Τετάρτη, 2 Μαρτίου 2011

7 Μάνα είναι...(μέρος πρώτο-ο Μπίλλυ)

Ξέρω ότι βιολογικά δε θα γίνω ποτέ μητέρα ,η φύση εχει επιλέξει το πατρικό ρόλο για μένα.
Λένε πως μάνα είναι κάτι πολύ ιερό και αξιοσέβαστο.
Όταν έχεις 2 μανάδες το αντιλαμβάνεσαι καλύτερα.
Στην γειτονιά που μεγάλωσα λοιπον ,η μητέρα μου είχε μια πολύ καλή φίλη .Αυτή η κυριά (Δ το ονομά της στο εξης) παντρεύτηκε λίγο μετά απο την δική μου και όταν εγώ ημουν ηδη 18 μηνων γέννησε το πρώτο παιδί της.Επειδή όμως είχε κάποια προβλήματα με τον παππού που έμενε μαζί τους και έπρεπε να τρέχει διαρκώς σε γιατρούς και νοσοκομεία εμπιστευόταν το παιδί στην μητέρα μου.Έτσι βρέθηκα με έναν "αδερφό" προτού γεννηθεί ο βιολογικός .Με το Μπίλλυ μεγαλώσαμε μαζί και μαζί μας και τα αδερφια μας που ήρθαν με λίγους μήνες διαφορά μετά απο 1,5 χρονο.
Όταν πέθανε ο παππούς ,η Δ είπε πως θα αλλάφρωνε την μητέρα μου απο τα παιδιά που της είχε φορτώσει.Όμως επειδή τα οικονομικά της οικογενειάς της δεν ήταν πολύ καλά δέχτηκε την πρόταση φίλου τους τραγουδιστή (τώρα είναι πολύ γνωστή φίρμα) που ξεκίναγε την καριέρα του και έγινε η αμπιγιέζ του στα μαγαζιά που δούλευε.Έτσι κάποιες πρωινές ώρες τα παιδιά μέχρι να μεγαλώσουμε και να πάμε σχολείο τα πρωινά τα περνάγαμε μαζί στο δικό μας σπίτι ,παίζοντας ,τρωγοντας  όλα μαζί υπο την επίβλεψη της μητέρας μου.Μετά τον μεσημεριανό υπνο ανεβαίναμε στο επάνω όροφο στο σπίτι των παιδιών για το δεύτερο ημίχρονο.Είχαμε 2 μαμάδες και 2 μπαμπάδες(αυτόυς δε τους πολυβλέπαμε γιατί δουλεύαν πολύ).Πηγαίναμε παντού μαζί -για παιχνίδι ,για κάλαντα ,στα πάρτυ ,παντου...Η αχώριστη τετράς...
Όταν έχεις 2 μανάδες που σε αγαπάνε το ιδιο έχεις την δυνατότητα να μοιραστείς κάποιο μυστικό με αυτή που σου φαίνεται πιο βολική την δεδομένη στιγμή ,να ζητήσεις χάρη απο εκεί που ξέρεις ότι η μεσόλαβηση θα πιάσει τόπο ,να κρυφτείς όταν κάνεις μια αταξία στο σπίτι της φυσικής μαμάς στην αγκαλιά της δεύτερης επιζητώντας προστασία.Αυτό το κάναμε συχνά εγω και ο Μπίλλυ όντας πιο ζωηροί απο τα μικρότερα παιδιά.
Και όταν ρωτάγαν καμιά φορά την μητέρα μου πόσα παιδάκια έχει απαντούσε 4 -το ίδιο και η Δ.
Το καλύτερο ήταν όταν μας πήγαινε μια απο τις 2 για ποδήλατο σε μια πλατεία και ρωτόυσαν οι άλλες μαμάδες "Και τα 4 δικά σου; Εισαι πολύ νεα ,πότε πρόλαβες;" κάνοντας τις μάνα που μας συνόδευε κάθε φορά να χαμογελάει.
Είναι όμορφο να έχεις 2 μαμάδες .Είμασταν πολύ τυχεροί που το ζήσαμε αυτό.Δε το καταλάβαμε απόλυτα τότε ,αλλά τώρα που μεγαλώσαμε.Και ευτυχώς τις έχουμε ακόμα...
Ο Μπίλλυ και εγώ είχαμε αναπτύξειμια πολύ δυνατή σχέση καλύτερη απο αυτή που είχαμε με τα βιολογικά μας αδέρφια.Αυτή η σχεση κράτησε για όλο το διάστημα που πορευτήκαμε δίπλα δίπλα...
