Πέμπτη, 17 Φεβρουαρίου 2011

2 Λεύκωμα "καταστρώματος" Gemini ,ημέρα...

"Στέφανος -Τhe early dj experience"


Γνωριστήκαμε το 1991 στο σχολείο στο Χαλανδρι.Μαθητές κι οι 2 εκεί -εγώ για να ξεφύγω απο τα φαντασματα και τους δαίμονες μου ,εσύ γιατί έπρεπε να βγάλεις το λύκειο.Πατημένα 20 εσύ ,στα 15 εγώ.
Στην αρχή δε σου μίλαγα ,δε ξέρω γιατί.Κάτι φοβόμουνα.Μιλούσες και έκανες παρέα με τους μεγαλύτερους ,σε αντιμετωπίζαν όλοι αλλιώς.Αφορμή μια εργασία που ζήτησες τη βοηθειά μου ,δεν ήσουν και ο καλύτερος μαθητής...
Και απο εκεί ξεκίνησε μια σχέση αμοιβαίας εκτίμησης και φιλίας.Μαζι στα πλυντήρια (με τον τρελο-Αντώνη τον υπεύθυνο εκεί),μαζί στο καπνιστήριο ,να τσοντάρεις συνεχώς γιατί το χαρτζηλίκι μου δεν έφτανε ποτέ,να με κατεβάζεις σπίτι τις Παρασκευες με το απίστευτο Φιατάκι σου.
Γιος στρατιωτικού ,μεγαλος και τρανός στο Πεντάγωνο ο πατέρας σου ...και εσυ η ντροπή της οικογένειας.Που ακούστηκε ο γιος του να είναι dj σε πολύ δημοφιλη σταθμό στην πόλη και να παίζει μουσική σε εκδηλώσεις και πάρτυ;Επρεπε να ησουν στο δευτερο ετος σε βαρβάτη σχολή -αυτό δε στο συγχωρούσε.
Όταν μου αποκάλυψες ποιος ήσουν και που δούλευες κόντεψα να τρελαθώ.Φανατικός ακροατής του σταθμού ,άκουγα όλη μέρα σχεδον και την δική σου εκπομπή φυσικά και δε μου πήγε το μυαλό ακούγοντας τόσο καιρό την φωνή σου.Όταν  μου έδειξες την κάρτα εισόδου με τα στοιχεία του σταθμού αρρώστησα.Κοίτα τι σου φέρνει η ζωή!!!
Εκείνη την περίοδο τα οικονομικά μου ήταν αθλια -οπως πάντα σχεδον στα σχολικά μου χρόνια.Μου είπες να μιλήσεις στους γονείς μου ,να με παίρνεις μαζί σου σα βοηθό όταν παιζεις κάπου μουσική με το αζημίωτο φυσικά.
Οι δικοί μου είχαν τις αντιδράσεις τους αλλά οι καλοί σου τρόποι και τα επιχειρηματά σου έκαμψαν τις την αντισταση και βρέθηκα απο την μια στιγμή στην αλλή βοηθός σου.Δε ήξερα όμως τίποτα ,άσχετος ο δικός σου.Μόνο απο μουσική ήξερα,αυτή που άκουγα.
Το μισο του 1991 λοιπόν το περάσαμε με μαθήματα χορευτικής μουσικής ,λίγο απο κονσόλα ,λίγο απο καλωδιώσεις και με λίγες παρουσιες (3 μόλις) ως βοηθός σου -βλέπεις δε βοηθούσε και το σχολείο και οι απαιτήσεις του.Ουτε και εσυ εκανες πολλές εκδηλώσεις ,περισσότερο στο ραδιόφωνο ήσουν.
Και ήρθε το καλοκαίρι ,τέλειωσε η Α' Λυκείου και μας ανακοινώσαν μετά το τέλος των εξετάσεων ότι εμείς μαζί με κάποιους ακόμα θα έπρεπε να πάρουμε μεταγραφή την επόμενη χρονιά γιατί το σχολείο δε μπορούσε να μας ανέχεται άλλο.(Αυτή την ιστορία θα την πούμε μια άλλη φορά).Ετσι χωρίσαμε απο συμμαθητές ,εγω θα πήγαινα στην γειτονιά μου και εσύ στην δικιά σου.Θα συνεργαζόμασταν κανονικά πλεον αφου λογιζόμουν κανονικός βοηθός .
Τα 2 επόμενα(σχολικά) χρόνια που ακολούθησαν με βρήκαν να δουλεύω μαζί σου τα Σαββατοβραδα και μερικές Παρασκευές(όταν δεν είχαμε με την μπάντα κάποιο live ,τότε βοηθός σου ήταν ο Αλεξης ,ο ξαδερφός σου)σε σχολικά πάρτυ σε διάφορα μαγαζιά ή και σε χώρους μέσα σε σχολεια(γυμναστήρια πχ).Το δεύτερο ήταν το χειροτερό μου γιατί είχε πολύ κούραση επειδή έπρεπε να πάμε νωρίτερα να τσεκάρουμε τον ήχο ,είχαμε να κουβαλήσουμε εκείνες τις ασήκωτες κούτες με τους δίσκους ,να γνωριστούμε με το χώρο...Πόσες φορές δε μας στήσαν οι συνεργάτες σου στην ηχητική κάλυψη;Θυμάσαι τρεξίματα να στήνουμε 9 το βράδυ και σε μια ώρα να ξεκινάει η εκδήλωση γιατί εχουν ξεχάσει να φερουν τον εξοπλισμό;Να τρέχουμε να επιστρέψουμε δίσκους σε αυτούς που τους είχαμε δανειστεί γιατί τους χρειαζόταν νωρίς το πρωί για εκπομπές;(πόσους δίσκους να είχες της εποχής ,νοικιάρικοι και δανεισμένοι ήταν οι περισσότεροι).Και μετά η αίσθηση να βλέπεις όλο αυτο τον κόσμο να χορεύει να να ιδρωνει με την μουσική που διαλέγαμε ...δεν μπορούσα να το χορτάσω -το ίδιο και εσύ.
