Παρασκευή, 28 Ιανουαρίου 2011

2 Λεύκωμα "καταστρώματος" Gemini ,ημέρα...

Τα καμμένα ντέμο...

Ειδα χθες τυχαία τον Β. ,ξερεις το γνωστό απο το σχολείο.Είχα να τον δω...
Σου έχω μιλήσει ποτέ για τον Β; Μάλλον όχι .Να τα πάρουμε τότε απο την αρχή....

Όταν μου δώσαν "υποχρεωτική" μεταγραφή απο το σχολείο που έβγαλα την 1η λυκείου (θα την πω άλλη φορα αυτή την ιστορία ,ήταν εκεί που κατέφυγα μην μπορώντας να δεχτώ την απορριψή της -ξέρεις αυτής που βρεθήκαμε χρόνια μετα για εκείνο τον καφέ ,αυτή εννοώ) ,ο πατέρας μου μου είπε ότι θα επεστρεφα στο Λύκειο της περιοχής.Αλλά εγω δεν ήθελα ,με πονούσε ακόμα...Έτσι έβαλα την μάνα μου να με γράψει στο συστεγαζόμενο αλλο λύκειο παρότι δεν ήξερα εκεί κανέναν .Θα γνωριζόμουν ,δεν υπήρχε πρόβλημα,αρκούσε να μην υπάρχει καθημερινή τριβή ,με εκεινη.Τα παιδιά που μιλούσα όλο αυτό τον καιρό θα τα έβρισκα στα διαλλείματα και τα Σ/Κ.
Η μανα μου πείστηκε απο τα επιχειρηματά μου(οτι μου ηταν δυσκολο να πηγαινα εκει γιατι θα κοροιδευαν και καλυτερα ενα νεο ξενο περιβαλλον ,θα επηρρεαζοταν και η επιδοση μου ) και με έγραψε στο άλλο σχολείο.Η διευθύντρια με αντιμετώπισε με καχυποψία γιατί πως ένας τόσο καλός μαθητής "παίρνει" μεταγραφή απο εκεί,αλλά δε το προχώρησε.Στην συνέχεια θα καταλάβαινε ότι δε κολλούσα εγώ με εκείνο το περιβάλλον.

Η προσαρμογή μου ήταν σχετικά εύκολη .Εγινα λίγο το επίκεντρο της ταξης στην αρχή αφου περίμεναν κάτι διαφορετικό να δουν (λόγω πρότερου σχολείου) και στην πορεία τα βρήκαμε μια χαρά.
Όντας καπνιστής εκείνη την περίοδο ,έπρεπε να βρω που εκει "τσιγαρίζονταν" οι μαθητές.Το καπνιστήριο δε με συγκίνησε καθόλου αφού ήταν τίγκα στους φλώρους και τους τυπους με το άθλιο καρε μαλλί(μιλάμε για 1991) και οι κοπέλες εκεί ήταν όλες οι "ειμαι η καλύτερα γκόμενα του σχολείου" ,άτομα που ιδιοσυγκρασιακά σιχαινόμουν.Μοναδικό καταφύγιο αρχικά οι τουαλέτες.
Εκεί βρεθήκα και συνάντησα 3 τύπους.Τον Β ,τον Ν και τον Γ. Μια παρέα που δεν γούσταρε επίσης το καπνιστήριο και το περιεχομενό του .Δε τους μίλησα εξ αρχής.Με πλησίασε ο Γ και με ρώτησε κάποια στιγμή αν ήμουνα μέσα για μια εικαστική παρέμβαση στο χώρο.Δέχτηκα και το Σάββατο βρέθηκα μαζί τους εφοδιασμένοι με μπογιές και σπρευ ,έτοιμοι να δωσουμε το στίγμα μας .Η ιδεα ηταν απλή -θα μεταμορφώναμε το χώρο σε "Αγροτικές φυλακές Χαλκίδος" .Οι πόρτες απέκτησαν κάγκελα και συρτες ,οι τοίχοι γραμμές που δείχναν χρόνια και ατάκες του στυλ "αχ και βαχ ,κακουργα κενονια","674 και τελος..." και άλλα τέτοια"φυλακισμένα".Φυσικά βάψαμε το χώρο σε ένα γκρι τόνο (με κανονικη μπογια-δυο χερια μας πηρε) πρωτα και τοποθετήσαμε και πλαστική ταμπελίτσα με αυτοκόλλητα γράμματα με την ονομασία του σωφρονιστικού καταστήματος.(Αυτο το έφερε ο Ν -που το είχε φτιάξει δεν έμαθα ποτέ .Η ιδέα πάντως ηταν δικιά του και την ζυμωνε 1 χρονο πριν).Σαββατο απόγευμα όταν και τελειώσαμε ,επιστρέψαμε περιχαρείς σπίτια μας.
Την Δευτέρα το πρωί η μαθητούσα νεολαία αντιμετώπισε με χαμόγελο την αλλαγη ,η δε λύκαινα μας μετά την πρωινή προσευχη είπε πως αφου προτιμούμε έτσι αυτό το χώρο να φροντίσουμε να μην τον καταστρέψουμε και ακόμη ότι οι καθαρίστριες δε θα πειράζαν τίποτα.Οι υποψίες της στραφήκαν στην τετραδα αλλά ελλειψη στοιχείων αρκέστηκε σε ένα βλέμμα όλο ....υποσχέσεις!!!

