Τετάρτη, 20 Απριλίου 2011

5 Χρώματα..(μερος 1ον)

Σαν παιδί εχω να θυμάμαι ημέρες Μεγάλης εβδομάδας στο χωριό στη Λάρισα(γονείς μητέρας) και στο νησί (μανα του μπαμπά) .Εικόνες με χρώματα και μυρωδιές .
Φεύγαμε με την μητερα μας Κυριακή των Βαϊων για τον προορισμό μας(μεσοβδόμαδα ερχόταν και ο πατερας μας) και ηταν για μας σαν παιδια μια μαγική στιγμή ,αυτή της αναχώρησης.
Σήμαινε την είσοδο σε μια άλλη κατάσταση ,στον εορτασμό του Πάσχα με όλα τα ηθη και έθιμα στην ύπαιθρο.Ειδικά στο νησί που συχνά το Πασχα μαζευόταν και οι 3 οικογένειες των παιδιών της γιαγιας (μέναμε όλοι μαζί σε ένα σπιτάκι 65 τετραγωνικών -12 άτομα!Εβρισκε εφαρμογή το όλοι οι καλοί χωράνε)
Το ζύμωματων κουλουριών της γιαγιάς στο νησί ,που Μεγάλη Τρίτη έπρεπε να εχει τελειώσει-και δε ζύμωνε μόνο τα δικά της αλλά και της μισης γειτονίας,ήταν φοβερή η συνταγή της για το πασχαλινό κουλούρι -και το πλάσιμο και το κουβάλημα των λαμαρινών στο φούρνο δυο σοκάκια πιο πάνω ήταν η αρχή του παιχνιδιού για μας.
Στο χωριό δεν ζυμωναν οι παππούδες κουλουράκια αλλά ενα πασχαλινό ψωμί σε σχήμα σταυρού που δεν το τρωγαν αλλά ήταν για το καλό.Το ψήναμε στο φούρνο στην αυλή -τον ίδιο που ψηνόταν οι λαχταριστες χορτόπιτες.
Μετά ο επόμενος σταθμός ήταν την Μεγάλη Πέμπτη που βαφόταν τα κόκκινα αυγά.Ιδιαίτερη ιεροτελεστία για τις γιαγιάδες και περισσή φροντίδα για να βγούν κατακόκκινα τα αυγά και γυαλιστερά.Κατόπιν τους κολλούσαν και εκείνες τις χαλκομανίες με τα κοτοπουλάκια,το αναστημένο Χριστό και διαφορες άλλες παραστάσεις
Στολίζανε κάτι όμορφες μεταλλικές αυγοθήκες που μοίαζαν με πυργο (τις ίδιες είχανε κι οι δυο) και κάτι πιατέλες που τους είχανε κάνει δώρο τα παιδιά τους σε σχήμα κότας(και αυτες ιδιες τις είχαν).
Τοποθετούνταν στο τραπέζι το "καλό" που ήταν στρωμένο με το καλύτερο ύφασμα-τραπεζομάντηλο(συνήθως βελούδο ή κάπως έτσι το θυμάμαι) μαζί με τα σοκολατένια κοκοράκια ή λαγουδάκια που μας είχε φέρει η νονά του αδερφού μου μαζί με τα δωρα του για το Πάσχα(εγώ ήμουν ορφανό νονάς και την λαμπάδα μου την έκαναν οι παπούδες ή οι γονείς μου.Σοκολατένιο όμως πάντα μου έφερνε η νονά του μικρού).
Το βράδυ μας υποχρέωναν να πάμε στην εκκλησία που την βαριόμασταν αφάνταστα αφου δεν καταλαβαίναμε τίποτα από όσα ακούγαμε.Ενήλικοι κατόπιν επιλέγαμε στο νησί πάντα την Μητρόπολη που είχε χωρωδία και δημιουργούσε μια άλλη αίσθηση.
Μεγάλη Παρασκευή με τα παιδιά της γειτονιάς (αγόρια όλα) γυρνάγαμε απο σπίτι σε σπίτι και τραγουδάγαμε τα Πάθη "Σήμερα μαυρος ουρανός ,σήμερα μαυρη μέρα...."  και οι νοικοκυρές μας φιλεύαν με κουλούρια ,κόκκινα αυγά και ίσως λίγα χρήματα(θυμάμαι τι αξία είχαμε το εικοσάρικο-το μεταλλικό ,για δραχμές μιλάμε -στα παιδικά μας μάτια.Τεράστιος πλούτος!).
Τα κορίτσια με τις μαμάδες μαζεύαν απο τους κήπους λουλούδια(στο χωριό) και πηγαίναν να στολίσουν τον επιτάφιο.Στο νησί αγοράζαμε γιατί η γιαγιά δεν είχε πολλά λουλούδια.
Το βράδυ στο νησί ήταν η καλυτερή μας ,γιατί πιάναμε τα τελέρια(παράθυρα) και χαζεύαμε την πομπή των επιταφίων στην κεντρική αγορά(σου έχω πει πόσες εκκλησίες έχει η πόλη στο νησί;Τις καλές εποχες βγαίναν και 12 επιτάφιοι!Τώρα μέχρι 8 στην καλύτερη περίπτωση ,συνηθως 6-7)με την συνοδεία της φιλαρμονικής .Μια φοβερή εικόνα με τις εναρμονισμένες φωνές των ιεροψαλτών όλων των εκκλησιών σαν μια τεράστια χωρωδία με την συμμετοχή των πιστών.Εμάς μας αφήναν σπίτι γιατί μετά την περιφορά είχε ουζοκατάνυξη με τις παρεες για τους γονείς μου και για να μην χαθούμε (ειχαμε χασει μια φορά τον αδερφό μου ,ο οποίος θυμόταν τον δρόμο και γύρισε σπίτι ενώ ολοι τον ψάχναν για κάνα 2ωρο -δεν υπήρχαν και κινητά να ειδοποιήσει ότι ειναι σπίτι ή οτι χάθηκε).
