Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2011

9 Eπίκαιρα...

Γουστάρω τους ανθρώπους που ζουν τα πάθη τους και αντιμετωπίζουν και τα πιο ασημαντα (για εμας) με αγαπη και τρυφερότητα....τους ζηλεύω γιατί εχουν την τρέλα να υπερασπίζονται αυτο που κάνουν όταν όλοι εμεις γυρω τους δείχνουμε με το δακτυλο την "ορθή" κατεύθυνση...παρότι δε θα με δεις ποτε  να το κάνω στον απόλυτο βαθμό που το επραξαν αυτοί..θες απο αντιγραφή -επιρροή-εγωισμό ή δε ξερω απο ποιο άλλο κινητρο ακολουθω καποιες απο τις ανεξιτηλες γραμμές που τραβήξαν στην άμμο του χρόνου...
Ενας τετοιος ανθρωπος ήταν και η Κατερινα Γώγου ...εζησε την ζωη της οπως πραγματικά την ηθελε και πάλεψε για αυτά που πίστευε και δεν μάσησε ποτέ απο τα σχόλια των άλλων ουτε θαμπώθηκε απο την απατηλή λάμψη που τις χαριζε η αναγνωρίση του εργου της....το μόνο που δε μπορώ να της συγχωρέσω είναι που πίστεψε -οπως και ο Παύλος- οτι εκλεισε ο κύκλος της εδω και πως δεν εχει αλλο τίποτα να κάνει ..οποτε ειπαν να περασουν απέναντι....

Την Δευτερα συμπληρωθηκαν 18 χρονια απο το τελευταιο της ταξίδι και σήμερα βλέποντας κάπου πίνακες και αναλύσεις για αυτα που χάνουμε -θα χασουμε- που πιθανόν να χασουμε  ,θυμηθηκα το παρακάτω ποιημα της ....ο καιρος που υποσχέθηκε στην μικρη Μαρια τοτε εχει ακόμα πολύ δρόμο μπροστα του...







Θα 'ρθεί καιρός που θα αλλάξουν τα πράγματα.
Να  το θυμάσαι Μαρία.
Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι
που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη
-μη βλέπεις εμένα- μην κλαις. Εσύ εισ' η ελπίδα.
’κου θάρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς
δε θα βγαίνουν στην τύχη
Δε θα υπάρχουνε πόρτες κλειστές
με γυρμένους απέξω
Και τη δουλειά
θα τη διαλέγουμε
δε θάμαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.
Οι άνθρωποι -σκέψου!- θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες.
Να φυλάξεις μονάχα
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις και έννοιες σαν και αυτές
απροσάρμοστοι-καταπίεση-μοναξιά-τιμή-κέρδος-εξευτελισμός
για το μάθημα της ιστορίας.
Είναι Μαρία -δε θέλω να λέω ψέματα- δύσκολοι καιροί.
Και θαρθούνε κι άλλοι.
Δεν ξέρω -μην περιμένεις και από μένα πολλά-
τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω
κι απ' όσα διάβασα ένα κρατάω μόνο:
"Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος".
Θα την αλλάξουμε τη ζωή
...παρ' όλα αυτά Μαρία.  

9 σχόλια:

ΦΟΥΛΗ είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
porcupine είπε...

Αυτοί οι άνθρωποι έφυγαν και μαζί με αυτούς τελείωσε και μια εποχή που δυστυχώς ή ευτυχώς δνε θα υπάρξει ποτέ ξανά...

Τώρα ΟΛΟΙ "αγωνίζονται" μόνο για τα λεφτά...Καμιά ιδέα...

Πολύ την πάω αυτήν ΤΗΝ ΜΑΡΙΑ!!!

Φιλιά καλέ μου Εβιλάκο!!!

golden είπε...

Αυτοί οι άνθρωποι ξεχωρίζουν σε αντίθεση μ' αυτούς που τους δείχνουν γιατί αυτοί που καταδεικνύουν ξεχνάνε κάτι βασικό .
Όταν τεντώνεις το δάχτυλο σου σε κάποιον , ένα δείχνει αυτόν και τρία εσένα ....
Καλησπέρα Μαγειράκο .

