπρεπε να βρω που εκει "τσιγαρίζονταν" οι μαθητές.Το καπνιστήριο δε με συγκίνησε καθόλου αφού ήταν τίγκα στους φλώρους και τους τυπους με το άθλιο καρε μαλλί(μιλάμε για 1991) και οι κοπέλες εκεί ήταν όλες οι "ειμαι η καλύτερα γκόμενα του σχολείου" ,άτομα που ιδιοσυγκρασιακά σιχαινόμουν.Μοναδικό καταφύγιο αρχικά οι τουαλέτες.
Εκεί βρεθήκα και συνάντησα 3 τύπους.Τον Β ,τον Ν και τον Γ. Μια παρέα που δεν γούσταρε επίσης το καπνιστήριο και το περιεχομενό του .Δε τους μίλησα εξ αρχής.Με πλησίασε ο Γ και με ρώτησε κάποια στιγμή αν ήμουνα μέσα για μια εικαστική παρέμβαση στο χώρο.Δέχτηκα και το Σάββατο βρέθηκα μαζί τους εφοδιασμένοι με μπογιές και σπρευ ,έτοιμοι να δωσουμε το στίγμα μας .Η ιδεα ηταν απλή -θα μεταμορφώναμε το χώρο σε "Αγροτικές φυλακές Χαλκίδος" .Οι πόρτες απέκτησαν κάγκελα και συρτες ,οι τοίχοι γραμμές που δείχναν χρόνια και ατάκες του στυλ "αχ και βαχ ,κακουργα κενονια","674 και τελος..." και άλλα τέτοια"φυλακισμένα".Φυσικά βάψαμε το χώρο σε ένα γκρι τόνο (με κανονικη μπογια-δυο χερια μας πηρε) πρωτα και τοποθετήσαμε και πλαστική ταμπελίτσα με αυτοκόλλητα γράμματα με την ονομασία του σωφρονιστικού καταστήματος.(Αυτο το έφερε ο Ν -που το είχε φτιάξει δεν έμαθα ποτέ .Η ιδέα πάντως ηταν δικιά του και την ζυμωνε 1 χρονο πριν).Σαββατο απόγευμα όταν και τελειώσαμε ,επιστρέψαμε περιχαρείς σπίτια μας.
Την Δευτέρα το πρωί η μαθητούσα νεολαία αντιμετώπισε με χαμόγελο την αλλαγη ,η δε λύκαινα μας μετά την πρωινή προσευχη είπε πως αφου προτιμούμε έτσι αυτό το χώρο να φροντίσουμε να μην τον καταστρέψουμε και ακόμη ότι οι καθαρίστριες δε θα πειράζαν τίποτα.Οι υποψίες της στραφήκαν στην τετραδα αλλά ελλειψη στοιχείων αρκέστηκε σε ένα βλέμμα όλο ....υποσχέσεις!!!

Μετα απο αυτό ,γνωριστήκαμε καλύτερα και αρχίσαμε να εγκαταλείπουμε τις φυλακές και να τις επισκεπτόμαστε μονάχα τις βροχερες μέρες ,διεκδικώντας χώρο στο επίσημο καπνιστήριο.Δεν μας καλοδεχτήκαν αλλα με το καιρό μας ανέχονταν.
Τα παιδιά αυτά είχαν μια μπάντα που μαζευόταν και παιζαν -όχι τιποτα σοβαρό ,έτσι για το ξεκάβλωμα και για το χαβαλέ.Με φωνάξαν κάποια φορά να παω .Αυτό ήταν.Σε ένα τζαμάρισμα πήρα χαρτί και στυλό και έγραψα ότι μου κατέβαινε. Το έδωσα στο Β ,που εκτελούσε χρεη τραγουδιστή και του άρεσε.Το παίξαν-ψιλομαλακία ακουγόταν αλλά ηταν μια αρχή.Καπως ετσι γύρισε απο την πλάκα η υπόθεση στο σοβαρό.Με μένα και τον Β να γράφουμε στίχους και μουσική οι υπόλοιποι 3(εγω δε κατείχα απο τούτο).
Τι ακριβώς παίζαμε ...Να σου πω τις επιρροές του καθενος- ο ενας άκουγε μέταλ και ελληνικό πάνκ ,ο άλλος ελληνικο ροκ -έντεχνο ,ο τριτος ρεμπέτικα και μεταλ και εγω άκουγα σχεδόν τα πάντα ,έχοντας μια λατρεία σε Στερεο Νοβα που τότε κυκλοφορούσαν τον πρωτο δισκο τους και σε Τρυπες.
Δημιουργήθηκε ενα κουαρτέτο με κοινά στοιχεία και πολλή ανησυχία ,με έναν ηχο που δεν ειχε ταυτότητα.Οπως εμεις δεν γουστάραμε ταμπελάκια και μέναμε ανένταχτοι στον μικρόκοσμο του προαύλιου έτσι και η μπάντα δεν ακολουθούσε κάποιο είδος.Είμασταν πολύ μελό στα ερωτικά μας σε βαθμό να χαρακτηριστούμε ποπ και βγάζαμε μια απίστευτη δύναμη και ορμή στα υπόλοιπα τραγούδια.
Στιχουργικά επίσης στα "αγαπησιάρικα" είχαμε πρόβλημα ,δε μας έβγαιναν εύκολα ενω στα άλλα γράφαμε άνετα.
Με τη υπόθεση αυτή πήγαμε 2 χρόνια .Όμορφες αναμνήσεις .Εμφανίσεις στο μαθητικό φεστιβαλ της περιοχής ,συναυλίες με άλλες μπάντες στις καταλήψεις του 1992 ,χριστούγεννα στο σχολείο με συνοδεία απο μπουζούκι και κιθάρα και ένα αυτοσχέδιο λαιβ με ροκ ,ρεμπέτικα,λαικά και ότι γούσταρε η παρεα.Κρίμα που δεν είχαμε κάμερα τότε...(στο χριστουγεννιάτικο γλέντι δεν είμασταν μόνοι μας,μας συνοδεύαν οι γονείς πολλών παιδιών και οι μαμάδες είχαν φερει και φαγητά και γλυκά.Είχε στηθεί στη μεγαλή τάξη του σχολείου και είχαμε να σκεφτείς μεχρι και 2 σομπες υγραεριου για να μην κρυώνουμε.Το σχολείο μας ήταν ενα απο αυτά που δεν εγινε ουτε μια ζημιά και δεν υπήρξε κανένα κρούσμα με εξωσχολικά άτομα χάρις στην πολλή καλή περιφρούρηση των ιδιων των μαθητών).
Κάποια στιγμή αποφασίσαμε να ηχογραφήσουμε κάποια ντέμο ,όχι για να τα πάμε πουθενά αλλά για να κρατήσουμε για παρτη μας.Ηχογραφήσαμε ,νομίζω 5 ή 6 τραγούδια .Το στούντιο δε το θυμάμαι ...
Επειδή τα έξοδα βγαιναν απο τα χαρτζηλίκια ,αφήσαμε το υλικό στο στούντιο για να το πάρουμε μόλις είχαμε τα φραγκα να πληρώσουμε τις κόπιες.Εν τω μεταξύ μας έσκασε η πρόταση να παιξουμε σε μια εκδήλωση με άλλες σχολικές μπάντες κάπου στο Ν.Φάληρο σε ένα χωρο (δε θυμάμαι ρε γαμώτο όνομα) και θα παίρναμε απο τους διοργανωτές κάτι ψιλά.Με αυτά και λίγα ακόμα θα τελειώνε η υποθεση ντεμο.Η εκδήλωση δεν πήγε πολύ καλά αφού έγιναν επεισόδια έξω απο το χωρο με την αστυνομια και οι διοργανωτες με το φοβο της γενικότερης σύρραξης διέκοψαν την εκδήλωση-προλάβαμε να παίξουμε ευτυχώς τα 2 κομμάτια που μας είχαν υποσχεθεί.Και προς τιμήν τους μας δώσαν και τα χρήματα που μας είχαν τάξει.
Με τα διαβάσματα για τις πανελλήνιες η μπάντα αδρανοποιήθηκε .Κάποιες σκόρπιες πρόβες και κάτι εμφανίσεις σε σχολικές εκδηλώσεις μονάχα.Παρόλα αυτά γράφαμε και είχαμε υλικό για μελλοντική χρήση.
Ενα πρωινό στο σχολείο(άνοιξη ήταν λίγο πριν τις διακοπές για Πάσχα) ο Β ,ήρθε κάτασπρος σα το πανί ."Ξέρετε το Σάββατο το βράδυ πήρε φωτιά στο στούντιο και δεν εμεινε τίποτα.Χθες το απόγευμα με πήραν τηλέφωνο και με ενημέρωσαν..."Δε είπαμε τίποτα,δλδ εμείς τι διαφορετικό να κάναμε-να τηλεφωνούσαμε να το λέγαμε σε όλους ;Και τι θα γινόταν; Θα αλλαζε κάτι;
Αυτό ήταν ένα ισχυρό πλήγμα για όλους ,στρωθήκαμε πιο πολύ στο διάβασμα ,αραιώσαν και οι πρόβες...Κάποια στιγμή ο Ν ,είπε να το ξανακάναμε και θα έβγαινε καλύτερο απο πριν -είχαμε και φράγκα τώρα δεν θα τ'αφήναμε τόσο καιρό έτσι....Μαζευτήκαμε κάποιες φορές μετα τις εξετάσεις και παίξαμε μαζί.Δώσαμε την υπόσχεση μετά τις διακοπές να μαζευτούμε ξανά ...Μαζευτήκαμε και βάλαμε μπροστά να βρουμε στούντιο να ηχογραφήσουμε.Μόνο που το ραντεβού για την ηχογράφηση εκείνη δε το δώσαμε ποτέ....