Στο σχολείο μου και στο δικό σου ,όπως είχες ζητήσει οι πάντες αγνοούσαν την επαγγελματική αυτή συνεργασία -ούτε γνωρίζαν την δεύτερη σου ταυτότητα και ιδιότητα.Προτιμούσαμε να είμαστε 2 αόρατοι οσο το δυνατόν και να κάνουμε το καλύτερο για την δουλειά μας.Ποιος θα φανταζόταν την μεταμόρφωση του ησυχου παιδιού με τις λίγες παρεες ,που δήλωνε ανένταχτος και δεν ακολουθούσε τις μόδες; Συνεργαστήκαμε και αφού αποφοιτήσαμε μέχρι το τέλος του 1994-αρχες του νεου χρονου έφυγα για την θητεία μου.1995 και 1996 (χρονιές στρατιωτικού) στις άδειες μου παίξαμε κάποιες φορές μαζί ,γιατί δε μπορούσα να δεχτώ το χαρτζηλίκι στο φαντάρο όπως έλεγες -σαν αμοιβη  τα δεχόμουν.Όταν τελείωσα και έπιασα την πρώτη μου δουλειά σαν βοηθός του φίλου μου σε εκείνο το μαγαζί,κατάλαβα ότι οι μέρες εκείνες είχαν τελειώσει για μένα.Η κουζίνα ,η μεγάλη μου λατρεία μου άνοιγε μια επαγγελματική προοπτική και δε θα την έχανα.
Έφυγες και εσυ για το δικό σου στρατιωτικό ,και στο διάστημα που μεσολάβησε η ξένη μουσική χάθηκε και τα ελληνάδικα γίναν η νεα μόδα.Η eurodance σκηνή δεν ενδιέφερε κανένα σχεδόν ,εκτός απο κάποιους φανατικούς και κάποια ελάχιστα μαγαζια στέκια τους.Είχες αποχωρήσει και απο το ραδιόφωνο και έπρεπε να πάρεις κάποιες αποφάσεις.
Αποφάσισες ότι στα 26 σου πλεον ήσουν ετοιμος να κάνεις την δική σου οικογένεια με το κορίτσι που ήσασταν τόσο καιρό μαζι και ακολούθως να φύγετε για την Γερμανία που ζούσαν οι δικοί της.Εξασφαλισμένη καλή δουλειά,ποιότητα ζωης ,προοπτικές...
Τότε μας είπες να σας ακολουθήσουμε και εμεις εκεί,μόλις τελείωνε το δικό μου κορίτσι το Πανεπιστήμιο.Υπήρχε δουλειά για όλους και το σημαντικότερο ευκαιρίες περισσότερες απο όσες εδώ.Δεν δεχτήκαμε την πρόσκληση σας και αυτή ήταν η αιτία της ρήξης των σχεσεών μας.Δε καταλάβαινες γιατί κλωτσάγαμε αυτή την ευκαιρία και ήσουν πολύ εγωιστής για να δεχτείς ότι δε μπορούσε πάντα να γίνεται το δικό σου.
14 χρόνια μετά είμαστε μια όμορφη ανάμνηση ο ένας για τον άλλον .Δε σε ευχαρίστησα ποτέ για αυτό που μου πρόσφερες -και υλικά και ηθικά.Σε θυμήθηκα όταν βρήκα την κάρτα μέλους του fan club του σταθμού και ένα απο τα εφημεριδάκια που μας στέλναν-είναι απο το 1991 .(θέλω να τα σκανάρω και να τα βάλω κάπου στο δίκτυο ,να θυμηθούν μαζι μου και άλλοι)Ο σταθμός έκλεισε ,άλλαξε ιδιοκτητη και ονομασία .Λιγοι θυμούνται τους παραγωγούς και τα ονοματά τους.Με την μουσική εξακολουθώ να έχω πολύ καλή σχεση-παραμένω στα γνωστά ακούσματα ,όμως η επαφή με το είδος που παίζαμε -που ήταν στην αρχή τόσο ξένο για μένα -με έκανε να το αγαπήσω και εχω συγκεντρώσει σχεδον τα άπαντα εκείνων των εποχών στους σκληρούς μου δίσκους.Απιστευτο;
Είχα κάνει και ανάλογα προγράμματα σε συγκεντρώσεις κάποιας δικτυακής παρέας (που διαλύθηκε κι αυτή) και ένιωσα ξανά το ίδιο συναίσθημα.Τωρα είναι πιο εύκολα ,με ενα λάπτοπ και ενα σκληρο δίσκο και το Virtual dj κάνεις ξεκούραστα την δουλειά σου σε κάτι τέτοιες περιστάσεις.
Δεν ξερω που βρίσκεσαι και τι κάνετε.Τυχαία πριν λίγο καιρό βρήκα τον ξαδερφό σου στο κέντρο και έμαθα οτι έχετε 3 παιδιά,ότι εχετε μεγαλοπιαστεί και ξεχάσατε τον κόσμο εδω...
Δεν ξέρω πως θα ήταν η ζωη μας σήμερα αν είχαμε πει τότε το ναι.Ισως να ήταν πολύ καλύτερη οικονομικά,ίσως να μην τα είχαμε καταφέρει...
Με τα ίσως δε γράφουμε ιστορία έλεγες....