Μετα απο αυτό ,γνωριστήκαμε καλύτερα και αρχίσαμε να εγκαταλείπουμε τις φυλακές και να τις επισκεπτόμαστε μονάχα τις βροχερες μέρες ,διεκδικώντας χώρο στο επίσημο καπνιστήριο.Δεν μας καλοδεχτήκαν αλλα με το καιρό μας ανέχονταν.
Τα παιδιά αυτά είχαν μια μπάντα που μαζευόταν και παιζαν -όχι τιποτα σοβαρό ,έτσι για το ξεκάβλωμα και για το χαβαλέ.Με φωνάξαν κάποια φορά να παω .Αυτό ήταν.Σε ένα τζαμάρισμα πήρα χαρτί και στυλό και έγραψα ότι μου κατέβαινε. Το έδωσα στο Β ,που εκτελούσε χρεη τραγουδιστή και του άρεσε.Το παίξαν-ψιλομαλακία ακουγόταν αλλά ηταν μια αρχή.Καπως ετσι γύρισε απο την πλάκα η υπόθεση στο σοβαρό.Με μένα και τον Β να γράφουμε στίχους και μουσική οι υπόλοιποι 3(εγω δε κατείχα απο τούτο).
Τι ακριβώς παίζαμε ...Να σου πω τις επιρροές του καθενος- ο ενας άκουγε μέταλ και ελληνικό πάνκ ,ο άλλος ελληνικο ροκ -έντεχνο ,ο τριτος ρεμπέτικα και μεταλ και εγω άκουγα σχεδόν τα πάντα ,έχοντας μια λατρεία σε Στερεο Νοβα που τότε κυκλοφορούσαν τον πρωτο δισκο τους και σε Τρυπες.
Δημιουργήθηκε ενα κουαρτέτο με κοινά στοιχεία και πολλή ανησυχία ,με έναν ηχο που δεν ειχε ταυτότητα.Οπως εμεις δεν γουστάραμε ταμπελάκια και μέναμε ανένταχτοι στον μικρόκοσμο του προαύλιου έτσι και η μπάντα δεν ακολουθούσε κάποιο είδος.Είμασταν πολύ μελό στα ερωτικά μας σε βαθμό να χαρακτηριστούμε ποπ και βγάζαμε μια απίστευτη δύναμη και ορμή στα υπόλοιπα τραγούδια.
Στιχουργικά επίσης στα "αγαπησιάρικα" είχαμε πρόβλημα ,δε μας έβγαιναν εύκολα ενω στα άλλα γράφαμε άνετα.
Με τη υπόθεση αυτή πήγαμε 2 χρόνια .Όμορφες αναμνήσεις .Εμφανίσεις στο μαθητικό φεστιβαλ της περιοχής ,συναυλίες με άλλες μπάντες στις καταλήψεις του 1992 ,χριστούγεννα στο σχολείο με συνοδεία απο μπουζούκι και κιθάρα και ένα αυτοσχέδιο λαιβ με ροκ ,ρεμπέτικα,λαικά και ότι γούσταρε η παρεα.Κρίμα που δεν είχαμε κάμερα τότε...(στο χριστουγεννιάτικο γλέντι δεν είμασταν μόνοι μας,μας συνοδεύαν οι γονείς πολλών παιδιών και οι μαμάδες είχαν φερει και φαγητά και γλυκά.Είχε στηθεί στη μεγαλή τάξη του σχολείου και είχαμε να σκεφτείς μεχρι και 2 σομπες υγραεριου για να μην κρυώνουμε.Το σχολείο μας ήταν ενα απο αυτά που δεν εγινε ουτε μια ζημιά και δεν υπήρξε κανένα κρούσμα με εξωσχολικά άτομα χάρις στην πολλή καλή περιφρούρηση των ιδιων των μαθητών).
Κάποια στιγμή αποφασίσαμε να ηχογραφήσουμε κάποια ντέμο ,όχι για να τα πάμε πουθενά αλλά για να κρατήσουμε για παρτη μας.Ηχογραφήσαμε ,νομίζω 5 ή 6 τραγούδια .Το στούντιο δε το θυμάμαι ...
Επειδή τα έξοδα βγαιναν απο τα χαρτζηλίκια ,αφήσαμε το υλικό στο στούντιο για να το πάρουμε μόλις είχαμε τα φραγκα να πληρώσουμε τις κόπιες.Εν τω μεταξύ μας έσκασε η πρόταση να παιξουμε σε μια εκδήλωση με άλλες σχολικές μπάντες κάπου στο Ν.Φάληρο σε ένα χωρο (δε θυμάμαι ρε γαμώτο όνομα) και θα παίρναμε απο τους διοργανωτές κάτι ψιλά.Με αυτά και λίγα ακόμα θα τελειώνε η υποθεση ντεμο.Η εκδήλωση δεν πήγε πολύ καλά αφού έγιναν επεισόδια έξω απο το χωρο με την αστυνομια και οι διοργανωτες με το φοβο της γενικότερης σύρραξης διέκοψαν την εκδήλωση-προλάβαμε να παίξουμε ευτυχώς τα 2 κομμάτια που μας είχαν υποσχεθεί.Και προς τιμήν τους μας δώσαν και τα χρήματα που μας είχαν τάξει.
Με τα διαβάσματα για τις πανελλήνιες η μπάντα αδρανοποιήθηκε .Κάποιες σκόρπιες πρόβες και κάτι εμφανίσεις σε σχολικές εκδηλώσεις μονάχα.Παρόλα αυτά γράφαμε και είχαμε υλικό για μελλοντική χρήση.
Ενα πρωινό στο σχολείο(άνοιξη ήταν λίγο πριν τις διακοπές για Πάσχα) ο Β ,ήρθε κάτασπρος σα το πανί ."Ξέρετε το Σάββατο το βράδυ πήρε φωτιά στο στούντιο και δεν εμεινε τίποτα.Χθες το απόγευμα με πήραν τηλέφωνο και με ενημέρωσαν..."Δε είπαμε τίποτα,δλδ εμείς τι διαφορετικό να κάναμε-να τηλεφωνούσαμε να το λέγαμε σε όλους ;Και τι θα γινόταν; Θα αλλαζε κάτι;
Αυτό ήταν ένα ισχυρό πλήγμα για όλους ,στρωθήκαμε πιο πολύ στο διάβασμα ,αραιώσαν και οι πρόβες...Κάποια στιγμή ο Ν ,είπε να το ξανακάναμε και θα έβγαινε καλύτερο απο πριν -είχαμε και φράγκα τώρα δεν θα τ'αφήναμε τόσο καιρό έτσι....Μαζευτήκαμε κάποιες φορές μετα τις εξετάσεις και παίξαμε μαζί.Δώσαμε την υπόσχεση μετά τις διακοπές να μαζευτούμε ξανά ...Μαζευτήκαμε και βάλαμε μπροστά να βρουμε στούντιο να ηχογραφήσουμε.Μόνο που το ραντεβού για την ηχογράφηση εκείνη δε το δώσαμε ποτέ....