Ο Β σήμερα ειναι ενας δημόσιος υπάλληλος ,χωμένος πολύ βαθιά στο κόμμα (το ιδιο τότε ήταν πρόεδρος της τοπικής νεολαίας και προσπαθούσε να με δελεάσει να γραφτώ υποσχόμενος μου ,γκόμενες και γούστα και ένα σωρό μαλακίες) ,οικογενειάρχης με 2 παιδάκια και αποστασιωποιήμενος απο τα μουσικά.Τον συναντάω πολύ σπανια ,είχα τουλάχιστον 7 χρόνια να τον δω(έρχεται στη γειτονιά να δει τους δικούς του καμιά φορά μόνος με το τρενο και στο σταθμό τον βρήκα) 
Ο Ν κληρονόμησε το χρωματοπωλείο του πατέρα του ,παντρεύτηκε και μετέδωσε το μικρόβιο και στα 2 παιδιά του ,που πάνε στο ωδειο -κιθάρα ο μικρος και κρουστα η κόρη(ντράμμερ σα το μπαμπά θέλει να γίνει!).Παραμένει όπως τον θυμούνται όλοι  και στην απορία του "Ποιος είχε πει ότι θα αναλάμβανε να ειδοποιήσει;" δεν έδωσα ποτέ απάντηση .Ισως γιατί και εγω δε θυμάμαι...
Ο Γ συνεχισε στη μουσική .Μεχρι πριν λίγο καιρο έπαιξε μπάσο σε συγκρότημα αρκετά γνωστό.Τώρα έχει αράξει και απολαμβάνει την κόρη του και την γυναίκα του.Υποστηρίζει ότι ο Β είχε αναλάβει τα πάντα και για κομματικούς λόγους παράτησε τα πάντα για να φτιαχτεί .Εννοείται πως αυτοί οι 2 δεν μιλάνε πλεον.Επαγγελματικά ασχολήθηκε με τηλεπικοινωνίες και σαν τεχνικός του είδους εργάζεται όταν δεν απασχολείται με την μπάντα.
Εγώ ...Άφησα τα μολύβια και τα χαρτιά και δεν ξαναέγραψα ποτέ...Ίσως κάποια στιγμή προκύψει πάλι...Μου έχει μείνει κληρονομιά απο τότε όλο το υλικό-στιχουργικο ,το δικό μου.Ο Γ λέει οτι ανα πάσα στιγμή το ξαναδουλεύω και το δίνω σε όποιον γουστάρω ,δικό μου είναι -η μπάντα εκείνη έχει πεθάνει και κανείς δε θα μου ζητήσει το λόγο.Δε ξέρω..αν θέλω...τι θέλω...
Μουσικά εχω διευρύνει τους οριζοντές μου ,εχω πολλές πλεον επιρροές αλλά δεν βρέθηκα ακόμα στη στιγμή που ενα τυχαιο τζαμάρισμα θα με ξαναβάλει στο τριπάκι....

Αυτό είναι ένα απο τα ηχογραφήματα που χάθηκαν (στίχοι μόνο)

ΑΠΕΙΡΟ 4017

Δρόμοι σκοτεινοί ,φώτα χλωμά 
αδεια η πλατεία ,φύγαν τα παιδιά
κάποιος εκει απέναντι σε κοιτάζει
...χαμογελάει.... 
κι η δειλή σου ματιά 
από μέσα μου περνάει 
ομως ειμαι μακρυά 
δε μπορείς να με δεις 
λυπάμαι..
δε μπορω να ακούσω 
αυτά 
που θα θελες να  πεις...

Και κάποιες στιγμές
η ψυχή μου βουρκώνει
οπως τότε που κάναμε έρωτα
σε εκείνο το παλιό καμμένο βαγόνι
και ξυπνάει μέσα μου 
το τέρας της υψοφοβιας
και θέλω να φωνάξω 
τις ερινυες να τρομάξω
μα πέφτω στη δινη 
μιας γαλάζιας μαγειας
και εκεί πνιγεται 
μια κραυγή αγωνίας.

Ενα φορτηγό αστάματητα ταξιδεύει
με ενα τρελό οδηγο
που καρτ ποσταλ συλλέγει
κιτρινα φύλλα ,φθινόπωρο πάλι
σταματημενος στο χαος σε ενα φαναρι
κατεβάζω το τζάμι 
κι απλώνω το χερι 
να πιασω 
μια πεταλούδα που πετάει...
σ'αυτη την πόλη κανεις δε μου μιλάει
4017 τον κωδικο μου 
φωνάζω,
Α 357 το καμμένο τρενο απαντάει
είμαι μακρυά
δε μπορεί να με δεις 
συγγνωμη
δε μπορω να ακούσω 
αυτα που θες να πεις...

Και κάποιες στιγμες....


Ηχητικά,είχε ένα ιδιόμορφο ρυθμό - έντονη επιρροή απο space rock (κατι σαν Hawkwind για τους γνωστες του είδους.)και Violator απο Depeche Mode.(το δίσκο εννοώ).Στιχουργικα-είναι εμφανές , επιρροές απο Σ.Ν.Γράφτηκε πριν 18 χρόνια ,2 βδομάδες πριν την ηχογράφηση.



Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011

7 Στεγνώξαμε...

Ο Μαικ κάθεται μπροστά στην οθόνη...
Εγώ κλασσικά δίπλα του λοξά...
Ανοίγει το πακέτο...
Βγάζει 2 τσιγάρα....
-Ένα για αρχή και ένα για μετά....
Παίρνω ένα και εγώ...
Για παρέα...
Ψάχνουμε ήχους....
Παλιούς...
Για να ξαναστήσουμε το όνειρο...
Βρίσκουμε εικόνες....
Αναμνήσεις ....
Χαμόγελα...
Γέλια...
Εξομολογήσεις...
Όλα στις φωτογραφιές της παλιάς μας ζωής....
Διαλέγω κάτι που ταιριάζει στην στιγμή...





«Μου χες πει κάποια βραδιά σε ένα καράβι της γραμμής ότι η αγάπη είνα μια μάγισσα που καίει τα σκουπίδια της ψυχής μου κα αστράφτει..όλο πέλαγο μπροστά της μα όταν πάω να την αγγίξω βρίσκω μόνο τη σκιά της...»


-Ξέρεις γιατι...;
-Τι να ξέρω...;
-Γιατί έγιναν όλα αυτά....
-Ακόμα αναρωτιέμαι...
-Τα σκέφτεσαι...;
-Οχι οπως πριν ,τα κουβαλάω όμως....
-Εγώ ακόμα απορώ για κάτι...
-Πες...
-Τι έγινε ρε φίλε και στεγνώξαμε...;
-Στεγνώσαμε ...λες...;
-Στεγνώξαμε ,στερέψαμε,ξεραθήκαμε ,πες όπως θες...Ξέρεις μονάχα το γιατί..;
-Μάλλον δεν είμασταν προετοιμασμένοι για όλα αυτά....και τελειώσαν τα αποθεματά μας...τι να πω...;
-Τόσο εύκολα..;Τόσο εύκολα...;
-Δεν ξέρω...
-Μα δε μπορεί σε τόσο πόνο ούτε ενα δάκρυ....Δε γίνεται...
-Τι να πώ ...μάλλον δε πίνουμε πολύ νερο...
-Είναι νομίζεις θέμα υγρασίας...;
-Λεω αυτό για να μην σκεφτώ κάτι περισσότερο...
-Εγώ ξέρω ότι στεγνώξαμε και τώρα και τότε που το χρειαστήκαμε για να ελευθερωθούμε δε το είχαμε...
-Εγώ είμαι λεύτερος...
-Δε μπορώ να το πω ,δε το νιώθω...


Ανοίγει ξανά το πακέτο ...
Παίρνει 2 ακόμα τσιγάρα...
Τραβάει τον καπνό...
Κλείνει τα μάτια...
Κοιτάζω κάποιες φωτογραφίες...
-Είμασταν και εμείς εκεί τότε...γι'αυτό δε με συγχωρώ...γιατί αφού το έζησα θα έπρεπε να ...
Τον κοιτάζω ...
Δεν ξέρω αν για την  υγρασία φταίει ο καπνός...
Θέλω να ρωτήσω...τι γεύση έχει ανακατεμένο με νικοτίνη...;
Παίρνω ένα ακόμα και εγώ...
Δε μιλάμε...
Σβήνω το απομεινάρι ...
Σηκώνομαι αργά...
Αγκαλιαζόμαστε ...
Η βροχή μέσα και έξω καλά κρατεί...
-Να σου δώσω ομπρέλλα ,μην βραχείς...
-Δε χρειάζεται...καλό θα μου κάνει...
-Μα...θα γίνεις μούσκεμα...
-Δε θέλω...καλό θα μου κάνει...


Περπατάω μες την βροχή...
Δε νιώθω πως βρέχομαι...
Σκέφτομαι...
Το εμείς γίνεται εγώ...
Στέγνωξα...
Βρέχει και δεν  βρέχομαι...
Οι σταλες στο πρόσωπο δημιουργούν  ψευδαίσθηση ...
Αυτό ακριβώς...
Γιατί στην πραγματικότητα...η ξηρασία ακόμα συνεχίζεται....
Για την περιόδο των μουσώνων που ακόμα αργεί να 'ρθει δε μπορώ να προβλέψω τίποτα....
Δε θέλω να προβλέψω...
Φοβάμαι και τρέμω να προβλέψω...
Κι όμως ίσως φτάνει μόνο αυτό...




Ίσως να φτάνει μόνο αυτό
μια ματιά, μια βραδιά
σ' ένα ταξίδι μακρινό
ίσως φτάνει μόνο αυτό
μια ματιά σαν βροχή
μια τελευταία προσευχή

Ίσως να φτάνει μόνο αυτό...

Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου 2011

7 Λεύκωμα "καταστρώματος" Gemini ,ημέρα...

Είναι η φυγή αγάπη;(Τι ρωτάω τώρα...)


Είναι 3 μέρες που με παιδεύει ενα mail που μου ήρθε στο τέλος της εκπομπής της Δευτέρας.Το σκέφτομαι συνεχώς-ρώτησα τα παιδια στη δουλειά ,τους φίλους και όλοι είχαν να μου πουν μια παρόμοια ιστορία μα κανεις δε μου εδωσε μια απάντηση .
Αντιγράφω εδω το κείμενο για να το κρατήσω στο αρχείο μου...


"Κακέ νεράιδε ,
είμαι μια απο τις πιστές σου ακροάτριες και μέχρι πρότινως ,μπορώ να σου εξομολογηθώ ότι αυτή η συνηθειά σου να μας πετάς την αλήθεια γυμνή στα μούτρα ορισμένες φορές με ενοχλούσε.Με πείραζε που χάλαγες το παραμύθι που σου γράφαν και το χειροτερό μου ήταν όταν επιβεβαιωνόσουν -και ειδικά όταν δεν έλεγες τίποτα γι'αυτό ,απλά σχολίαζες "Συμβαίνουν αυτά.Πονάμε ,μαθαίνουμε και πάμε γι'αλλα πιο σοφοί ,όσο σοφά μπορούμε να διαχειριστούμε τον έρωτα".
Διαστροφικό θα πεις αλλά μήπως πρώτη φορά στα λένε αυτά;
Κακό μου ξωτικό χρειάζομαι την "γυμνή" αποψή σου για κάτι δικό μου-να σου πω επιγραμματικά τι συνέβη.
Αυτός φίλος ,απο αυτούς που ξυπνάς το πρωι και ευχαριστείς για την ευλογία τούτη τον θεο (καθημερινά).Η σχέση μας-δεν υπάρχουν λόγια να περιγραφτεί.Ξέραμε πως ότι κι αν συμβεί ο ένας έχει τον άλλο για στήριγμα.
Μέχρι πριν 2 μήνες που έλαβα ένα SMS από αυτόν που έγραφε "Φεύγω γιατί οπως σου είχα πει απο ενα καμμένο χαρτί μονάχα στάχτες θα παίρνεις και δε σου αξίζει.Μην ψάξεις να με βρεις ,καλή συνέχεια και καλή τύχη στα ονειρά σου".
Έτρεξα σπίτι του και η γειτόνισσα μου είπε ότι πριν μισή ώρα είχε φύγει η μεταφορική.Ήταν αλήθεια ,έφυγε.Πήρα τηλέφωνο -τις πρώτες μέρες δε το σήκωνε ,μετά μου έβγαινε μηνυμα ότι δεν υπάρχει συνδρομητής σε αυτό τον αριθμό.Μίλησα με την μητέρα του ,μου είπε ότι της είχε πει τα ίδια και την είχε ορκίσει να μην μου πει τίποτα για το που βρίσκεται και τι κάνει.Μου είπε ότι έχει ανάγκη να ανασυγκροτηθεί και πως κάποια στιγμή αν το νιώσει θα επιστρέψει.Με καθησύχασε ότι με αγαπάει πολύ και ότι έτσι λειτουργεί αυτός .
Πέρασα τις πρώτες 6 βδομάδες με εντελώς καταθλιπτική διάθεση και τις 2 τελευταίες έχω συνηθίσει την ιδέα ,έχω καταφέρει να απαντήσω κάποιες απορίες αλλά σε παρακαλώ τι είδους αγάπη είναι αυτή "της φυγής";
Σε ευχαριστώ για την προσοχή σου και περιμένω να ακούσω την αποψή σου -γιατί σίγουρα θα έχεις βιώσει κάτι τέτοιο και πιθανόν να έχεις μια απάντηση.Να σου ζητήσω μια χάρη ,όταν πρόκειται να δώσεις μια απάντηση βάλε σα χαλάκι το Σ'αγαπω να προσέχεις του Παπακωνσταντίνου ,για να καταλάβω ότι μιλάς για το δικό μου και γιατί τον τελευταίο καιρό το έχω λιώσει -καταλαβαίνεις...


