Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2011

4 Δεινόσαυροι....

Έχουν περάσει 10 μέρες απο τότε που ο φίλος μου ο Ν έστειλε την κόρη του να πάρει τάχα μου ενα δίσκο με προφανή σκοπό να της πιάσω κουβέντα και να προσπαθήσω να την πείσω ότι η πραγματικότητα είναι πως αν συνεχίσει να πορεύεται με τον μπαμπά της σε κάδρο σύγκρισης με όλα τα αγοράκια θα καταλήξει είτε μόνη είτε με μια κακή επιλογή εξαιτίας του φόβου του προηγούμενου...
Η κουβέντα με  παιδιά στην ηλικία των 16-17 και ειδικότερα με κορίτσια είναι κάτι που σου ανοίγει τελείως το μυαλό και σου δείχνει(αν θες να δεις) πολλά πράματα που δε μπορούσες να φανταστείς...
Η κόρη του φίλου μου είχε την "ατυχία" να μεγαλώσει σε ενα σπίτι που υπάρχει μια ιδανική σχέση των γονιών της (που την αποκτήσαν  πολυ μικροί ,αλλά με την βοηθεια των δικών τους και σπουδάσαν και το παιδι μεγάλωσαν και κρατήσαν την "οικογένεια" δεμένη) και εχει συν αυτώ και τους φίλους του πατέρα της που είναι σε μια παράλληλη λογική και δράση οπότε τα παραδείγματα δεν εξαντλούνται στο ενα που υποθέταμε αλλά είναι περισσότερα,δυσκολεύοντας την αντιμετώπιση.....
Δεν είναι μια κοπέλα που ψάχνει για μια σχέση ,το αντίθετο μάλιστα -είναι πολυ καλη στο σχολείο έχει ξεκάθαρους στόχους και είναι εξαιρετικά κοινωνική και φιλική χωρίς όμως να δίνει σε κανέναν το "δικαίωμα" να την πλησιάσει...
"Τους βλέπω κάποιους οτι θέλουν αλλά κολώνουν...όχι για να μου πουν τίποτα για σχέση ..ούτε μια καλημέρα δεν λένε..ενω τα μάτια τους λένε άλλα..." μου είπε ,κλείνοντας σε μια φράση όλο αυτο που συμβαίνει.
Αν σου πω ότι είχα απαντήσεις θα πω ψέμματα ...απαντήσεις δεν υπάρχουν...