Ο Β σήμερα ειναι ενας δημόσιος υπάλληλος ,χωμένος πολύ βαθιά στο κόμμα (το ιδιο τότε ήταν πρόεδρος της τοπικής νεολαίας και προσπαθούσε να με δελεάσει να γραφτώ υποσχόμενος μου ,γκόμενες και γούστα και ένα σωρό μαλακίες) ,οικογενειάρχης με 2 παιδάκια και αποστασιωποιήμενος απο τα μουσικά.Τον συναντάω πολύ σπανια ,είχα τουλάχιστον 7 χρόνια να τον δω(έρχεται στη γειτονιά να δει τους δικούς του καμιά φορά μόνος με το τρενο και στο σταθμό τον βρήκα) 
Ο Ν κληρονόμησε το χρωματοπωλείο του πατέρα του ,παντρεύτηκε και μετέδωσε το μικρόβιο και στα 2 παιδιά του ,που πάνε στο ωδειο -κιθάρα ο μικρος και κρουστα η κόρη(ντράμμερ σα το μπαμπά θέλει να γίνει!).Παραμένει όπως τον θυμούνται όλοι  και στην απορία του "Ποιος είχε πει ότι θα αναλάμβανε να ειδοποιήσει;" δεν έδωσα ποτέ απάντηση .Ισως γιατί και εγω δε θυμάμαι...
Ο Γ συνεχισε στη μουσική .Μεχρι πριν λίγο καιρο έπαιξε μπάσο σε συγκρότημα αρκετά γνωστό.Τώρα έχει αράξει και απολαμβάνει την κόρη του και την γυναίκα του.Υποστηρίζει ότι ο Β είχε αναλάβει τα πάντα και για κομματικούς λόγους παράτησε τα πάντα για να φτιαχτεί .Εννοείται πως αυτοί οι 2 δεν μιλάνε πλεον.Επαγγελματικά ασχολήθηκε με τηλεπικοινωνίες και σαν τεχνικός του είδους εργάζεται όταν δεν απασχολείται με την μπάντα.
Εγώ ...Άφησα τα μολύβια και τα χαρτιά και δεν ξαναέγραψα ποτέ...Ίσως κάποια στιγμή προκύψει πάλι...Μου έχει μείνει κληρονομιά απο τότε όλο το υλικό-στιχουργικο ,το δικό μου.Ο Γ λέει οτι ανα πάσα στιγμή το ξαναδουλεύω και το δίνω σε όποιον γουστάρω ,δικό μου είναι -η μπάντα εκείνη έχει πεθάνει και κανείς δε θα μου ζητήσει το λόγο.Δε ξέρω..αν θέλω...τι θέλω...
Μουσικά εχω διευρύνει τους οριζοντές μου ,εχω πολλές πλεον επιρροές αλλά δεν βρέθηκα ακόμα στη στιγμή που ενα τυχαιο τζαμάρισμα θα με ξαναβάλει στο τριπάκι....

