Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2011

1 Νυχτα Πέφτης...

Δεν εννοώ Νύχτα Πέφτεις γιατί και μέρα γκρεμίζεσαι μια χαρά.
Πέφτη έλεγε η γιαγια στο νησι την Πέμπτη και το λεω που και που και εγώ.
Η πέφτη της γιαγιας ηταν ημέρα λάντζας και δη πλυσιματος.Και επειδη το σπίτι δεν ηταν πολυ συγχρονο και το πλυντηριο αποτελούσε ειδος πολυτελειας (οπως και το θερμοσίφωνο-αν ηθελες να πλυθεις επρεπε στο πετρογκαζι να ζεσταινεις νερα ,το καλοκαίρι ειχαμε άλλο συστημα .Γεμιζαμε κατι τεραστια λεκάνες μες νερο το πρωι και το μεσημέρι που επιστρεφαμε απο το μπάνιο το νερακι που το βαραγε στην αυλη ολο το πρωι ο ηλιος ηταν αχνιστο.Είπες τίποτα;)
Η μπουγάδα λοιπόν της Πέφτης περιελάμβανε το Tide ή ΟΜΟ (σκόνη πάντα ),την μεγαλη σκάφη ,και ενα μαλακτικό που ηταν κλασσικο εκεινη την εποχη -πράσινο μηλο.
Οταν κυκλοφόραγες στα καντούνια και πετυχαινες μπουγαδα νόμιζες οτι ειχες μπει σε περιβόλι με ανθισμένες μηλιες-τέτοιο αρωμα λέμε (οχι σα τα σημερινα τα αοσμα).
Η γιαγια λοιπόν ετοιμαζε τα νερα με τα απορρυπαντικα της και μουλιαζε τα ρουχα ,οποιο ηθελε πιο προσοχη το ετριβε είτε στα χερια (ξερεις πως τριβουν ρούχα υποψιάζομαι) είτε στο πάνω μέρος της σκάφης που ηταν κάπως "αναγλυφο".Μετα τα ξεβγαζε και τα πέταγε στην αλλη σκάφη που ειχε το μαλακτικο και μετα με πολυ λιγο στυψιμο τα απλωνε στο ταρατσακι.
Σε 3 ωριτσες ηταν ολα στεγνα και μυρωδατα.Στα παιδια μας αρεσε τα απογευματα της Πέμπτης ,προτου η γιαγια μαζέψει τα ρουχα να τρεχουμε στο ταρατσακι αναμεσα στα σχοινιά και να κολλάνε τα πλυμμενα σεντόνια στα μουτρα μας και να ρουφαμε αρωματα.
Αυτη η αναδρομη ελαβε χωρα την ωρα που μαζευα την πρωινη μπουγαδα καθως μυριζα τα ρουχα μας.
Ωραιος τρόπος να περνας το βραδυ της Πέφτης ...λιγο πριν...

τις 22:00 το βραδυ  απόψε στο γνωστο στέκι σε μια guest star εμφανιση με  στυλ χυμα fm ,μια εκπομπη χωρις αρχη ,μεση και τελος(ουτε λιστα τραγουδιων μιση ωρα πριν δεν εχω ετοιμασει!!!!)
Θα θελα μαζι μου αποψε να ειχα φανελακι πλυμενο με ΟΜΟ και αρωμα πρασινου μηλου και ψημενο καλαμποκι με περτικαλαδα μπλε...
Νιωθω πολυ παιδι αποψε ..παρα πολυ μικρος...και ευτυχως που το ραδιοφωνο μου δινει την δυνατοτητα να κανω ενα παιχνιδι οχι μεσα σε σεντονια αλλα σε αγαπημενα τραγουδια που με συντροφευουν πολλα καλοκαιρια τωρα...

1 σχόλια:

AnD είπε...

Oi γιαγιάδες είναι πάντα μέσα μας είτε είναι κοντά είτε όχι.
Αμ το λουλάκι;
Και το σαπούνι το πράσινο που ακόμα έχει στο νιπτήρα στο χωριό...
Καλημέρα Μάγειρα!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Από το Blogger.