Σάββατο, 23 Ιουλίου 2011

4 Τα σαββατιάτικα....

Δεν έχω κατέβει φέτος καθόλου στην παραλιακή - για πολλούς και διάφορους λόγους....
Ποτέ δεν σύχναζα άλλωστε στα μαγαζιά της ...τι δουλειά είχα εγώ εκεί...όπως ποτέ δε συχνασα και στα ανάλογα χειμερινά ...
Μου λες οτι αποξενώνομαι απο τον κόσμο με αυτη την συμπεριφορά...
Ποιον κόσμο ρε;
Αυτόν που εχει το μόνιμο συνδρομο του Σαββατόβραδου στη Παραλιακή σαν οδηγό στην ζωη του;
Αυτούς τους ηλίθιους που βλέπω γύρω μου παντού,που μου γαμάνε την αισθητική και τα μυαλό  με οσα κάνουν ;
Αυτόν τον κόσμο που νομίζει οτι τα πάντα αντιμετωπίζονται σαν πίστα μπουζουκιών ,που θα σηκωθεί η κάθε ανύπαρκτη για να κερδίσει τον θαυμασμό των θαμώνων και του μαλάκα που την πληρώνει προτού επιστρεψει στην μιζέρια της , απο Δευτέρα πρωί;
Τι σε ενοχλεί που τα δικά μου όνειρα περνανε απο τους αλλους δρόμους ;
Γιατί δε μπορείς να δεχτείς οτι επιμένω να σκέφτομαι;
Τόσο δύσκολο είναι;
Ξέρεις τι εύχομαι ορισμένες φορές ;
Να μην νιώσω ποτέ ξανά, να γίνω σαν εσένα…

Γράφει μια αφίσα στα λεωφορεία που είδα στο πλαι ,ότι ανακυκλώσαμε κάποιες χιλιάδες τόνους υλικων...
Αν μπορούσε να ανακυκλωθεί το πλαστικό και το χάρτινο των Σαββατόβραδων στα στέκια της παραλιακής θα είμασταν χαλαρά πρώτοι παγκοσμίως...
Και μην ακούσω ξανά τις γνωστές αηδίες περί μοναδικής ζωής που έχουμε...όταν σε λίγο καιρό θα αλλάξει η ορολογία στο λεξιλογιό σου και θα χρησιμοποιείς το επιβίωση ,ελα και μιλησέ μου ξανα....εδω βρίσκομαι ..δεν φεύγω το ξέρεις...
ΚΑΘΕΝΑΣ ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΟΣ ΣΤΗΝ ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ , είδα κάπου γραμμένο και δεν ειχα ενα σπρευ μαζί μου να συμπληρώσω ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΜΙΖΕΡΙΑ ΤΟΥ(Το κορίτσι θα έγραφε ΣΤΗΝ ΜΑΛΑΚΙΑ ΤΟΥ ...δεν εχει και πολυ άδικο)

Μίλαγα με φίλο προχθές και η κουβέντα περιστρεφόταν γύρω απο τον  θυμό...
Είπε...
Χάνεις  λιγότερο καιρό ,όταν συγχωρείς....
Συμφώνησα μαζί του και συμπλήρωσα...
 Και όταν αδειάζεις τον κάδο ανακύκλωσης αμέσως  ,κερδίζεις χώρο και γλιτώνεις την πιθανότητα να επιστρεψει κάτι άχρηστο εκεί που διαγράφηκε...
Χαμογέλασε με τρόπο και ολοκλήρωσε την προσφορά μας στον κόσμο της αμπελοφιλοσοφίας λέγοντας...
Τότε πρέπει να μάθουμε να αγαπάμε κατ-αλλήλους...
Αφήσαμε σε εκκρεμότητα για την επόμενη φορά  το ζήτημα  ....τι (προσδι)ορίζει τους κατ-άλληλους....

Θέλω να φτιάξω ενα λευκό μπλουζάκι -ξέρεις αυτά που γίνονται εύκολα στα σταμπάδικα και να γράψω ...

Όχι στις μαρμάρινες σχέσεις
Όχι στα ξύλινα λόγια
Όχι στα πλαστικά βυζιά....
Μόνο αλήθειες....

Μόλις μου περισσέψουν χρήματα θα το φτιάξω ...
μαζί με τούτο....