Ήταν ο ένας το στήριγμα του άλλου ,ο εξομολόγος και ο σύμβουλος ,αυτός που κατέφευγε όταν υπήρχε κάποιο πρόβλημα.Ήμουνα ο πρώτος που μου εξομολογήθηκε ότι ήταν ομοφυλόφιλος και ζήτησε να τον βοηθήσω.Τι να τον βοηθήσω; Ήταν μπερδεμένος και εγώ τότε σε ηλικία που δεν είχα την γνώση .Όμως πίστευε πως θα καταλάβαινα γι' αυτό μου μίλησε-μονάχα που εγώ το ήξερα πριν από αυτόν ,το είχα κατα κάποιο τρόπο διακρίνει.
Εγινα αυτός που τον "κάλυπτε" ,που έβαζε πλάτη και απέκρουε τους όποιους ψίθυρους ακουγόταν στην γειτονιά -γιατί η γειτονιά έβλεπε και κουτσομπόλευε.Έγινα ο τοίχος που μπήκε μπροστά και στις 2 μανάδες και τον προστάτεψα μέχρι που έφτασε η στιγμή που μπορούσε να βασιστεί στις δικές του δυνάμεις και παραδέχτηκε τις επιλογές του .
Αυτός έφυγε να ζήσει μόνος του ,σχεδόν αποδιωγμένος απο τις 2 οικογενειές του.Όσο για μένα κάναν λίγο καιρό να συνειδητοποιήσουν τους λόγους της συμπεςριφοράς μου και να με συγχωρέσουν-λες και είχα κάνει την θανάσιμη αμαρτία,τον αδερφό μου προστάτευα.
Ειναι ζόρικο να έχεις αδέρφια και να σε καταλαβαίνει μονάχα ο μεγάλος αδερφός σου.Είναι πολύ άσχημο να έχεις 4 γονείς που δε θέλουν να ξέρουν αν ζεις ή αν πεθαίνεις.Ο πάγος έσπασε αρχικά από την βιολογική μου μητέρα,με το άγχος της μάνας "Τι τρωει; Που ζει; Ποιος τον πλένει; Ποιος τον σιδερώνει;" και άλλα τέτοια ερωτήματα μου ζήτησε να μιλήσει μαζί του. Προσφέρθηκε να τον βοηθάει στο νοικοκυριό ..."παιδί μου είναι δε μπορώ να το αφήσω στο έλεος του θεου" ,είπε στον βιολογικό πατέρα μου.
Και ο Μπίλλυ παρουσιάστηκε 14 μήνες μετά στο σπίτι μας ,στην δεύτερη μάνα του να της φέρει 2 ρούχα για πλύσιμο και να φάει με τον αδερφό ξανά απο το ίδιο πιάτο ,όπως παλιά.Και αυτό επαναλαμβανόταν πολλές φορές ,μόνο που δεν ανέβαινε ποτέ την σκάλα για τον επάνω όροφο.
Κάποια μέρα η μητέρα του ,γνωρίζοντας για τις επισκέψεις του στην μαμά-θεια(ετσι αποκαλούσε την μητέρα μου) αποφάσισε να τον συναντήσει σε ουδέτερο έδαφος ,στο σπίτι μας.Μόλις είδε το παιδί της που είχε να δει σχεδόν 18 μήνες -και μάθαινε απο την μάνα μου πως ήταν και πως τα πέρναγε - έβγαλε μια στριγγλιά και έπεσε στα γόνατα ζητώντας του να τη συγχωρέσει.Αυτη η εικόνα όσα χρόνια κι αν περάσουν δε θα σβήσει ποτέ απο το μυαλό μου.
Είναι ωραίο να εχεις 2 μανάδες ...έχεις διπλά όλα τα καλά και τα άσχημα αλλά αυτά είναι πάντα λίγα.
Εχεις δυο μεγάλες καρδιές που ξέρεις πως οτιδηποτε κι αν συμβεί ,οσο και αν διαφωνούν με τις επιλογες σου ,εσύ θα έχεις πάντα μια ξεχωριστή θέση μέσα τους.
Και πέρασε ο καιρός και έφυγε ο μικρος μου αδερφός για το νησί,για να ανοίξει εκει το μαγαζί του και μείναμε 3.Τρείς και σκόρπιοι ,εγώ να τρέχω με την δουλειά ,ο Μάικ  με την δική του και ο Μπίλλυ να παλεύει να ανοίξει το μαγαζάκι που σκεφτόταν.Τα λέγαμε στο τηλέφωνο με το Μπίλλυ και σπάνια απο κοντά .Με το Μαικ είχα πιο συχνή επαφή ,μέναμε ακόμα και στα πατρικά μας.