Μ. "


Τι να απαντήσω τώρα;
3 γαμημένες μέρες έχω στοιχειώσει ,ξυπνήσαν όλα τα φαντάσματα μέσα μου και απάντηση και εγώ δεν έχω.Είναι δε λέω όλο αυτο ειλικρινές απο την μια μεριά ,αλλά και πολύ φασιστικό-απόλυτο  παράλληλα.
Πως εσύ αποφασίζεις εσύ ότι δε μου κάνεις ;Ποιος σου είπε οτι μου δημιουργείς πρόβλημα; Γιατί φεύγεις έτσι χωρίς να το συζητήσεις;
Ξέρω ότι ο καιρός είναι ο χειρότερος γιατρός γιατί οδηγει πολλά πράματα στη λήθη -όμως μένει πάντα κάτι μέσα σου και ερχεται η στιγμη που τα θυμάσαι...
Δε ξέρω πολλούς που φύγαν και να επιστρέψαν .Συνήθως φεύγεις γιατί εκεί που είσαι δε αισθάνεσαι καλά ,κατι σε πειράζει...Όσοι τυχόν επέστρεψαν ,γύρισαν ταπεινωμένοι και γιατί δεν βρήκαν τα πράματα όπως τα περίμεναν αλλού .Κανείς που έκανε τον κύκλο του και αισθάνθηκε πιο γεμάτος δε γύρισε για να μοιραστεί όλο αυτό με αυτόν που τότε άφησε.Είμαστε πολύ εγωιστές για να κάνουμε τέτοιες υπερβάσεις και πάντα φοβόμαστε μήπως μας απορρίψουν ,γιατί αυτο που έχουμε γίνει δεν είναι αρεστό ή γιατί έχουν προχωρήσει και δεν θυμούνται.Και μένουμε εκεί ενώ ξέρουμε ότι πολύ πιθανον και ο άλλος αν πραγματικά υπήρξε σημαίνων για μας δεν σταμάτησε ποτέ να περιμένει και να πιστεύει ότι κάπου θα ξανασυναντηθούμε.
Τι να της πω ;
Οτι εγώ θύμωσα όσες φορές μου συνέβη κάτι τέτοιο ;
Ότι είπα πως δεν θα ξαναδώ ποτέ κανέναν;
Ότι πλεον έχω ηρεμήσει και αν ποτέ συμβεί κάτι έχει καλώς ,αν πάλι όχι μια από τα ίδια.
Οτι και να βρεθώ με κάποια σημαντικά πρόσωπα δε ξέρω αν καταφέρω ποτέ να ξεπεράσω το συναίσθημα της προδοσίας που ρίζωσε απο τότε μέσα μου;
Δε θελω να πω πάλι "αυτα συμβαινουν"....
Δε θέλω να κάνω μανιέρα τη φράση αυτή...
Δεν μπορώ να αποκλείσω ότι αυτή η φυγη κρύβει αγάπη αλλά προβληματίζομαι στο τι είδους αγάπη είναι .Αγάπη για τον εαυτο μου -εγωισμός ,που δεν μου "κάθεται" το σενάριο κατά πως το θέλω ή πραγματική αγάπη για τον άλλο με παράλληλο μίσος για μένα που είμαι κατώτερος αυτού που θα έπρεπε να είμαι για να στέκομαι κοντά του(χαμηλή αυτοπεποίθηση).
Πρέπει να να βρω κάτι να απαντήσω ...
Ξέρω θα καταλήξω να μαζέψω όσα γράφω σε ένα χαρτάκι ,θα βάλω το τραγούδι και θα αυτοσχεδιάσω...
Ίσως σε όλα αυτά που θα μοιραστώ με την "φίλη μου " να βρεθεί και το betadin που χρειάζομαι για να βάλω στις γρατζουνιές που ξαναέξυσα και έκανα πληγές 3 μέρες τώρα...
Οτι κι αν γίνει βρήκα τι θα διαβάσω κλείνοντας το 2ωρο μου ...


ΦΥΓΗ-Γ.ΣΕΦΕΡΗΣ


Δεν ήταν άλλη η αγάπη μας
έφευγε ξαναγύριζε και μας έφερνε
ένα χαμηλωμένο βλέφαρο πολύ μακρινό
ένα χαμόγελο μαρμαρωμένο, χαμένο
μέσα στο πρωινό χορτάρι
ένα παράξενο κοχύλι που δοκίμαζε
να το εξηγήσει επίμονα η ψυχή μας.

H αγάπη μας δεν ήταν άλλη ψηλαφούσε
σιγά μέσα στα πράγματα που μας τριγύριζαν
να εξηγήσει γιατί δε θέλουμε να πεθάνουμε
με τόσο πάθος.

Κι αν κρατηθήκαμε από λαγόνια κι αν αγκαλιάσαμε
με όλη τη δύναμή μας άλλους αυχένες
κι αν σμίξαμε την ανάσα μας με την ανάσα
εκείνου του ανθρώπου
κι αν κλείσαμε τα μάτια μας, δεν ήταν άλλη
μονάχα αυτός ο βαθύτερος καημός να κρατηθούμε
μέσα στη φυγή.

Τρίτη, 18 Ιανουαρίου 2011

3 Blast from the past με νότες και στίχους...

"Χωρισμός μες στη νύχτα είναι τραύμα βαθύ
έτσι απλά να δηλώνεις "σε έχω πια βαρεθεί",
και μετράω σημάδια και κομμάτια φιλιά
προσπαθώ να φωνάξω μα δε βγάζω μιλιά."

(Καρδια μου λιώνω-1994)


"Έλα για λίγο να σε δω
το άδειο μου κρεβάτι
Σαν έρημο παλάτι
χωρίς βασίλισσα και εγώ
Είμαι εδώ και είσαι εκεί
χιλιόμετρα και μίλια
Μέχρι τα δυο σου χείλια
μοιάζει ο κόσμος φυλακή"
(Να 'ταν η απόσταση γυαλί-1992)


"Καίγομαι γλυκά στη φλόγα σου
Νιώθω σαν Θεός στο σώμα σου
Γίνομαι καπνός που σε τυλίγει με ένα φιλί
Και σε αγγίζει κάθε στιγμή"
(Ερωτική εξομολόγηση-1993)


"Απλώνω τριαντάφυλλα
απάνω στα πραγματά σου
και ανοίγω τα παραθύρα 
να φύγει τ'αρωμά σου
να μην μιλάω για σενανε
την νύχτα ικετεύω
και μες την άδεια μου ζωή
παρηγοριά γυρεύω"
(Το άρωμα σου-1995)


"Κύλησα πάνω σου χθες βράδυ σαν βροχή
Και έβαψα κόκκινο το γκρίζο σου πουκάμισο
Χείλια γλυκά μου θα σε μάθω εγώ να ζεις
Σαν ακροβάτης σε σχοινί πάνω απ’ την άβυσσο
Κύλησα πάνω σου χθες βράδυ σαν βροχή
Σαν όστρια σκόρπισα όλα τα καθώς πρέπει σου
Και άναψα πυρκαγιά στην κρύα σου ζωή
Και έκαψα ως το κόκκαλο τα πρέπει σου"
(Το κοκκινο πουκάμισο-1990)

Αποσπάσματα απο τραγούδια της νεας μουσικής συνοδείας στο σπιτάκι μου.Όλα απο την δεκαετία του 90.
Ηταν τόσα πολλά αυτά που ήθελα να βάλω που δυσκολεύτηκα να αποφασίσω.
Τα ακουγα ενω δοκίμαζα ποια  παίζαν και απορούσα-"άραγε όλοι αυτοί οι στιχουργοί και οι συνθέτες που πήγαν;γιατί πλεον μας ταίζουν τόσο πολύ σαβούρα και ξεπέτα;"
Και μιλάω για την μουσική που ακούγεται στα ραδιόφωνα και προβάλεται.Δεν μπορώ να καταλάβω τι κέρδος έχουν οι εταιρίες ,που εμπορεύονται το μουσικό προιον απο όλο αυτο.Αντιθέτως ακούω συνεχώς παράπονα για τις πωλήσεις ,την πειρατεία και διάφορα άλλα.
Όταν στήσαμε το ραδιόφωνο(δικτυακό) δεν είχαμε επιλέξει κάποιο υφος -είχαμε αφήσει ψιλοχύμα τα πράματα .Πλεον σκεφτόμαστε σοβαρά όταν ξανασχοληθούμε με το αντικείμενο  να καθιερώσουμε ενα memorabilla υφος αφου πολύ λίγα πράματα απο τα "συγχρονα" ακούσματα μας καλύπτουν.
Να παίζουμε πράγματα που έχουν να πουν ,να αφήσουν κάτι σε αυτόν που ακούει .Αρκετό πλαστικό μας ταίζουν οι "ελεύθεροι" ραδιοσταθμοί ,και οι τηλεοράσεις.Και πιστεύουμε ότι θα βρούμε ανταπόκριση γιατί δε μπορεί  να είμαστε  λίγοι οι "Γαλάτες" σε αυτή την πόλη.

