Κυριακή, 17 Απριλίου 2011

2 φυλάξου για το τέλος θα μου πεις...

Φυλαγόμουν, Νικόλα μου ,για το τέλος όπως με ειχες συμβουλέψει αλλά δε περίμενα να εννοούσες κάτι τέτοιο.
Πριν λίγο καιρό ο Μανώλης, σήμερα το πρωί εσύ.Αδειάζει το κάδρο απο τα αγαπημενα μου μουσικά προσωπα ανησυχητικά- περνάμε απο τον Ενεστωτα στον Αόριστο,απο το είναι στο ήταν.
Ήξερα ότι αντιμετώπιζες κάποιο πρόβλημα υγείας αλλά δεν γνώριζα ότι επρόκειτο για καρκίνο.
Να ξέρεις ότι για μένα δεν έφυγες ποτέ - έχω στα μάτια μου την εικόνα σου σε εκείνο το πάλκο με το τζιν πουκάμισο και το κόκκινο φουλάρι στο λαιμό ,όρθιος να μας τραγουδας...

Μα γιατί το τραγούδι να 'ναι λυπητερό
με μιας θαρρείς κι απ' την καρδιά μου ξέκοψε ....








Καλό κατευόδιο και ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σκεπάσει το κορμί σου...

2 σχόλια:

καλημέρα είπε...

Ένα βουβό κλάμα, από την ώρα που μαθαμε την είδηση που όλοι θα θελαμε να είναι ψεμμα...

Coula είπε...

Ολο και λιγοστεύει ο ελληνικος πολιτισμος μας...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Από το Blogger.