Και ήρθε εκείνο το καλοκαίρι που συναντηθήκαν τα 4 αδερφια για διακοπες στο νησί .Με το ταίρι του ο καθένας ,μια όμορφη νεανική αγαπημένη παρέα.Ένα βράδυ ,ο Μπίλλυ ένιωσε μια αδιαθεσία και λιποθύμησε.Τον μεταφέραμε στο νοσοκομειο και εκεί χτύπησε το πρώτο καμπανάκι.Ο οργανισμός του ηταν πολύ καταβεβλημένος και υπήρχε κάποιο πρόβλημα με τα λευκά του αιμοσφαίρια.Ο γιατρός -φίλος και πελάτης του μικρού- μας είπε ότι συνήθως σε αυτες τις περιπτώσεις οι ενδείξεις δείχνουν ένα πράγμα ,καρκίνος!!! Μας είπε ότι μπορεί να είναι όμως κάτι προσωρινό και όλο αυτό να είναι μια αιματολογική κρίση αλλά έπρεπε να το κοιτάξει με την επιστροφή του στην Αθήνα.Δεσμεύτηκα μαζί με το Σ (ζούσαν μαζί ήδη 2 χρόνια) ότι θα το φροντίζαμε.
Επισπεύσαμε την επιστροφή μας ,χωρίς να του πούμε τίποτα.Ούτε στις μανάδες είπα.Μαθημένος να τον προστατεύω ,ήθελα να είμαι απόλυτα βέβαιος προτού τους μιλήσω.Δε μπόρεσα να το κάνω ποτέ -άφησα το δύσκολο καθήκον στο γιατρό ένα απόγευμα του Οκτώμβρη και αφου μετά απο 3 μέρες νοσηλείας ειμασταν σίγουροι ,ότι το κακό είχε επισκεφτεί το σώμα του αδερφού μου...
Αυτή την φορά δεν είπαν τίποτα,ρώτησαν μόνο πόσο καιρό το ήξερα και κατανοώντας την θέση μας ,σιωπήσαν.Και ξεκίνησε το μεγάλο ταξίδι που κράτησε 36 μήνες .Ένα ταξίδι που οι γιατροί προσδιόρισαν αρχικά στους 6 ,και ο Μπίλλυ βάλθηκε να τους διαψεύσει θεαματικά.Περασε πολλά στάδια ,και με το γνωστό του χιούμορ συνεχώς ρωτούσε τους γιατρούς του αν θα προλάβαινε την ΄ταδε ταινία ή την δείνα συναυλία.Και πρόλαβε και είδε πολύ περισσότερα απο όσα φαντάζοταν.
Έφυγε εντελώς ξαφνικά -ενω ακολουθούσε μια αγωγή έχοντας καθαρίσει το σώμα του και κάνοντας τους γιατρούς να μιλάνε για θαύμα - μια επιθετική μετάσταση στους αδένες στις μασχάλες .Τον είδα 3 μέρες πριν ,δεν ήμουν εκεί οταν έκλεισε τα μάτια του.Ήταν οι μαμάδες του.
Αυτές που μου είπαν ότι δε θα χρειαζόταν να ξαναπάω στη Σωτηρία γιατί πήρε εξιτήριο ,αφου νίκησε πάλι την αρρώστεια.
Αυτές που τον θρηνήσαν 2 μέρες κρυφά απο τα παιδιά τους,λέγοντας τους ψέμματα ότι χρειάζεται ξεκούραση και πως θα τον επισκεφτόμασταν σύντομα στο πατρίκο του.
Αυτές που μας ανακοινώσαν την προηγούμενη της ταφής το γεγονός-και όχι σε όλα τα παιδιά μονάχα στα εδώ .Το τέταρτο είχε έγκυο γυναίκα και δε χρειαζόταν να την ταράξουν.Θα του το λέγαν μετά ,θα έβρισκαν το χρόνο.
Είναι ευλογία να έχεις 2 μανάδες.
Είναι δύσκολο να καταλάβεις τι σκεφτήκαν εκείνες τις μέρες μεσα στον πόνο τους οι 2 μανάδες αυτές -σκεφτήκαν ότι δε θα μπορούσαμε να διαχειριστούμε την απώλεια και αυτές δε μπορούσαν να μας βοηθήσουν,δεν δεχτήκαν και να προσπαθήσουμε να τις στηρίξουμε.Επιλέξαν να ανέβουν το βουνό μόνες τους.