Επίσης θα 'θελα να βρω ένα μαγαζί κάπου στην πόλη να στηθεί ενα καραοκε πάρτυ με τραγούδια εκείνης της εποχής (και παλιότερα αν κάτσει) και να μαζευτούμε εκεί όσοι νοσταλγοί της εποχής τολμήσουμε να φαλτσάρουμε έξω απο το καθρέφτη μας...να περάσουμε καλά και να θυμηθούμε όμορφες άλλες εποχες...




Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2011

1 Τραγουδάμε;

Το θέμα μου έχει να κάνει με το παιχνίδι-σωου "Just the two of us" ,την αντιμετώπιση του απο τα λεγόμενα μεσημεριανά και κάποιες προσωπικές απόψεις.

Ξεκινάω μιλώντας για τον ανθρωπο που κλήθηκε να παρουσιάσει αυτή την εκπομπή.Δεν ήμουνα φαν του και δεν έχω παρακολουθήσει σα τηλεαθεατής καμιά τηλεοπτική του δουλειά -ούτε Σαββατογεννημένες ,ούτε Παρα πέντε- και τον θεωρούσα υπερεκτιμημένο.Άρχισα να αλλάζω γνώμη όταν παρακολούθησα περσι την εκπομπή που έκανε για τα 20 χρόνια του Μεγκα .Εκεί είδα ένα πανέξυπνο άνθρωπο ,με χιούμορ ,με χάρισμα λόγου που έκανε μια εξαιρετική δουλειά σε μια αφιερωματική εκπομπη.Στην ανακοίνωση του παιχνιδιού είπα πως θα το έβλεπα αρχικά γιατί μου αρέσει η μουσική ,μετά για τον παρουσιαστή για να δω πως θα είναι και μετά γιατί δεν είχε συνήθως κάτι άλλο να παρακολουθήσω.
Αν μιλήσω για το πρόγραμμα αυτό ,τώρα που τελείωσε θα έλεγα τα εξής:
Πολύ καλή παραγωγή και οργάνωση.Εξαιρετικός παρουσιαστής.Κριτική επιτροπή που δεν τράβηξε τα φώτα πάνω της και απέδειξε ορισμένες φορές ότι δεν είναι τίποτα τυχαίο στην ζωή(δεν περίμενα ποτέ τους δυο άνδρες της να τους δω σε τηλεοπτικο πρόγραμμα).Πολυ καλη μπάντα και δεύτερες φωνές.Ταιριατά ζευγάρια συμμετεχόντων.Αρκετά καλο κλίμα μεταξύ των διαγωνιζόμενων  που έβγαινε και στον κόσμο.πολύ καλή επιλογή φορέα στήριξης με τα έσοδα των ψηφοφοριων (Ελληνική ομάδα Special Olympics).

Σήμερα και λίγες ώρες πριν αφού είχε πέσει η αυλαία του παιχνιδιού ,στις μεσημεριανές εκπομπες φιλοξενήθηκαν κάποιοι από τους συμμετέχοντες.Με εξόργισε η επιμονή συγκεκριμένης εκπομπής να βγάλει "είδηση" πως τάχα ήταν στημένο όλο ,πως υπήρχαν παράπονα ,κόντρες- μίση-βρισίδια-καφριλίκια μεταξύ των συμμετεχόντων και διάφορα άλλα που πουλάνε.Όταν άπαντες αρνηθήκαν όλα τα παραπάνω διατυμπανίζοντας την αρτιότητα της παραγωγής καθώς και τις καλές σχέσεις και φιλίες που δημιουργήθηκαν αυτό το τρίμηνο ,βγήκε στους παρουσιαστές-πανελίστες μια τέτοια κακία και μια μιζέρια που δεν μπόρεσαν να βγάλουν από την μύγα ξύγκι που απόρησα τι κέρδος  θα ειχαν αυτοί αν τους έλεγε κάποιος όσα θέλαν να ακούσουν...
Τόσο άθλια και δίχως ενδιαφέρον είναι η ζωή τους που ψάχνουν παντού να βρουν κάτι να ασχοληθούν ,να κουτσομπολέψουν ,να πουν το μακρύ και το κοντό τους;
Γιατί σε αυτό το κωλοχανείο που μας καταδίκασε η τύχη μας να επιβιώνουμε πρέπει πάντα να ψάχνουμε για θεωρίες συνωμοσίας και ίντριγκες και δολοπλοκίες και άλλα τετοια όμορφα;

Σαν τηλεθεατης του συγκεκριμένου προγράμματος θα προτιμούσα να ακόυσω κάτι σαν αυτό που σκέφτηκα εγώ:
-Oι τελικοι νικητές είναι σχεδόν απο την έναρξη προεξοφλημένοι γιατί είχαν πολλά πλεονεκτήματα έναντι των υπολοίπων με βασικότερο όλων ότι ο κ.Πετράκης είναι σχεδόν επαγγελματίας τραγουδιστής.Αθέμιτος ανταγωνισμός όταν οι υπόλοιποι δεν έχουν ξαναπιάσει μικρόφωνο και δεν έχουν πατήσει ποτέ πίστα.
Επίσης βάλανε δίπλα του μια νεα κοπέλα που έχει γκελ στο κοινό που ψηφίζει.Το σύνολο του προγράμματος ήταν έτσι στημένο που να μπορεί να το παρακολουθούν όλοι  αλλά επειδή σε τέτοια σωου ψηφίζει η νεολαία φροντίσαν να υπάρχουν πρόσωπα που γράφουν σε αυτό το target group.
-Ωρες ωρες μου εδινε την εντύπωση όλο αυτό ότι λειτουργούσε στην λογική "τα δικά μας παιδιά".Κάποια ζευγάρια που αποτελούταν απο πρόσωπα που δουλευουν στο κανάλι προσέχτηκαν λίγο παραπάνω απο την παραγωγή (διακριτικά ,μην καρφωθούμε κιόλας) και το ιδανικό σενάριο θα ήταν για αυτούς να έχουν 2 τετοια ζευγάρια στο τελικό.Δεν τους βγήκε όμως και  δείχνοντας πόσο έξυπνα λειτουργούν προέβαλαν την δεύτερη συμμετοχή σαν την μεγάλη ανατροπή  και δημιουργήσαν ένα παραμυθάκι στυλ Σταχτοπούτας.(μεχρι εκει που θέλαν πάντα)
-Προσωπικά  χάρηκα  σε όλο το παιχνίδι αυτόν τον άνθρωπο ,τον Χρήστο Χολίδη ,που πήγε εκεί με την πεποίθηση ότι δε θα κρατήσει πολύ και στην πορεια δέχτηκε να τσαλακωθεί τόσο πολύ τραγουδώντας κόντρα στο ρεπερτοριό του πράματα και προσπαθώντας να μάθει κάποια πράματα σε ένα ατομο όπως η συμπαίχτρια-μαθητριά του Μαρία Μπεκατώρου .Δε ξέρω πολλούς που θα δεχόταν να κάνουν κάτι τέτοιο γιατί όση προβολή κι αν κέρδισε υπήρξε για μένα ο πιο αδικημένος απο την παραγωγή για όλα αυτά που προανάφερα.Δεν είδα ποτέ τους νικητές του παιχνιδιού να τους έχουν δώσει ποτέ τόσα "κόντρα" τραγούδια.
Για μένα ο μεγάλος κερδισμένος όλου είναι αυτός γιατί απέδειξε ότι είναι πολύ μάγκας ,πολύ κύριος και έχει κάτι που ποτέ το καλογυαλισμένο ζευγάρι ττων πολυπροβεβλημένων νικητών δε θα αποκτήσει.Έχει ήθος και εκτόπισμα.Ξέρει ποιος είναι και δε φοβάται.Δεν αντιμίλησε ποτέ σε καμιά κριτική (αντιθέτως με τους άλλους που ουκ ολίγες φορές απάντησαν δείχνοντας και ασέβια και καβαλημένο καλάμι) .Ανάμεσα στους τρέντυ γυαλιστερούς (και επιβεβλημένους για πολλούς εμπορικούς λόγους) νικήτες και τον χαμογελαστό ψηλέα επιλέγω σαφέστατα τον δεύτερο.
Ισως γιατί ιδιοσυγκρασιακά υποστηρίζω πάντα τους θεωρητικά "αδύναμους".

Κάποια στιγμή θα μιλήσω και για τους μαγειρικούς διαγωνισμούς που φέτος προβλήθηκαν.

Υ.Γ. Τον συγκεκριμένο τραγουδιστή με "σύραν " το περασμένο καλοκαίρι να τον ακούσω σε κάποιο μαγαζί στην παραλία.Πήγα μην έχοντας ιδέα ποιος είναι και τι τραγουδαει.Έφυγα με τις καλύτερες των εντυπώσεων(εγω που δεν είμαι λάτρης αυτών των χώρων) και σα φωνητικές ικανότητες αλλά και σαν συνολική συμπεριφορά.Στα μεγάλα του συν να προσθέσω οτι ειναι όμορφος και έχει στο πρόσωπο και τα μάτια ,αυτό που  η συντροφός μου χαρακτηρίζει "σφραγιδα καλου παιδιού"....

Κυριακή, 16 Ιανουαρίου 2011

2 Find me!

Το είπα και το έκανα!Μail ,twitter ,facebook υπάρχουν πλεον για όσους θέλουν να επικοινωνούν με μένα για οποιοδήποτε λόγο.

Και στα σχολιά σας υπάρχουν και φατσόνια που μπορειτε να χρησιμοποιείται ανάλογα με την διαθεσή σας.
Και  έρχονται και άλλες αλλαγές !!!

1 Ενα μεγάλο πάζλ -Εγώ...

Η πρώτη στην αλυσίδα (και εμπνεύστρια) των αναρτήσεων που μιλάνε για όλα αυτά που μας χαρακτηρίζουν είναι η Lilium.Aκολούθησε ο Black Bill και η Αlma Libre(απο αυτούς που διαβάζω).Τρόμαζα στην ιδεα να κάνω κάτι ανάλογο αλλά το τόλμησα....

Ενα μεγάλο κολάζ με εικόνες του τότε ,του ενδιάμεσα και λιγότερο του σήμερα(κάποια από όλα αυτά που με έχουν "χαράξει") -κομμάτια ενός μεγάλου πάζλ που αν ενωθούν δίνουν την εικόνα μου.Μπορεί να θυμίσει το αποτέλεσμα μοντέρνα τέχνη -άλλοι την εκθεάζουν και άλλοι την μισούν .Σε καμία περίπτωση δεν είναι όμως συνηθισμένη...

Λευκάδα-Σάμος-Θεσσαλονίκη -Δράμα-Καβάλα-Ολυμπία-Βόλος- Θησείο-Ακρόπολη-Πνύκα-Αστεροσκοπειο{εκει που κάποτε "βρεθήκαμε" (το παλιό δίπλα στη Αγ.Μαρινα στην Απ.Παύλου )]-Φιλοπάππου καθαροδευτέρες- Πήλιο-Πεδίο του Αρεως(σε εκθέσεις βιβλίου)-Μοναστηράκι τις Κυριακές-βόλτες στα Αναφιώτικα-τα περίεργα βράχια στην παραλία του Νεου Φαλήρου(ιδανικό καταφύγιο για τολμηρούς)-πανσέληνος στο Σούνιο-χάζι στην αγορά και στο νυφοπάζαρο απο το τελέρι που κοίταζε την κεντρική αγορά στο"σαράι" της σιόρας Μαρίνας- ηλιοβασίλεματα στο προφήτη Ηλια στο πύργο του Λογοθέτη στο Πυθαγόρειο-βουτιές στο Κάστρο και την Αμμόγλωσσα(παραλίες του νησιού).....