Αυτό είναι ένα απο τα ηχογραφήματα που χάθηκαν (στίχοι μόνο)

ΑΠΕΙΡΟ 4017

Δρόμοι σκοτεινοί ,φώτα χλωμά 
αδεια η πλατεία ,φύγαν τα παιδιά
κάποιος εκει απέναντι σε κοιτάζει
...χαμογελάει.... 
κι η δειλή σου ματιά 
από μέσα μου περνάει 
ομως ειμαι μακρυά 
δε μπορείς να με δεις 
λυπάμαι..
δε μπορω να ακούσω 
αυτά 
που θα θελες να  πεις...

Και κάποιες στιγμές
η ψυχή μου βουρκώνει
οπως τότε που κάναμε έρωτα
σε εκείνο το παλιό καμμένο βαγόνι
και ξυπνάει μέσα μου 
το τέρας της υψοφοβιας
και θέλω να φωνάξω 
τις ερινυες να τρομάξω
μα πέφτω στη δινη 
μιας γαλάζιας μαγειας
και εκεί πνιγεται 
μια κραυγή αγωνίας.

Ενα φορτηγό αστάματητα ταξιδεύει
με ενα τρελό οδηγο
που καρτ ποσταλ συλλέγει
κιτρινα φύλλα ,φθινόπωρο πάλι
σταματημενος στο χαος σε ενα φαναρι
κατεβάζω το τζάμι 
κι απλώνω το χερι 
να πιασω 
μια πεταλούδα που πετάει...
σ'αυτη την πόλη κανεις δε μου μιλάει
4017 τον κωδικο μου 
φωνάζω,
Α 357 το καμμένο τρενο απαντάει
είμαι μακρυά
δε μπορεί να με δεις 
συγγνωμη
δε μπορω να ακούσω 
αυτα που θες να πεις...

Και κάποιες στιγμες....


Ηχητικά,είχε ένα ιδιόμορφο ρυθμό - έντονη επιρροή απο space rock (κατι σαν Hawkwind για τους γνωστες του είδους.)και Violator απο Depeche Mode.(το δίσκο εννοώ).Στιχουργικα-είναι εμφανές , επιρροές απο Σ.Ν.Γράφτηκε πριν 18 χρόνια ,2 βδομάδες πριν την ηχογράφηση.



2 σχόλια:

Ελευθερία είπε...

Καλώς σε βρήκα evil chef !!

πολύ ωραίο το μπλογκί !!!

Ἅ λ ς είπε...

εγω λεω να αρχισεις παλι το γραψιμο!!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Από το Blogger.