κάποιο σαββατόβραδο ...αν  συναντήσεις  ένα ψηλό ,καστανό, αινιγματικό άνδρα σε μαγαζί της παραλιακής με κάποιο απο τα 2 t shirt...
πιθανότατα να είμαι εγω...
Αν πάλι τον συναντήσεις κάπου αλλού ...πάλι εγω θα είμαι....

Κλείσιμο με κάτι σαββατιάτικο...Lynard Skynard!!!





Edit


Eνω εγραφα τις σκόρπιες σκέψεις ,μου είπε το κορίτσι οτι η Big Heaven's Band υποδέχτηκε σήμερα την  Amy Winehouse....
Το αναμενόμενο δυστυχως τέλος , μιας εξαιρετικης φωνής που δε μπόρεσε ποτε να νικήσει τους προσωπικούς της δαίμονες...
Ευχη μου είναι να γαληνέψει και η ψυχoύλα  της εκει που θα παει...
Να ακούσουμε ακόμα μια φορά  το προφητικό (οπως αποδείχτηκε) Βack to black

4 σχόλια:

Siren Girl είπε...

και λιγα λες, οσο για το edit ξερω, πολλοι θα με κραξετε! αλλα το θεωρω προσωπικη της βλακεια, για να μην μπω τιποτα χειροτερο. Εχεις την δυναμη να κανεις πραγματα για τον εαυτο σου και για τους αλλους αλλα δεν εχεις την δυναμη να σκεφτεις τι ειναι σωστο και τι λαθος; ανεπιτρεπτο σε τετοια πραγματα δεν θελει πολυ μυαλο

Αθηνά... είπε...

They tried to make me go to rehab, I said, "No, no, no".
Αν έλεγε "yes, yes, yes", ίσως και να ζούσε ακόμα.
Τέτοια φωνή... Χώρια ότι πιστεύω πως με ένα τρόπο συνέβαλλε στο να επανέλθει στο προσκήνιο και να γίνει πάλι της μόδας η jazz, ειδικά με την κυκλοφορία του Frank.
Κρίμα...

mahler76 είπε...

εγώ θλίβομαι όταν σκέφτομαι πόσο μόνη μπορεί να ήταν που δεν υπήρχαν άνθρωποι να την αγαπούν ώστε να την σώσουν. Ας ελπίσουμε πως αναπαύτηκε η ψυχή της.

Evil Chef είπε...

Hταν τοτε καπου στο 2003 νομιζω οταν φιλος που δουλευει σε δισκογραφικη εταιρια μου φερνει ενα promo cd(αυτα που δινουν στα ραδιοφωνα οι εταιριες πριν βγει ο δισκος για προωθηση ),σε μια μαυρη χαρτινη θηκη και απεξω το ονομα της.
Ουτε φωτογραφιες ουτε τιποτα...
Ακουω το δισκακι και η μητερα μου απο το διπλανο δωματιο ρωταει "Ποια ειναι αυτη η μαυρουλα με την ωραια φωνη;Καινουρια;"

Αυτη ηταν η πρωτη μου επαφη με την Αwy Whinehouse ,προτου το mainstream την κανει ειδος μαζικης καταναλωσης.
Παρακολουθουσα την μουσικη της πορεια και παντα πιστευα οτι αν ειχε λιγη αγαπη στον εαυτο της δε θα ειχε πεσει στις καταχρησεις αλλα ισως τοτε να μην ηταν και η ιδια Amy που αγαπήσαμε...
Χρονικο ενος προτετελεσμενου θανατου ζησαμε και σκεφτομαι ποσοι πεθαινουν μεταφορικα και κυριολεκτικα (απο διαφορες αιτιες) καθημερινα γυρω μας επειδη δεν υπαρχει καποιος να τους πει οτι τους αγαπαει...
Κατι τετοιες στιγμες νομιζω οτι εχουμε ολοι μας ευθυνη γιατί εχουμε οχυρωθει πισω απο τον εαυτο μας και εχουμε ξεχασει να αγαπαμε χωρις αντισταθμισμα...

Με θλιβει που θα γινει ενα ακομα προιον και ο μυθος της θα συντηρει για πολλά χρονια ολους αυτους που την βλεπαν μοναχα σαν μια μηχανη κοπης χρηματος και οχι σαν ανθρωπο
με παθη και αδυναμιες....
Η μηχανη για να κινηθει χρειαζεται αιμα ...στεγνωσε του Cobain πια ..επρεπε να βρεθει ο νεος τροφοδοτης...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Από το Blogger.