το ζυμωτό ψωμί της κυρά-Μαρίας στο αγρόκτημα στη Νεράιδα-συριανά λουκούμια-πατάτες τηγανητές-μπιφτέκια-καλαμαράκια τηγανητά-γεμιστά-λαχανόρυζο-σπανακόπιτα-εθνικ κουζίνες- χαλβάς Φαρσάλων-λαγάνα ζεστή με χαλβά με σοκολάτα(μόνο τέτοιο)-μακάρονια  (όλων των ειδών ,σχημάτων και γεύσεων)-ριζότο- τυρόψωμο-τσουρέκι-κρουασαν(βουτύρου με καφέ ζεστό και γεμιστά για την δύσκολη ώρα της υπογλυκαιμίας)- τσίπουρο με μεζεδάκια-κόκκινο καλό κρασί- Four Roses-Jack Daniels- Southern Comfort-βότκα πορτοκάλι-περτικαλάδα μπλέ (με πατατακια Τσακίρης ,ανάμνηση θερινού σινεμά)-ποπ κόρν με βούτυρο ή κίτρινο τυράκι- μουσακάς- παστίτσιο(με μακαρόνι και με κουνουπίδι)- γιουβέτσι-ψητό κοτόπουλο στο φούρνο(μυρωδία κυριακάτικου τραπεζιού)- καρπούζι-μήλα -αχλάδια-πεπόνι-πορτοκάλια-ανανάς-παγωτό μπανάνα,καιμάκι,σοκολάτα ,βανίλια ,καρπούζι ,πεπόνι,φυστίκι,φράουλα-πράσινες τηγανητές ντομάτες- γαλλικός καφές φουντούκι-καπουτσίνο με αφρόγαλα(και όχι με σαντιγύ)-λουκανοπιτάκια-τούρτα κάστανο- σοκολατάκια με λικέρ πορτοκάλι- σοκολάτες bitter-ψητό καλαμπόκι-ψητά κάστανα-αρακάς ,φασολάκια (λαδερά)-χωριάτικη σαλάτα-τονοσαλάτα-κηπουρού-τυροκαυτερή-Κιντερ έκπληξη-καραμέλες ζελεδάκια(αρκουδάκια,φιδάκια,φρουτάκια ,κοκα κόλα)-σοκοφρέτα-σερενάτα- ζυμαρικά Ηλιος- φρέσκια ντομάτα στον τρίφτη-σουβλάκι με πιτα και γύρο-πίτσα....

μουσική- Radiohead- Pearl Jam -Led Zeppelin-Deep Purple-Pink Floyd-Τερμίτες-Ξύλινα σπαθιά-Τρύπες-Πυξ Λαξ(αργει ακόμα ο Ιούλιος;)- Στερεο Νοβα-Schoolwave-η μπάντα μας στο λύκειο-80's italo disco- 90's techno & eurodance-80's pop- Aha-Duran Duran -Βοn Jovi-ελληνική ποπ δεκαετίας 80 και 90 -Δημήτρης Μητροπάνος-ζειμπέκικα -metal music(εκτος απο black όλα τα υπόλοιπα τα ακούω)-Σωτηρια Μπέλλου(η πιο ροκ ρεμπέτισσα)-Νίκος Παπάζογλου- Αλκίνοος Ιωαννίδης-Δήμητρα Γαλάνη-Αλκηστις Πρωτοψάλτη-Χειμερινοί κολυμβητές-Omega Vibes-live που θα ακούσουμε μουσικούλα και θα περάσουμε καλά....

Κινηματογράφος-Mελίνα Μερκούρη(τέτοια θηλυκά δε βγαίνουν σήμερα)-Ριτα Χειγουορθ-Αλ Πατσίνο-Βασίλης Αυλωνίτης-Νταστιν Χοφμαν-Μίμης Φωτόπουλος-Γεωργία Βασιλειάδου-Πολ Νιούμαν-
-Σοφία Λόρεν-Λαυρέντης Διανέλλος-Θανάσης Βεγγος-Ορέστης Μακρής- Σαπφώ Νοταρά-Τζένη Καρέζη-Αλέκος Αλεξανδράκης-Μιχάλης Κακογιάννης-Ειρήνη Παπά-Ντινος Δημόπουλος- Παντελής Ζερβός-Ταυγέτη-Λαμπρος Κωνσταντάρας-Ντίνος Ηλιόπουλος- Τζέρυ Λιουις-Λουί ντε Φινές-Ματ Ντίλον-Ρομπερτ Ρεντφορντ-Κλιντ Ιστγουντ(και ως ηθοποιός και περισσότερο σα σκηνοθέτης)...

Σινεμά ο Παράδεισος-Do the right thing-English patient-Dead poets society- Bridges of Madison County-Ποτε την Κυριακή- Θ.Β. φαλακρος πρακτωρ 000-ολα του James Bond(Εξαιρείται το τελευταίο)-Rain man-Oρατότης μηδεν-Terminator-Βιντεοταινίες ελληνικές δεκαετίας 80(με Ψαλτη ,Μουστάκα ,Παπαναστασίου κ.α)-Σήκωσε τα κόκκινα φανάρια-Το αμαξάκι-Οι κυρίες της αυλής....

Δυο ξένοι-Μission impossible-Beauty and the beast- Nτολτσε βίτα-Αυθαίρετοι-Απαράδεκτοι-Κομφούζιο στην ΕΤ3 -Αίθουσα του θρόνου-Αναστασία-G.I Joe -Thundercats- Καντυ -Χαιντι -Μάπετ σώου- Ερωτοδικείο-Αυτόφωρο-Παιδιά της νύχτας-Χτυποκαρδια στο Μπεβερλι Χιλς-Σαντα Μπάρμπαρα(έβλεπε η μαμά βλέπαμε και εμείς)-Νιλς Χολγκερσον-Μαγκάιβερ....

ταχύτητα-αυτοκίνητο-ταξίδια-κατσαβίδια-υπολογιστές-τηλέφωνο σταθερό και κινητό- τεχνολογία- επικοινωνια-διαδίκτυο-φόρουμ-τόρρεντ- rapidshare-συναντήσεις με το gamato.info στο Μικρολίμανο,στην Πλάκα, στο Γιάννη στη Μεταξού,εκδρομή για ποδοσφαιρική συνάντηση Βορρά & Νότου,εκδρομή στη Χαλκίδα ,ταξίδι στη Σαλλονίκη,5x5 στο Κηφισο τις Παρασκευές-Φίλοι- χαρές-προδοσία - μοναξιά- αναγέννηση-πάμε γι' άλλα-blog....

ραδιόφωνο-Jeronimo Groovy(teenage party στο Αίθριο {στην Αγ.Κωνσταντίνου στο Μαρούσι}με Τακη Φωτιου και Χρήστο Κουμπούρη,Parta Λιζα με Μανωλάκο & Μανωλόπουλο,Τακη Καραγιάννη,Dimis mc,Στράτο Αγιοστρατίτη κ.α) -Ροκ fm-Capital-Radio gold-Super fm(με Νικόλα Λαβάκα καθημερινές 18-20:00 και τα Σ/κ με Γιαννη Ζουγανέλη 12-14:00 και Κώστα Μυλωνά μεταμεσονύχτια καθημερινές))-Hχω fm-Κανάλι 2-Sport fm-Sprint fm-Σκαι(πρωινα με Ανδρεα Μικρούτσικο και Σοφία Βόσσου)-το δικό μας διαδικτυακο....

Το κορίτσι -έρωτας-πίστη-αγάπη-αισιοδοξία-ελπίδα-δύναμη- μαζί -ένας στίχος "δεν ξέρω αν θα 'μαστε μαζί για πάντα ,τι πάει να πει παντοτινά ,μα νομίζω πως μαζί σου υπάρχει μια ελπίδα τα αδύνατα να γίνουν δυνατά"....

Eίναι όπως μου ήρθαν ,χωρίς φίλτρα και χωρίς σειρά...
Κλείσιμο με αγαπημένο μουσικό θέμα(έτσι τελείωνε το δίωρο του ,απαισιόδοξα) απο ραδιοφωνική εκπομπή αρχές 1990.(Γιάννης Ζουγανέλης{τα Σ/Κ} στο Super Fm 89,2 σε εκπομπή σχολιασμού της επικαιρότητας με χιουμοριστικό τρόπο)


Παρασκευή, 14 Ιανουαρίου 2011

8 Αντέχεις;

1996 .Σε μια πόλη στην βορειοανατολική Μακεδονία ,υπηρετώ το υπόλοιπο της στρατιωτικής μου θητείας.Μια όμορφη πόλη με λίγες διεξόδους για μένα ,μιας και δεν είμαι λάτρης του καφέ(αρα καφετέριες αποκλειόταν) και με αρκετά καλό φαγητό ,που όμως δεν προσφερόταν για νωρίς και ένα εξαιρετικό ροκ μπαρ που έγινε στέκι το 9μηνο που πέρασα εκεί.
Μια από τις επιλογές για τις απογευματινές ώρες της εξόδου ,πέρα απο τους μεγάλους περίπατους ,ήταν ο κινηματογράφος.Ταινιολάτρης γαρ ,την πρώτη φορά μπήκα δειλά στην αίθουσα μην γνωρίζοντας τι θα συναντήσω (σαν χώρο ,καθισματα,ακουστικη κ.α).Ομολογώ ότι ηταν σε εξαίσιο επίπεδο όλα και αυτό οφειλόταν στο μεράκι του ιδιοκτήτη της .Την περίοδο που ήμουν εκεί είδα περισσότερες απο 15 ταινίες άλλες καλές και άλλες λιγότερο.
Χρησιμοποιούσα σαν σύμβουλο-οδηγό στις επιλογές μου το περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ που αγόραζε κάποιος απο τους αξιωματικούς της μονάδας  και κυκλοφορούσε στα γραφεία.Εκει διάβαζα υποθέσεις και κριτικές και μετά βουρ για την σκοτεινή αίθουσα.Να μην παραλείψω να σου πω ότι οι ταινίες που παιζόταν ήταν όλες πρωτης προβολής και το χρονικό διάστημα καθυστέρησης απο την αθηναική τους πρεμιέρα ήταν το περισσότερο 10 μέρες.