Στο χωριό δε κάνανε περιφορά και πηγαίναν λίγο οι γονείς μου στην εκκλησία αλλά χωρίς εμας πάλι γιατί μετά πάλι κάπου τους είχαν καλεσμένους και εμείς θα είμαστραν βάρος.
Μεγάλο Σαββατο ο πατερας με τον παππού στο χωριό θα πηγαίναν να διαλέξουν αρνί απο τον τσοπάνη και θα το φέρναν σπίτι ζωντανό μέχρι να ερθει ο θειος της μάνας μου να το σφάξει.Αυτή ήταν χειρότερη στιγμή μου -δεν κατάλαβα ποτέ πως μπορούσε να σφαζει αυτό το αθωο πλάσμα με τόση άνεση ο θειος.Φυσικά απείχα απο όλη την διαδικασία σε αντίθεση με τον αδερφό μου που την έβρισκε ενδιαφέρουσα.Ούτε στην διαδικασία της κατασκευής κοκορετσιού ήμουν παρων αφού και αυτό ήταν στο πλαίσιο όλων αυτων που σιχαινόμουνα.
Στο νησί το παίρναμε απο το χασαπη αδερφο του παππού εκει(τον είχαμε χασει αρκετά νωρις) έτοιμο και συνήθως το ψήναμε στο φούρνο ή το δίναμε σε έναν φίλο μας που είχαμε ψησταριά και έψηνε αρνιά το Πασχα επι πληρωμής.
Το βράδυ η μανα μας εντυνε με τα "καλα" μας και πηγαίναμε στην Ανάσταση .Στο χωριο δεν μας πολυάρεσε γιατί ήταν πολύ ήσυχα.Αντιθέτως στο νησί στην πλατεία απο νωρίς οι ντόπιοι με τους Αθηναίους χωρισμένοι σε δυο ομάδες κάναν διαγωνισμό του ποιος εχει τα πιο δυνατά βαρελότα.Και μετά στις ενορίες γινόταν το έλα να δεις -εμείς πηγαίναμε στην θεωρητικά πιο ήσυχη γιατί φοβόταν η μάνα μας για την ασφαλειά μας.
Επιστροφή στο σπίτι και ευχες και φιλιά και αναστάσιμο τραπέζι με μένα μην αγγίζω τίποτα εκτός απο σαλάτα.Ουτε μαγειρίτσες ,ουτε συκωτάκια ,ούτε κόκκινα αυγα ,τίποτα δεν ετρωγα.Κλασσικά ο πατέρας μου νευρίαζε και μονολογούσε για την ανωμαλία που με έδερνε ,αλλά τον καλμάραν οι υπόλοιποι.
Κυριακή στο χωριό πρωινό ξύπνημα για τους αντρες να ετοιμάσουν τις φωτιές .Μεγάλες θράκες γιατί εψηναν και κάποιοι γείτονες μαζί μας.Και κάτω απο την μεγάλη μουριά φερναν τραπέζια που τα ενώναμε και στρώναν οι γυναίκες με τσουρεκια,κόκκινα αυγά ,διαφορα μεζεδάκια και κρασί,πολύ κρασί.Και δημοτικά στο κασετόφωνο και χορός και γέλια και τα πιτσιρίκια να τρεχουμε στο οικόπεδο απέναντι με τις κόκκινες παπαρούνες.Και το μεσημέρι όλοι μαζί στο ιδιο τραπέζι ,με γελια και ευχες και τσουκρίσματα και πειράγματα(εγώ δεν έτρωγα ούτε αρνί ,ούτε κοκορέτσι ,ούτε τίποτα σχεδόν εκτός απο σαλάτες και τυριά -δεν διανοούμουν να φαω απο το ζωντανό που πριν κάποιες ώρες το είχα δει να τρεχει στο κήπο μας.Αυτό με ακολουθεί μέχρι σήμερα και αρνίσιο ή κατσικίσιο κρεας δεν τρωω ποτέ όπως και κοκορετσια ,σπληνάντερα και όλα τα συναφή).
Στο νησί απλώναμε πανιά πάνω στο ταρατσάκι του σπιτιού να ισκιάζει και στρώναμε εκει το πασχαλινο τραπέζι.Το πρωινό είχε επίσκεψη στο ξάδερφο του πατερα μου που γιόρταζε (και εψηνε 5 αρνιά και 10 κοκορετσια και είθχε και μια βαρέλα κρασί  και κερνούσε όλη την γειτονιά) και τον νονό του.Και εδω το μεσημέρι την έβγαζα με διάφορα αλλά επειδή ούτε η ξαδερφη μου έτρωγε για τους ιδιους λόγους ξηγιόταν η θεια για μας μπιφτεκάκι!Όταν έλειπε  αυτή είχαμε νηστεία!
Τα χρώματα των παιδικών μου χρόνων για αυτές τις μέρες είναι δυο ,το μωβ του πένθους και το κόκκινο του αίματος .