Δεν μπορείς να συγχωρήσεις λες εύκολα όταν μαθαίνεις κάτι τέτοιο κάποιον.Πόσο μάλιστα ,όταν πρόκειται για τις 2 μητέρες σου.Λόγια του πόνου...που γρήγορα ξεχνάς.
Το τελευταίο αντίο στο κορμί του Μπίλλυ έγινε στη Νίκαια.Μια θάλασσα κόσμου ήρθε να χαιρετήσει τον άγγελο της γειτονιάς ,το τρελόπαιδο που τους ξεσήκωνε με τις φωνές του κάποτε,πελάτες στο μαγαζί,φίλοι απο τα ξενύχτια και τις "ασωτίες" ...
Μπροστα λευκό φέρετρο 2 μάνες ,που με δυσκολία κρατιόταν όρθιες.Πίσω τους ο Σ ,ο άνθρωπος που περάσαν μαζί 5 ολόκληρα χρόνια-δεν έλειψε ούτε λεπτό απο το πλευρό του ,σαν τρίτη μάνα...
Έξω οι πατεράδες και τα αδέρφια του ,μην μπορώντας να αντέξουν όλο αυτό μεσα στο μικρο εκκλησάκι.
Μέχρι την τελευταία κατοικία του αναγκαστήκαμε να σηκώσουμε 3 φορες την κάθε μάνα που λύγιζε απο το πόνο και άλλες 4 τον Σ ,που δε μπορούσε να δεχτεί την αλήθεια και νόμιζε ότι όλο αυτό ήταν ένα κακό όνειρο.Και μετά όταν τα κοράκια κοιτάγαν απορημένα το μνήμα που είχε καλυφθει με λουλούδια ,απορώντας που θα ρίξουν το χώμα ,τις ακούσαμε να του φωνάζουν λόγια που σπάραξαν την καρδιά όλων όσων ήταν παρόντες.
Στο σπίτι επιστρέφοντας το μόνο που κατάφεραν να μου πούνε αργά το βράδυ ήταν το εξής "Είχες δίκιο όταν έλεγες οτι ο έρωτας δεν έχει φύλο-χρειάστηκε να περάσουμε όλο αυτό και να θάψουμε ένα παιδί για να το αντιληφθούμε".Κατάλαβα  ότι ποτέ   οι μαμάδες μας δεν κατάλαβαν τί έκρυβε στην ψυχή του ο Μπίλλυ ,αλλά χρειαστηκαν αυτά τα 3 χρόνια για να καταλάβουν όσα αρνιόταν όλα τα προηγούμενα....
Σήμερα η Δ έχει χάσει εκείνη την κοριτσίστικη φρεσκάδα της και δείχνει μεγαλύτερη απο τα 54 χρόνια της.
Η βιολογική μου μητέρα ακόμα περιμένει τη μέρα που θα χτυπήσει το τηλέφωνο και θα του μιλήσει ,λέγοντας ότι είναι ένα καπρίτσιο του ακόμα -όπως τότε που έφυγε για να ζήσει μόνος του - αρνούμενη να δεχτεί ότι όλο αυτό είναι αλήθεια.Έτσι λέει σε μας...
Το  προηγούμενο Σάββατο βρεθήκαμε πάλι στο "σπιτάκι" του ,εμείς η εν Αθήναις οικογενειά του ,Ψυχοσάββατο και η Δ θα πήγαινε να του κάνει ένα τρισάγιο...Πήγα για τις μαμάδες -η ψυχή του αδεφού μου δεν είχε ανάγκη λιβάνια και φαλτσοψαλμωδίες,αλλά...τι να πω...
Δίπλα του ένας τάφος στολισμένος με κούκλες και λούτρινα και μια κυρία που μοίραζε στάρι και σικολατάκια για την ψυχή της κόρης της.
"Τώρα το τελειώσαν το μνημα ,έχασε η γυναίκα το κοριτσι της 16 χρονών απο το κακό" μου είπαν οι μανάδες.Αυτές οι μαμάδες....τίποτα δε τους ξεφεύγει!
Πήρα με πόνο ψυχής το κέρασμα απο τη μητέρα και ψέλισα "Να είστε καλά να την θυμόσαστε..."
"Σας περιμένουμε για καφέ στο σπίτι" μας είπαν οι μαμάδες καθώς φεύγαμε.