Μια μέρα διαβάζω για ταινία ενος πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη που αυτός που τη σχολίαζε έγραφε ότι βγαίνοντας από την αίθουσα αισθανόταν ότι είχε φάει μια τόσο δυνατή γροθιά στο στομάχι από αυτά που διαδραματίζοταν στο πανί.
Ορκίστηκα πως αν ερχόταν στην πόλη θα την έβλεπα.Οπερ και έγινε 2 βδομάδες μετά.
Η ταινία αυτή είναι το KIDS του Larry Clark.Ο σκηνοθέτης αυτός έχει μια αμεσότητα στη κινηματογραφησή του που σε σοκάρει. Τα θέματά του είναι απλά, αλλά βάζουν σε σκέψεις. Μαζεύει τους πρωταγωνιστές του από πάρκα και σχολεία. Είναι 14-16 χρονών και υποδύονται εφήβους της ίδιας ηλικίας.



 Mία παρέα εφήβων σεξουαλικά πολύ ενεργών, που πάνε σε πάρτυ, παίρνουν σκληρά ναρκωτικά και συχνάζουν σε πάρκα κάνοντας skateboard κάπου στη Νέα Υόρκη. Mία από τις κοπέλες πληροφορείται ότι έχει κολλήσει ΑIDS και ψάχνει αυτόν που την κόλλησε για να του το πει.Αυτή είναι η υπόθεση της ταινίας και ξεκινώντας απο το πρώτο καρέ που δείχνει τον 16χρονο πρωταγωνιστή να κάνει σεξ με ένα 12χρονο κοριτσάκι ένιωσα το στομάχι μου να στίβεται.Στο διάλλειμα είχα ψιλοιδρώσει και σκεφτόμουν αν άξιζε να δω και το υπόλοιπο μισό και πως με μια τέτοια διάθεση θα πήγαινα να φάω μετά.Τελικά έμεινα και η ταινία φρόντισε να με "αποτελειώσει".Βγήκα απο την αίθουσα ζαλισμένος και διαπιστώνοντας ότι και οι υπόλοιποι που ήταν στην προβολή έδειχναν κάπως έτσι.Φυσικά για φαγητό ούτε λόγος-έκανα ένα μεγάλο περίπατο και επέστρεψα.
Ενα χρόνο μετά το περιοδικό  έδινε την ταινία δώρο σε βιντεοκασέτα ,την οποία απέκτησα και ακόμη έχω στη συλλογή μου.Είχα την ευκαιρία να ξαναδώ την ταινία 2 ακόμη φορές και πάντα έλεγα ότι εδώ στη χώρα μας αυτές οι εικόνες-που δεν αντιπροσωπεύουν το σύνολο της εκεί κοινωνίας- δεν θα απαντηθούν ποτέ.Είχα την εντύπωση ότι δε θα γίνουμε τόσο  "αμερικανάκια" και πως τα παιδιά που μεγαλώνουν στην ελληνική οικογένεια έχουν καλύτερες βάσεις απο άλλα .Δέκα χρόνια μετά με θλίψη παρατηρώ ότι έκανα λάθος εκτίμηση.Μπορεί να μην έχουμε τα ακραία φαινόμενα της αλητείας που δείχνει η ταινία ή τις επαφές απο την ηλικία των 12 αλλά η αμερικανοποιήση της νεας γενιάς έχει προχωρήσει σε μεγάλο βαθμό...Δεν είμαι ούτε συντηρητικός ούτε πουριτανός αλλά έχω μάθει ότι αν δε σέβεσαι τον εαυτό σου ολοκληρωτικά δε μπορείς να σεβαστείς τίποτα μετά,δε μπορείς να είσαι σωστός πολίτης -γονιός-άνθρωπος...

Υ.Γ.Η ταινία φυσικά δε κυκλοφόρησε ποτέ στην χώρα μας -πέρα απο την κυκλοφορία του περιοδικού.Πρόσφατα την βρήκα σε κάποια σελίδα του εξωτερικού και την κατέβασα σε πολύ καλύτερη ποιότητα ,μόνο που ο υπότιτλος είναι στα αγγλικά.Ξεκίνησα λοιπόν την μετάφραση του υπότιτλου για να την έχω πλεον "ολοκληρωμένη" στη συλλογή μου και με αφορμή αυτή την διαδικασία την επανέφερα στο μυαλό μου.Ακόμη και σήμερα και έχοντας γνώση της ιστορίας που διαδραματίζεται νιώθω το ίδιο ακριβώς σφίξιμο...

Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2011

2 Αυτά που δεν προλάβαμε να δούμε...

Οταν δεν είμαι στα πολύ "κοινωνικά" μου ,συνηθίζω να χάνομαι στις σελίδες κάποιου βιβλίου.
Αγαπημένος κοντινός προορισμός η δημοτική βιβλιοθήκη που για επαγγελματικούς λόγους είχα ξεχάσει ,παρότι η κάρτα μέλους μου φανερώνει ότι ήμουν απο τα  πρώτα μέλη -ίσως και ο παλιότερος απο αυτούς που την επισκέπτονται τώρα.
Εχοντας και την κάρτα του κοριτσιού διαλέγω και για τους 2 βιβλία .Δεν είναι η τεράστια βιβλιοθήκη αλλά υπάρχουν αρκετές επιλογές.
Πρόσφατα διάβασα το βιβλίο ενος γιατρού ,του Γίωργου Δενδρινού που έχει τίτλο "Σάμαλι και κώκ".
Μιλάει για τα παιδικά -εφηβικά χρόνια του στο Χαλάνδρι ,κάπου όπως το υπολόγισα στα μέσα του 60 μέχρι και το τέλος της δεκαετίας του 70.
Όμορφες εικόνες ,γειτονιά,μυρωδιές από τις μπουγάδες και τους κήπους με τις γαρδένιες και τις τριανταφυλλιές ,αλάνες ,σκόνη ,δύσκολα μα αγνά χρόνια.
Μου θύμισε τα παιδικά μου χρόνια στο νησί πριν το αλλοτριώσει τελείως η τουριστική ανάπτυξη .Ένας τόπος που είχε κρατήσει κάποια πράματα ακόμα.
Σήμερα μονάχα στα σοκάκια της παλιάς πόλης ,εκεί που με το ποδηλατό μου γύριζα πιτσιρίκος μπορείς να μυρίσεις το φαγητο της νοικοκυράς ,το μαλακτικό -πράσινο μήλο- στα σεντόνια που κρέμονται σαν σκεπές πανω απο το κεφάλι σου πιασμένα στα σχοινιά απο παραθύρι σε παραθύρι στα αντικριστά σπίτια,να κλέψεις για το κορίτσι σου ένα τριαντάφυλλο ή ένα νυχτολούλουδο.
Διαβάζοντας το βιβλιο αυτό με έπιασε μια θλίψη  και  μου φάνηκαν ξαφνικά όλα αυτά που έχω πολύ ευτελή-δεύτερα.Δεν αντιλέγω ότι αυτοί οι άνθρωποι περάσαν δύσκολα ,με αρκετές ελλείψεις ,σε δύσκολες πολιτικά και πολιτειακά εποχές.Όμως είχαν άλλα πράγματα ,πιο σημαντικά,πιο ανθρώπινα.


Εκεί στο τέρμα Φραγκοκλησσιάς (μια γειτονιά που χάθηκε για να γίνει η Αττική οδός) βρίσκονται αυτά που δεν προλάβαμε κάποιοι να δούμε και να ζήσουμε.Οπως γράφει και το οπισθόφυλλο της έκδοσης "Σαν παλιά ελληνική ταινία που δεν θα χορτάσουμε ποτέ όσες φορές κι να την έχουμε δει, κι ας την ξέρουμε όλη απ’ έξω κι ανακατωτά."
Για αυτούς που οι εικόνες του παλιού κινηματογράφου προκαλούν συγκίνηση ,το βιβλίο αυτό είναι ιδανικό.Αλλά και για ολους τους υπόλοιπους που θέλουν να κάνουν ένα ταξίδι σε κάποια λιγότερα πονηρεμένα και πονεμένα χρόνια από τα δικά μας.


Σάμαλι και κωκ
Έτος έκδοσης: 2005
Συγγραφέας: ΔΕΝΔΡΙΝΟΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ

2 Let's cook-The rest...



Συνήθως όταν υπόσχομαι κατι φροντίζω να το εκπληρώνω σε άμεσο χρόνο.Αλλά η κακή διάθεση των τελευταίων ημερών δεν μου επέτρεπε να κάνω τίποτα από οσα είχα προγραμματίσει.
Μέχρι σήμερα που ξύπνησα και αναφώνησα ένα μεγαλοπρεπές What the fuck?-Δε γαμιέται και στη τελικη και αποφάσισα να μην χαλάσω περαιτέρω την υγεία μου.Όσο στραβά μας βασανίζουν αν δεν είμαστε όρθιοι και ψύχραιμοι θα γίνουν ταφόπλακα.Αν είναι να πάθουμε οτιδήποτε ας πέσουμε μαχόμενοι...


Σου χρωστάω λοιπόν κάποια πραγματάκια απο την περίοδο των εορτών που μαγειρέψαμε και κάποιες συμβουλές γι' αυτές και όχι μόνο.Να σε προιδεάσω για το τι θα ακολουθήσει .Θα φτιάξουμε:


-Καρυδόπιτα
-Πιροσκί με λουκάνικο
-Λευκή σάλτσα για κρεας
-Τυροκαυτερή
-Τζατζίκι
-Γαλακτομπούρεκο
-Μανιτάρια αλα κρεμ


Α)Καρυδόπιτα


Υλικά


-11 αυγά
-300 γρ.ζάχαρη
-300 γρ σιμιγδάλι ψιλό
-50 γρ. αλεύρι μαλακό
-500 γρ.καρύδι τριμμένο
-κανέλλα σκόνη
-γαρύφαλλο σκόνη
-τριμμένη φρυγανία


Εκτέλεση


Χωρίζουμε τα αυγά σε κρόκους και ασπράδια.Χτυπάμε τους κρόκους με τα 100 γρ ζάχαρη στο μίξερ με το σύρμα μέχρι να αποκτήσουν την υφή κρέμας.Αδειάζουμε σε μια λεκανίτσα τους κρόκους και πλένουμε καλά τον κάδο .
Στην συνέχεια τα ασπράδια μας με τα 200 γρ ζάχαρη σε μαρεγκα .
Σε μια λαδόκολλα έχουμε ανακατέψει τα στερεά μας δλδ αλευρι,σιμιγδάλι,κανελλογαρύφαλλο και καρύδι.
Με την βοήθεια κάποιου ενσωματώνουμε στο μίγμα των κρόκων τα στερεά ,με τον εξής τρόπο.Μας ρίχνει κρατώντας την λαδόκολλα τα στρεά όχι όλα μαζι αλλά με τέτοιο τροπο ώστε να αφομοιώνονται στο μίγμα καθώς το ανακατεύουμε (με το χεράκι μας).Στην συνέχεια προσθέτουμε και την μαρέγκα 
με πολύ προσοχή και όχι απότομα ανακατέματα (γτ θα μας κόψει το μίγμα).
Αδειάζουμε το μείγμα σε ταψί της αρεσκείας μας ,που έχουμε βουτυρώσει και περάσει με την τριμμένη φρυγανιά (για να μην μας κολλήσει το γλυκό) και ψήνουμε στους 180 βαθμούς για περίπου 40 λεπτά (αυτό εξαρτάται απο το φούρνο μας ).