Εκεί λοιπόν που κουβεντιάζαμε και ετοιμάζαμε και το φαγητό(εγω δλδ-το τερπνον μετα του ωφελίμου) ακουσαμε στο ραδιόφωνο ένα τραγούδι απο εκείνα τα παλιά που εμείς είχαμε βαφτίσει μπλούζ..και απο τη φράση της ότι εμείς τα ζήσαμε αυτά τα τραγούδια στην εποχή τους ξετυλίχτηκε μπροστα στα ματια της ένα κουβάρι αναμνήσεις...
Καλοκαίρι στο νησί ..έχουμε αρχίσει δειλά να ανακαλύπτουμε και το ροκ και να κάνω κάποιες απόπειρες στα παρτάκια της ταράτσας να "χώσω" κάποια τέτοια ακούσματα...τα μόνα ροκ που παιζαν ενίοτε ηταν rock n'roll απο κάτι κασέτες της μάνας μου που τα ζητούσαν οι "γέροι" για να κάνουν λίγη φιγούρα στα πιτσιρίκια προτού βγουν για την νυχτερινη τους βόλτα...
Αλλά τα μόνα που μπορούσαν να ακουστούν ηταν μπαλάντες ,ροκ μπαλάντες που μπορούσαν να χορευτούν καθως τότε δεν είχαμε ούτε μαλλί ουτε ιδεα απο headbanging...
- Don't Know What You Got (Till It's Gone)[κομμάτι θρήνος για μένα το καλοκαίρι του1990 ,για λόγους που οι φίλοι στο νησί έβρισκαν εντελώς παράλογους...21 χρόνια μετα,ακόμα δεν εχω ξεκαθαρίσει αν είχαν εκείνοι ή εγω δικιο ...]
και άλλα τέτοια που περιμέναμε να παίξουν όχι για να χουφτώσουμε ή να αγγίξουμε τίποτα ,μας έφτανε αυτο το αδέξιο πιάσιμο και η μυρωδιά του σαμπουαν που λουζόταν για να μας γεμίζουν τα βράδυα...δεν σκεφτόμασταν ουτε φασώματα στα σκοτεινά ούτε σεξ(αυτο το είχαμε ακουστά αλλά δεν το ψάχναμε ,περιμέναμε να έρθει..)...είμασταν σε μια πιο αθώα φαση..δε θα πω οτι δεν υπήρχε ο άγουρος πόθος -αν το πω θα ήμουν μεγας ψεύτης- αλλά αυτό εξαντλούνταν στην επιθυμία να φιλήσουμε(οχι τα κινηματογραφικά παθιάρικα ,αλλα οτι έβγαινε)το πρόσωπο που είχαμε απεναντί μας ...αν συνέβαινε αυτό-οχι στη ταράτσα φυσικά αλλά οπουδήποτε αλλού ο επερχόμενος χειμώνας θα γλύκαινε ...
Ελεγε η συγχωρεμένη η γιαγιά μου πάντα την επόμενη αυτών των πάρτυ στις κουβέντες με τις γείτονισσες ότι αν συντονιζόταν όλες αυτες οι ταχυκαρδίες θα γινόταν σεισμός και θα γκρεμίζοταν όσα σπίτια άφησε ο σεισμός του 1948(!)(τα οποία φύγαν με το σεισμο του 2003)....την ακουγε η μάνα μου και τσακωνόταν...μας υπεράσπιζε πολύ ,πίστευε οτι μαθαίναμε καλύτερα μέσα απο αυτη την διαδικασία και το θεωρούσε πολύ φυσιολογικό και απαραίτητο για την ωριμανσή μας...δε δεχόταν να γίνεται θεμα κουτσομπολιού ,αφου όλα τα παιδια της γειτονιας επαιρναν μερος σε αυτο...ηταν ελεγε αδιανόητο οι γονείς ή οι παπούδες να φέρονται έτσι,αν διαφωνούσαν να μην στελναν καθολου!

Ολα αυτά που της έλεγα μου είπε ότι ήταν ικανα να με χαρακτηρίσουν δεινόσαυρο ή χαζορομαντικό ή ξεπερασμένο -μούχλα ή διαφορα άλλα κομψα ,διαφορα παιδια της ηλικίας της και εκεί μου έθεσε το ερώτημα γιατί ενω η δική μας γενιά σε ενα μεγάλο της ποσοστό μεγάλωσε με πιο παραδοσιακό τρόπο και με αρχες και κανόνες  κατάφερε να μεταδώσει ελάχιστα για αυτα τα θέματα στα παιδιά της....
Δεύτερη φορά που τα λόγια χαθήκαν ...να απολογηθώ για μια ολόκληρη γενια δεν είχα το δικάιωμα και δε με όρισε και κανεις δικηγόρο της(μάλλον κατήγορος θα ημουν παρα συνήγορος)...
Δεν κατηγόρησε κανέναν ,αναρωτήθηκε γτ αρκετοι γονεις δεν μιλάνε οπως σε αυτην οι δικοι της και επιλέγουν να αφησουν τα πάντα(σχεδόν) στην τύχη τους...αναρωτήθηκε που μπορεί να υπάρχει κάποιο εκτροφείο νεαρων δεινοσαύρων γτ με κάποιον τετοιον νιώθει οτι ταιριάζει...

Όταν έφυγε και μίλησα με τον φίλο μου για όλα αυτα ήρθε το τρίτο χτύπημα απο αυτόν...απορεί αν με όλα αυτα που κάνανε για τα παιδιά τους μήπως αντι να τα κάνουν ευτυχισμένα ,τα οδήγησαν σε μια κατάσταση απομόνωσης και δυσκολίας προσαρμογής.....μηπως οσοι κάνουν  λάθος(κατ'έμας)  εξασφαλίζουν το "ευτυχές" μελλον των παιδιων τους...ενω είναι σίγουρος οτι εκανε το σωστό γτ φοβάται ότι κινδυνεύουν απο την επανάληψη της ιστορίας ...οι πληθυσμοι των δεινοσαύρων με τα χρονια αραίωσαν και κάποια στιγμή επειδη ηταν απομακρυσμένες οι αγέλες τους λόγω της δυσκολίας αναπαραγωγης εξαφανίστηκαν.....ελοχεύει αυτός ο κίνδυνος και τώρα ή οι επόμενοι μπορούν να κρατήσουν το είδος εν ζωή για αρκετό καιρό ακόμα;