Μπορεί να λένε ότι μάνα είναι μόνο μια ,αλλά εμάς η ζωή μας έδειξε ότι μπορεί να συμβει να έχεις περισσότερες ...
Είμαστε τυχεροί που έχουμε 2 μανάδες...
Είμαστε ευτυχισμένοι που έχουμε αυτές τις 2...
Μπορεί να μην τους έχουμε δείξει όπως θα θέλαν όσα νιώθουμε αλλά τα γνωρίζουν...
Είμαστε τυχεροί που είμαστε αυτά τα αδέρφια...μας ενοχλεί που μείναμε 3 , είναι η αλήθεια...
Νομίζω ότι έχω αδικήσει και τους 2 μπαμπάδες μου γιατί χωρίς αυτους τους συγκεκριμένους ίσως να ήταν διαφορετικά τα πράγματα...
Αλλά σήμερα είπα να μιλήσω για τις μαμάδες μου και τον αδερφό μου....


Υ.Γ.Είναι και ο καιρός ,είναι και η διάθεση ,και η μουσική επένδυση στο μπλογκάκι είναι λίγο "μαύρη".Αγαπημένα θλιμμένα τραγούδια ,με ξεχωριστή σημασία το καθένα...

7 σχόλια:

ta matia mou είπε...

................

Ἅ λ ς είπε...

πφφ....
τι με κανεις και εχω γενικοτερα μαυρη διαθεση απο το κλιμα που επικρατει στη χωρα απο χθες...

βουρκωσα.....

Evil Chef είπε...

Η δική μου διάθεση έχει καταστραφεί απο το Σάββατο το πρωί αλλά πίστευα πως με όσα είχα προγραμματίσει να κάνω θα μου έφτιαχνε...
Έγινε και το χθεσινό περιστατικό και θυμήθηκα τις 2 μάνες που χάσαν τα παιδιά τους και βγήκε όλο αυτό....

Γιαγιά Αντιγόνη είπε...

Τι μου έκανες ............

kovo voltes... είπε...

Πάντα μια σκέψη μένει πίσω: είναι ευτυχία που τον γνώρισες και μοιράστηκες μαζί του...Μην τον ξεχάσεις διαβολομαγειράκο μου.

next_day είπε...

το διάβασα χθές το βράδυ... αλλά δεν μπόρεσα να απαντήσω..... θυμήθηκα την δική μου δεύτερη μάνα.... μόνο που δεν υπάρχει πιά στην ζωή... και νόμιζα ότι το είχα δεχτεί, το είχα ξεπεράσει... τελικά @ρχίδι@... τίποτα δεν έχω δεχτεί.... πόνεσα πολύ...
τώρα σου γράφω με καθαρά μάτια, αλλά όχι με καθαρό μυαλό,.. είμαι έτοιμη να εκμυστηρευτώ πολλά σε αυτό το σχόλιο... αλλά μάλλον πρέπει να σταματήσω....
Μπορεί να πόνεσα, όμως σε ευχαριστώ.... μου εδωσες να καταλάβω πολλά για μένα, για Εκείνη....
Φιλί γλυκό!

Evil Chef είπε...

Πως γίνεται κάποιος να σβήσει απο το μυαλό του έναν αδερφό;
Γιατί αδέρφια υπάρχουν και πέρα απο αυτά που μας συνδέει το αίμα...

Ο Μπίλλυ μου άνοιξε μια πόρτα σε ένα παράλληλο κόσμο ,τον δικό του κόσμο και δεν φοβήθηκε στιγμή παρότι δεν συμβαδίζαν οι ερωτικές μας προτιμήσεις τις τυχον αντιδρασεις μου...
Μου έδειξε μια παράλληλη ζωή κάποιων ανθρώπων ,σε χρόνια που δεν ήταν τόσο ανεκτή όσο σήμερα η διαφορετικότητα...
Με σω αυτού γνώρισα κάποια εξαιρετικά ατομα που με εμπιστευτήκαν και με τοποθετήσαν σαν συνομιλητή στο κύκλο τους.
Είδα πράματα που δε φανταζόμουν ότι υπήρχαν ,εμάθα την γλώσσα επικοινωνίας τους ,μου μιλήσαν γι' αυτά που θέλαν ,σταδιακά απενοχοποιήθηκα και άνοιξα περισσότερο το μυαλό μου.
Έγινα καλύτερος άνθρωπος...
Για όλα αυτά ,θα ζει κάπου μέσα μου αιώνια...
Για μένα ο αδερφός μου δεν έφυγε ποτέ ,επέστρεψε-αφου ολοκλήρωσε την εδώ αποστολή του - εκεί που ανήκει (οπως λέει και η βιολογική του μητέρα) ,δίπλα στους άλλους αγγέλους...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Από το Blogger.