Σιρόπι



3 ποτήρια του νερού ζάχαρη
3 ποτήρια του νερού νερό
μισό λεμόνι στυμμένο


Όλα μαζί βράζουν μέχρι να δέσει το σιρόπι μας.


Το σιρόπι το βάζουμε αφού βάλουμε το γλυκό στο φούρνο.Επειδή η καρυδόπιτα ως γλυκό τραβάει σιρόπι καλό θα ήταν να υπολογίσουμε να φτιάξουμε λίγο παραπάνω για παν ενδεχόμενο.
Μόλις γίνει το σιρόπι το αφήνουμε στο μάτι για να διατηρηθεί ζεστό.
Όταν βγεί το γλυκό από το φούρνο το αφήνουμε να κρυώσει καλα-να παγώσει σχεδόν.Τότε με μαχαίρι όπως είναι κόβουμε τα κομμάτια στο μέγεθος και το σχήμα που θέλουμε και κατόπιν σιροπίαζουμε με ζεστό σιρόπι.Αφήνουμε το γλυκό να τραβήξει και μετά απο λίγη ώρα ελέγχουμε αν θέλει κι άλλο,πατώντας ελαφρά με το δάκτυλο μας την επιφάνεια του γλυκού αν είναι έτοιμο θα πρέπει να βγάζει ζουμί-σιρόπι .Αν όχι το συμπληρώνουμε λίγο και επαναλαμβάνουμε την διαδικασία μέχρι το επιθυμητό αποτέλεσμα.




Β)Γαλακτομπούρεκο


Υλικά


-1/2 κιλό φύλλο κρούστας
-βούτυρο αγελάδος για το άλειμμα λιωμένο


Για την κρέμα


-700 γρ.γάλα εβαπορέ 
-300 γρ.κρέμα γάλακτος
-4 αυγά
-80 γρ.σιμιγδάλι ψιλό 
-20 γρ.κόρν φλάουρ
-βανιλια
-3 κουταλιές της σούπας φρέσκο βούτυρο
-Ξυσμα λεμονι
-1 φλ.τσαγιού ζάχαρη


Σιρόπι


-2 φλ.τσαγιού νερό
-3 1/2 φλ.τσαγιού ζάχαρη
-1/2  λεμόνι χυμός


Εκτέλεση


Ξεκίνημα με το βράσιμο του σιροπιού ετσι ωστε όταν βγει το ζεστό γλυκό από το φούρνο να πέσει το κρυο σιρόπι και να μας δώσει ένα όμορφο αποτέλεσμα και οχι ένα λασπωμένο.
Στην συνέχεια βάζουμε στην φωτιά τα υγρά μας δλδ γάλα,κρέμα και αυγά μαζί με την ζάχαρη και βράζουμε ανακατεύοντας με συρμα.Μόλις ζεσταθούν λίγο προσθέτουμε τα στερεά -σιμιγδάλι +κορν φλάουρ - και συνεχίζουμε το βράσιμο μέχρι να δέσει η κρέμα.Κατεβάζουμε απο την φωτιά και προσθέτουμε το βούτυρο και το ξυσμα ανακατεύοντας για να αφομοιωθούν.
Στο ταψί μας στρώνουμε πρώτα τα μισα φύλλα βουτυρωμένα και αδειάζουμε την κρέμα μας .Σκεπάζουμε με τα υπόλοιπα με τον ιδιο τρόπο (φύλλο και βούτυρο).Ψήνουμε στους 180 βαθμούς(αντιστάσεις πάνω κάτω και το ταψι στην πρωτη σχάρα -καθόλου αέρα) για περιπου 1 ώρα.
Μόλις βγει το περιχύνουμε με το κρύο σιρόπι.




Γ)Πιροσκί με λουκάνικο


Υλικά


1)Ζύμη
-30 γρ.μαγιά νωπή
-3 αυγά
-1 κουτ.γλυκού ζάχαρη
-50 γρ. γάλα 
-70 γρ.βούτυρο 
-100 γρ.νερο χλιαρό
-500 γρ.αλεύρι σκληρό
-2 κουτ.σούπας αλάτι
2)Λοιπά


-λάδι για τηγάνισμα
-λουκανικάκια κοκτέιλ


Εκτέλεση


Στο κάδο του μίξερ με το γάντζο βαζουμε γάλα,νερο,μαγιά,ζάχαρη,βούτυρο (όχι λιωμένο,μαλακό ) και τα δουλεύουμε σε χαμηλη ταχύτητα.Μετά προσθέτουμε αλεύρι -αλάτι και τα ζυμώνουμε μέχρι να ξεκολλάει απο τον κάδο το ζυμάρι μας.
Βγάζουμε το ζυμάρι μας και το αφήνουμε 10 λεπτά να ξεκουραστεί.Μετά κόβουμε σε μικρά μπαλάκια ,που πατάμε με το χέρι μας και δημιουργούμε μικρούς δισκους.Εκει βάζουμε τα λουκανικά μας και τα κλείνουμε.Τα βάζουμε σε ένα ταψί και τα σκεπάζουμε με πετσέτα και τα βάζουμε σε ζεστό μέρος μέχρι να διπλασιαστούν σε όγκο.
Εχουμε σε φριτέζα(ή κατσαρόλα) βάλει το λάδι μας να ζεστάνει και με κουταλα τρυπητή βάζουμε μέσα τα πιροσκί μας  και τα τηγανίζουμε να πάρουν ένα μελί χρώμα.Τα βγάζουμε και τα βάζουμε σε απορροφητικό χαρτί και τα σερβίρουμε.Τρώγονται ζεστά και κρυα.


Δ)Μανιτάρια αλα κρεμ


Υλικά


-Μανιτάρια κομμένα
-Λαδι
-1 μικρό κρεμμυδάκι τριμμένο
-1 σκελίδα σκόρδο ψιλοκομμένη
-Λευκό πιπέρι
-Μοσχοκάρυδο
-Κρέμα γάλακτος
-Αλάτι


Εκτέλεση


Σε κατσαρολίτσα το λάδι να ζεστάνει .Σωτάρισμα κρεμμυδάκι ,σκόρδο, μανιταρια.Μόλις τα υγρά τους εξατμιστούν προσθέτουμε την κρέμα και βράζουμε μέχρει να δέσει.Κατεβάζουμε από την φωτιά και αρωματίζουμε με τα μπαχαρικά μας και σερβίρουμε αμέσως.


Ε)Τυροκαυτερή


Υλικά


-Πιπεριές σε βάζο(τουρσί)
-Τυρί φέτα(μαλακή κατα προτίμηση)
-λάδι
-ξύδι


Εκτέλεση


Στο μπλεντεράκι μας πιπεριες ,φέτα ,λάδι ,ξυδι και δουλεύουμε μέχρι να γίνει μια ομοιογενής μάζα.Απο το πόσο καυτερή την θέλουμε εξαρτάται αν θα προσθέσουμε κι άλλη πιπεριά (γι'αυτο βάζουμε λίγες στην αρχή).Αν μας προκύψει πολυ δυνατή για τα γούστα μας την ελαφρύνουμε προσθέτοντας τυρί.Την πυκνότητα την διαμορφώνουμε με το λάδι.


ΣΤ)Τζατζίκι


Υλικά


-Αγγουράκια τουρσί(1 μικρό βαζάκι)
-1/2 κιλό γιαούρτι σακούλας(στραγγιστό)
-Ξύδι(1 κ.σ)
-4 σκελίδες σκορδο
-Ελαιόλαδο(1 φλ.καφε )
-Αλάτι

Εκτέλεση

Αγγουράκια στο μπλέντερ και μετά σε σουρωτηράκι να φύγουν τα πολλά υγρά.Καθάρισμα σκόρδων και λιώσιμο στο γουδί.Σε λεκανίτσα το γιαούρτι ,το αγγουράκι ,το σκόρδο ,το αλάτι και τα λαδόξυδα και ανακατεύουμε. Πριν το σερβίρισμα καλό θα είναι να έχει μείνει λίγες ώρες ψυγείο για να αναμειχτούν τα αρώματα και οι γεύσεις.

Ζ)Πατάτες φούρνου αρωματικές

Υλικά

-Πατάτες 
-Κρεμμύδι ψιλοκομμένο
-Πιπεριές σε λωρίδες(πράσινες και κόκκινες)
-Μανιτάρια
-Ελαιόλαδο
-Ρίγανη
-Σκόρδο 
-Κεφαλοτύρι τριμμένο(ή εναλλακτικά φέτα)
-Αλάτι
-Πιπέρι
-Άνηθο
-Νερό
-Χυμό λεμόνι

Εκτέλεση

Καθαρίζουμε και κόβουμε τις πατάτες μας μικρές(για φούρνο).Τις βάζουμε στο ταψί και προσθέτουμε όλα τα υλικά εκτός από το τυρί. Τα ανακατεύουμε και ψήνουμε στους 180 βαθμούς μέχρι να μαλακώσουν οι πατάτες και να πάρουν ένα ροδοκόκκινο χρωματάκι.
Τότε βάζουμε το τυρί της επιλογής μας και ψήνουμε για 5 λεπτά ακόμα.
Σερβίρουμε αμέσως .

Η)Λευκή σάλτσα για ψητό κρέας

Υλικά

-Κρεμα γάλακτος 500γρ.
-Μια μικρη πράσινη πιπεριά
-Μια μικρή κόκκινη πιπεριά
-Μανιτάρια ψιλοκομμένα
-1 μικρό κρεμμυδάκι ψιλοκομμένο
-Ελαιόλαδο
-Λευκό πιπέρι
-Αλάτι
-Μουστάρδα
-1 φλ.καφέ εβαπορέ

Εκτέλεση

Σε κατσαρολίτσα το λάδι και το ζεσταίνουμε.Περνάμε στο μούλτι όλα τα λαχανικα (εκτος μανιταριών) και μετα τα σωτάρουμε.Μόλις σωθούν τα υγρά τους ρίχνουμε την κρέμα γάλακτος και το γάλα.Βράζουμε λίγο να δέσει η σάλτσα και προσθέτουμε την μουστάρδα(βάζουμε όση θέλουμε) και τα μπαχαρικά.
Σερβίρουμε μόλις κρυώσει .