Y.Γ. Στο jukebox θυμήθηκα και έβαλα καποια απο εκεινα τα τραγουδια...αν υπήρχε και μια εφαρμογή που να εβγαζε μυρωδιες θα έβαζα την μυρωδια του Τimotei να ανακατεύεται με τις νοτες....

4 σχόλια:

AnD είπε...

Για φαντάσου, να αναρωτιούνται αν έκαναν καλά που τα μεγάλωσαν σωστά..
Πάντως δε νομίζω να τίθεται θέμα εδώ.
Το ίδιο το κορίτσι φαίνεται τόσο ώριμο και σίγουρο για τον τρόπο που μεγάλωσε και οι γονείς θα πρέπει μάλλον υπερηφάνεια να αισθάνονται παρά να έχουν αμφιβολίες για την ανατροφή του.

Εμείς όταν χορεύαμε μπλουζ, βάζαμε το wind of change και το Everything i do. Και άλλα κλασικά αλλά αυτά μου έχουν μείνει.
Τα πρώτα φιλιά έπεφταν στα πάρτι ανάμεσα σ'αυτούς που έδειχνε η μπουκάλα...
Αλλά ήταν πολύ αθώα όλα αυτά.

Καλό απόγευμα!

golden είπε...

Μαγειράκο γιατί όποτε διαβάζω ανάρτησή σου ταξιδεύω στα νιάτα μου ?
Μας ταξιδεύεις και με τα γραπτά σου και με τις μουσικές σου .
Καλημέρα φίλε μου και συνέχισε όπως είσαι ;) Ξέρεις εσύ ....

Coula είπε...

Τα παιδια σημερα πρεπει να τα ακουμε! Ισως ετσι αρχισουμε να καταλαβαινουμε τα λαθη μας και να τα διορθωνουμε!

Μια χαρα την εκοψα την νεαρη...αλλα και αυτο το Τιμοτει.... :)))

Evil Chef είπε...

@ AnD

Δεν απορουν αν τα μεγαλωνουν σωστα τα παιδια τους φυσικα,απλα βλεπουν πως τα αντιμετωπιζουν τα αλλα και στεναχωριουνται ορισμενες φορες.
Είσαι μάλλον μικροτερη μου γτ αυτα που λες ηταν το 1993 ενω εγω θυμαμαι πραματα απο τα μεσα των 80's και αντε αρχες 90.
Μπουκαλα παιζαμε και εμεις και θυμαμαι τι κοκκινισμενα μαγουλα ειχαμε οταν μας καθοταν αυτος/αυτη που θελαμε...

@ golden

Εσυ μικρός είσαι ακόμα (σου ριχνω χαλαρα 8 χρονακια μην το ξεχνας).
Να χαλασω τωρα δε το κοβω πιθανο ,μαλλον θα γυρισω πισω να παιρνω φωτιση και παραδειγματα...

@ Coula

Αυτο με τα παιδια το λεω και εγω- δεν ειναι δυνατον να επικαλουνται καποιοι το επιχειρημα "μικρος/η εισαι ακομα τι να μας πεις.."
Το θεμα ειναι ποιος εχει διαθεση να διορθωθει ,απο εκει ξεκιναει ολο το προβλημα.
Η νεαρα ειναι μια χαρα κοπελα και πληρως συνειδητοποιημενη ,απλα τρωει καποιες φορα μια ψιλοφρικη και ευτυχως που εχει βρει και τα λεει και δε της μενουν μεσα της.
Τωρα αν σου πω οτι την επομενη φορα(αυριο) που θα παω σουπερμαρκετ θα ψαξω να μυρισω αν βγαινει ακομα αυτο το αρωμα τι θα πεις;

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Από το Blogger.