Koueen είπε...

Δυστυχώς, αυτός ο καιρός είναι πολύ πολύ μακριά :(
Καλημέρα ήβολ!

kovo voltes... είπε...

Πολλοί σπουδαίοι άνθρωποι δεν αντέχουν εύκολα αυτό το στερέωμα. Δεν τους δικαιολογώ, τους κατανοώ όμως. Η Γώγου ανήκε σε μια γενιά που πολύ φοβάμαι ότι θα ξαναζήσει μέσα απο τη δική μας. Πάνω κάτω ξαναζεί τον ίδιο φόβο...
*τραγική ειρωνεία...Ο σκηνοθέτης Παύλος Τάσιος που έφυγε πριν λίγες μέρες, ο άντρας της, κηδευόταν την ημέρα επετείου του θανάτου της και πέθανε πέντε μέρες μετά το θάνατο του Κοεμτζή, ήρωα της "Παραγγελιάς" όπου η Γώγου είναι δυναμίτης...

Evil Chef είπε...

@ΦΟΥΛΗ

Θα ξαναπω κατι που λεω συχνά-κατέληξαν τα αυτονόητα να είναι μεγάλες κουβέντες...είναι τελικά πολύ πιο δύσκολο να κάνεις αυτό που είναι φυσικό απο το παράλογο..

@porcupine

Οι εποχες διαμορφώνονται απο τα πρόσωπα και τα πρόσωπα με την σειρά τους τις προσδιορίζουν καθώς περνάνε...σήμερα δεν εχουμε έλειμμα πρωσώπων ...έλειμμα εκφρασης και πολιτισμού έχουμε γτ προσπαθήσαμε να μετατρεψουμε σε χαρτινες συναλλαγές τα πάντα και τωρα που καταρρέει ο πυργος που χτίσαμε ψάχνουμε να βρούμε καπου να πιαστούμε και δεν υπάρχει τίποτα..

@Koueen

Πιστεύω οτι κυριολεκτικά είναιπαρα πολύ μακτυα αυτες οι μέρες..μεταφορικά νομίζω οτι μπορεί απο τις στάχτες του ψευτικου ονείρου που καίγεται να γεννηθεί κάτι που θα εχει στοιχεια απο τα λόγια του ποιηματος...στο χερι μας είναι να μην ξαναπεταξουμε την ευκαιρία...
Τελικά -εσεις που ξέρετε ,ηβολ προφέρεται το ονοματακι μου;

Evil Chef είπε...

@golden

Αυτο που λες δεν το συνειδητοιούμε ποτε οταν σηκώνουμε το δάκτυλο...πόσο καλύτερα θα ήταν αν σκεφτόμασταν ετσι απλα πριν κάνουμε κάτι...

@kovo voltes

Αυτο συνειδητοποίησα και εγω μόλις έκανα την ανάρτηση...η ζωη και οι συμπτώσεις παιζουν περίεργα παιχνιδια κάποιες φορες..
Και εγω τους καταννοώ αυτους που επιλεγουν να φυγουν ,παροτι με ενοχλει η στάση τους ...σκέφτομαι οτι μπορει να ξεμείναν απο δυνάμεις ή ακόμα χειρότερα να τους έπνιξε αυτό που εμεις εχουμε μάθει να διαχειριζομαστε στην καθημερινοτητά μας...μετα σκέφτομαι οτι ισως ηταν πιο ευαισθητοι πραγματικα και πως ετσι κι αλλιώς εδω ηταν περαστικοί ...
Η δικη μας γενια θα ζήσει αυτά που εζησε η γενια της Γωγου ,μην πω και χειρότερα..μόνη ελπίδα σε ολο αυτο η σκέψη οτι μεσα απο τετοιες καταστάσεις η τεχνη γεννάει και αποκαλύπτει συχνά πολύ όμορφα πράματα ...

!sweety! είπε...

Πέρνα για την...απονομή dear!

Coula είπε...

@golden, ΕΓΡΑΨΕΣ

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Από το Blogger.