Evil tips

α)Όταν φτίαχνουμε οτιδήποτε που χρησμοποιούμε μαγιά πάντα βάζουμε αλεύρι σκληρό.
Το αλεύρι είναι ένα "περίεργο" υλικό και γι'αυτό πολλές φορές μας δίνεται η εντύπωση ότι η συνταγή είναι λάθος γιατί κάτι δεν μας κάθεται καλά ειδικά στις ζύμες.
Το αλεύρι απο φυσικού του έχει ένα ποσοστό υγρασίας ,το οποίο ελλατώνεται όσο περνάει η ημερομηνία παραγωγής του.Επίσης κάθε ποικιλία σιτηρών έχει διαφορετικό δείκτη υγρασίας και εμείς αυτό δε το γνωρίζουμε-οι συνταγές έχουν βγει με ένα μέσο όρο υγρασίας άλευρου.Αν λοιπόν δούμε ότι σε ένα ζυμάρι το φαινόμενο να είναι παραπάνω μαλακό απ'οτι πρέπει ,τότε προσθετουμε αλεύρι μέχρι να βρούμε την μορφή που θέλουμε.Ακολουθως προσθέτουμε υγρά όταν ειναι παραπάνω σφιχτο.Αυτά γίνονται σε μικρές ποσότητες κάθε φορά γιατί αν πέσει παραπάνω ,μπορεί να οδηγηθούμε στο αντίθετο αντίστοιχο αποτέλεσμα και να διαταράξουμε ολκληρωτικά την συνταγή.

β)Τα τουρσιά τα χρησιμοποιω για λόγους ευκολίας και επειδή με την διαδικασία που έχουν υποβληθεί ,είναι παστεριωμένα.Αυτό μου έχει μείνει απο την δουλειά και το ακολουθώ.

γ)Στα γλυκά συνήθως δουλεύουμε με ζεστό-κρυο αντιστοιχία.Αυτό μας προσφέρει σωστότερο αποτέλεσμα .Όταν λέμε ζεστό δεν εννοούμε καυτό -να δέχται το δάκτυλο μας αν το βυθίσουμε μέσα του.
Επίσης στα σιρόπια μας μπορούμε αντι λεμονιού να χρησιμοποιήσουμε ξυνό(πουλάνε τα σουπερμάρκετ) και να προσθέσουμε ένα 10-20% γλυκόζη(επισης στα σουπερμάρκετ βρίσκουμε) για να αποφύγουμε το ζαχάρωμα του σιροπιού.Όταν σβήσουμε ένα σιρόπι δεν το ανακατεύουμε ποτέ γιατί δημιουργούμε κρυστάλωση και ζαχαρώνει και προσέχουμε μην πέσει νερό γιατί θα μας ξυνίσει.

δ)Τα πιροσκί δεν πρέπει να είναι πολύ μεγάλα σε όγκο και μέγεθος γιατί θα χρειαστούν πολύ ώρα να ψηθούν και αυτό θα έχει ως συνέπεια να παραψηθεί η γεμισή μας.Το χρωματάκι τους πρέπει να μοιάζει με του μελιού πάνω στο ψωμί.


Αυτά ήταν τα χρεη μου και έχω για το κλείσιμο και το σημερινό μας φαγάκι.Απλό και γρήγορο.Έφτιαξα κουνουπίδι παστίτσιο.
Πήρα ένα κουνουπίδι μεγάλο και αφού το έκανα τουφίτσες-τουφίτσες το έβρασα με λίγο αλάτι.
Έφτιαξα κιμά σαν αυτό που φτιάχνω για τα μακαρόνια (εγώ έβαλα και μανιταράκια μέσα-ναι ,έχω με τα μανιτάρια μια λατρειά!!!) .
Εκανα μια στρώση με το κουνουπίδι ,μια κιμά ,κουνουπίδι ξανά και τέλος κιμά.
Το σκέπασα με μια μπεσαμέλ και τα έψησα για περιπου 45 λεπτα στους 180 βαθμούς.
Ήταν μπουκιά και συγχώριο και το συνόδευσε υπέροχα κόκκινο κρασάκι ημίγλυκο.

Στα μελλοντικά μου σχέδια είναι να μιλήσω για διάφορα φαγητά και γλυκά που τα βλέπουμε σε βιτρίνες και λέμε "κοίτα τι ωραια πράματα φτιάχνει ο άνθρωπος" και να να δεις ότι τίποτα δεν είναι τόσο δύσκολο όσο δείχνει.
Όπως μου είχε πει και ο πρώτος σεφ που δούλεψα δίπλα του: "Σε αυτή την δουλειά όλα είναι αέρας κοπανιστός.Προσπαθούμε πρώτα να χορτάσουμε το μάτι για να ξεγελάσουμε τη γλώσσα και το στομάχι"

Τρίτη, 11 Ιανουαρίου 2011

1 Review αργοπορημένο..

Το Σαββατοκύριακο που πέρασε έκλεισε(για μας με τις τελευταίες των υποχρεώσεων)  ο μεγάλος κύκλος των γιορτών....
Τι μας άφησε; Σε εμάς εδω στο σπίτι 3-4 κιλά περισσότερα σίγουρα ,ένα πρηξιματάκι στους κοιλιακούς απο την πολυφαγία και ένα κρύωμα (στον καθένα ,να μην ζηλεύουμε!!!)
Επίσης μας έλυσε την απορία του πόσο μαλάκες και κακότροποι μπορούν να γίνουν οι ανθρωποι...Γιορτές σου λένε ,οι μέρες της αγάπης!!!Έτσι νομίζετε...και εμείς επίσης.Και πιστεύαμε ότι αν δείξουμε λόγω των ημερών μια καλή διάθεση ,ίσως κάποιοι που για εντελώς ασήμαντους λόγους ήρθαν σε παρεξήγηση μαζί μας,θα λαμβάναν το μήνυμα ως ένδειξη μη μνησικακίας και πρότασης της "πίπας της ειρήνης".Φαίνεται ότι τα χριστιανικά τους έθιμα δεν τους επιτρέπουν συναναστροφές με άλλων πολιτισμών συνήθειες και δεν δεήσαν ούτε ένα ΣουΜουΣου με τις τυπικότερες των ευχών να στείλουν.Ο πάγος αποδείχτηκε πολύ σκληρός για να λιώσει και καταλάβαμε ότι με σουγιαδάκια και σπίρτα δεν αντιμετωπίζεις-λιώνεις  τέτοια παγόβουνα.Ας είναι...η ζωή και ο ιστορικός του μέλλοντος θα δείξουν ποιος είχε δίκιο και ποιος άδικο ,που μεταξύ μας τότε ελάχιστα θα ενδιαφέρει τους εμπλεκόμενους...
Με τη απόφαση να γυρίσει εντελώς η σελίδα,συνειδητοποιήσαμε ότι πρέπει να "οχυρωθούμε" λίγο γιατί πολλή εκμετάλευση έχει πέσει και βαρεθήκαμε να είμαστε μόνιμα οι χαζοί του παραμυθιού.Όχι πως θα σταματήσουμε να είμαστε ,αλλά θα επιλέγουμε πολύ πιο προσεχτικά ώστε η "βλακεία" μας να αναγνωρίζεται έστω και στο ελάχιστο.
Επίσης αντιληφθήκαμε στα τραπέζια που συναντηθήκαμε οι οικογένειες ,πόσο λιγότεροι είμαστε απο πέρσι.Όχι πως δε το ξέραμε ,αλλά δεν είχαμε βρεθεί έτσι όλοι μαζί για να διαπιστώσουμε ότι οι καρέκλες της τραπεζαρίας φτάνουν και δεν χρειαζόμαστε και τις άλλες που έχουμε στην κουζίνα...

Καταλάβαμε όμως ότι όσα άσκημα και να συμβούν ,αν υπάρχει καλή διάθεση και ειλικρινής αγάπη ξεχνιέσαι και αποκτάς για λίγο μια φωτεινή αισιοδοξία  και λες ότι δεν μπορεί να κάνεις τόσο λάθος -κάπου τελείωσε το κουπί και πως θα φυσήξει ούριο αεράκι ξανά!
Στα όμορφα αυτών των ημερών να προσθέσουμε το γεγονός ότι δε χάσαμε την δημιουργικοτητά μας.Κάναμε κάποια πράγματα για πρώτη φορά σπίτι μας και μας βγήκαν εξαιρετικά πολύ καλά (δε το περίμενα είναι η αλήθεια).
Θυμηθήκαμε τον πρώτο καιρό της γνωριμίας μας ,που είχαμε μόνο ο ένας τον άλλο και ήμασταν τελείως ξένοιαστοι.Το ίδιο και τώρα ,έχουμε μείνει σχεδόν ολομόναχοι ,με ελάχιστους φίλους (και αυτούς όχι  πολύ κολλητούς) και νιώθουμε πάρα πολύ καλά .Άλλοτε θα μας ενοχλούσε ,τώρα όχι...
Είμαστε ήρεμοι γιατί ξέρουμε ότι ακόμα και στα τυχόν λάθη μας δεν υπήρξε καμία υστεροβουλία και διάθεση να στεναχωρήσουμε κανέναν,γιατί όσα κάναμε δεν μας τα υπαγόρευσε κανένα άθλιο κίνητρο "εξαγοράς" των άλλων και παρότι απο όλο αυτό έχουμε βγει χαμένοι ,χαμογελάμε γιατί ποντάραμε με συνείδηση ότι μπορεί και να μην κάτσει η ζαριά ...και όμως το τολμήσαμε!
Αυτές οι γιορτές βρήκαν κάποιους χαμένους στα καζίνο να θρηνούν για τα χρήματα που χάσαν.
Οι μέρες που ανήκουν πλεον στο παρελθόν μας βρήκαν να χαιρόμαστε στο "χάσατε" του γκρουπιέρη ,ίσως γιατί δεν παίξαμε ποτέ με σκοπό να κερδίσουμε τα πάντα.Οι συγκινήσεις και οι εναλλαγές καταστάσεων όσο κρατούσε το παιχνίδι είναι μεγάλο κέρδος.Θα μπορούσε να ήταν μεγαλύτερο αν ήταν διαφορετικές οι καταστάσεις αλλά ας μην είμαστε εγωιστές.Πιάσαμε την περασμένη εορταστική περίοδο το τζακ ποτ ή έτσι νομίσαμε ...αλλά ήταν όμορφο το παραμύθι που ζήσαμε και γι' αυτό και μόνο ευχαριστούμε όσους μας το πρόσφεραν!Φέτος μας το χαλάσαν ,ρόδα είναι και γυρίζει...

Αν μου λέγαν να χαρακτηρίσω με 2 λόγια αυτές τις γιορτές και να το κλειδώσω κάπου να το βρουν σε 50 χρόνια ,θα έλεγα ότι ήταν τρυφερές ,αγαπησιάρικες, γεμάτες συμπεράσματα και με μια τρελή αισιοδοξία που στην ουσία δε προκύπτει απο πουθενά (και χαρτομάντηλα και παυσίπονα  στο τελειωμα τους).
Και σε ενα δισκάκι θα τους έβαζα και το soundtrack της ζωης μας και αυτής της νεας χρονιας που ήδη έχει γράψει 11 μέρες...



Υ.Γ.Εχω εκκρεμότητα συνταγούλες και tips απο διάφορα που ετοιμάσαμε στις συγκεντρώσεις μας.Θα αναρτηθούν προσεχώς!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Από το Blogger.