(Συνεχίζεται...) 

5 σχόλια:

nefelokokkugia είπε...

TIIIIIIIII?
ΔΕΝ ΤΡΩΣ ΚΟΚΟΡΕΤΣΙ?

Evil Chef είπε...

@nefelokokkugia

Οχι ,όσο περίεργο κι ακούγεται για τους λόγους που αναφέρω δε τρωω οτιδήποτε εχει σχεση με αιγοπρόβατα.
Είναι θέμα αρχών καθαρά και τίποτα παραπάνω.

nefelokokkugia είπε...

Tι να πω? Περί ορέξεως...
Απλά με ξενίζει, ειδικά από επαγγελματία μάγειρα.

Evil Chef είπε...

@nefelokokkugia

Τα ιδια μου λέει και το συγγενολόι αλλά εγώ βράχος :))

Coula είπε...

Πολύ όμορφες εικόνες!!!!

Ακου να δεις τωρα τη δικη μου κουλαμάρα!!! Δε τρωω αρνια κατσικια και λοιπα τρεχάτα σε κήπους, αλλά για κοκορέτσι πεθαίνω!!!!! Τρεφομαι μονο με αυτο ανημερα το Πάσχα και μονο απο του πατέρα μου! Όχι ότι κι ότι!!!

Παω και στο επομενο ποστ!!!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Από το Blogger.