2 σχόλια:

next_day είπε...

μελαγχολική κατέληξε τελικά η ανάρτηση σου...
όμορφες θύμησες όμως.. έτσι ή αλλιώς.. όπως κι αν κατέληξαν....
Οι αποφάσεις πάρθηκαν....
ίσως να ήταν οι σωστές..
ίσως και όχι..
το αποτέλεσμα μετράει... και αυτό είναι οι αναμνήσεις... τα υπόλοιπα άστα στον κόσμο του "αν"..
Την καλημέρα μου!

Evil Chef είπε...

@next day

Δεν είναι καθόλου μελαγχολική η διαθεσή μου!
Πήραμε τις αποφασεις μας και είναι σιγουρα οι καλύτερες-αν είχαμε ακολουθήσει τότε θα είμασταν μια ζωη υποχρεοι και εξαρτημένοι.
Όμορφα χρόνια πραγματικά-το μόνο που μετανιώνω είναι που δεν συνδύασα δουλειά και μουσική.
Όμως δεν είναι αργα ποτέ για ονειρα!;)

Υ.Γ .Οταν εφτιαχνα το playlist ,συγκινήθηκα απίστευτα γιατί έπρεπε να επιλεξω απο ενα αρχειο 1000+ κομματιών και κάποια έχουν ιδιαίτερη σημασία!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Από το Blogger.