Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

6 To μολύβι το κρατάω εγώ...

Έχω το πείσμα και την τρέλα να επιλέγω αυτά που σε όλους φαντάζουν δύσκολα...
Γνωρίζω πως αυτό σε βάθος χρόνου μπορεί να με φθείρει...
Και συνεχίζω να κάνω τις ιδιες επιλογές...
Στέκομαι έξω  απο θεωρίες περί μοίρας και λοιπών μεταφυσικών ,πιστεύω στην εσωτερική δύναμη του ανθρώπου και σε αυτή μονάχα ελπίζω...
Δείχνω ορθολογιστής αλλά αυτή είναι η καλύτερη μου άμυνα ...
Κάπου εκεί αριστερά ψηλά βρίσκεται το κέντρο ελέγχου...
Και ευτυχώς μέχρι σήμερα δεν έχει κάνει λάθος ποτέ...

Το μολύβι στο βιβλίο αυτό το κρατάω εγώ...
Μπορεί να γράφω πολλές παράλληλες ιστορίες και κάποιες να δείχνουν μισές και χωρίς νόημα...
Πάντοτε όμως κλέινω τους κύκλους και γράφω τους επιλόγους όταν αποφασίσω εγώ...
Εκεί είναι το πρόβλημα -ότι δεν γνωρίζω από επιλόγους ...
Και κλείνω χωρίς happy end  πολλά κεφάλαια...

Είναι ουτοπικό το ευτυχισμένο τέλος σε όλα τα διηγήματα...
Και εκτός πραγματικότητας....
Όμως στο βαθμό που μπορώ να προσπαθήσω να φτιάξω κάτι τέτοιο ,το κάνω...
Τελειώνει ο χρόνος και κάποιες ιστορίες θα κλείσουν...
Έχω επιλέξει ποιες είναι αυτές και συνειδητά έχω υποσχεθεί ότι οι ήρωες τους δε θα ξαναζωντανέψουν...

Κρατάω ζωντανές μονάχα αυτές που είναι "δύσκολες"..
Αυτές που μιλάνε για τρελούς και άγγελους και δαίμονες και ακραίες καταστάσεις...
Γιατί τα εύκολα και τα όμορφα τα βαριέμαι...
Γιατί αυτά τα πράματα είναι τόσο κοινά για μένα ...
Στα δύσκολα και τα ζόρικα και τα επικίνδυνα γιατί αν δε τολμήσεις δεν έχεις ζήσει τίποτα στην ζωη σου...

Μια παρτίδα πόκερ τελειώνει όταν ο παίχτης πετάξει τα φύλλα του και σηκωθεί απο το τραπέζι παραδεχόμενος την ήττα του ...
Έχω ευτυχώς ακόμη πολλές μάρκες και πολλή διάθεση ...
Δεν έχω εγκαταλείψει την παρτίδα ...
Παίζω συντηρητικά και προσέχω για να μην χάσω άλλο μεγάλο ποντάρισμα...
Το μολύβι που γράφει ότι χάνω αυτή την στιγμή το κρατάω εγω...
Το ίδιο μολύβι γράφει και το βιβλίο ...
Το ίδιο μολύβι θα γράψει το τέλος της παρτίδας και του κεφαλαίου...
Εν αναμονή λοιπόν...


Ενα πανέμορφο τραγούδι του Γ.Νταλάρα για κλείσιμο που μιλάει για τρελλούς και αγγέλους...


6 σχόλια:

Nina είπε...

Από αυτό το πολύ ωραίο κείμενο κρατάω μία φράση σου...
"αν δεν τολμήσεις δεν έχεις ζήσει τίποτα στη ζωή σου"
Καλημέρα!

Lilium είπε...

Είναι ουτοπικό το ευτυχισμένο τέλος σε όλα τα διηγήματα...
Και εκτός πραγματικότητας....
Όμως στο βαθμό που μπορώ να προσπαθήσω να φτιάξω κάτι τέτοιο ,το κάνω...

Να'ξερες πόσο με άγγιξε αυτό, παλιά αναρωτιόμουν γιατι δεν υπάρχουν ωραίες ενότητες και κλεισίματα ιστοριών όπως στα παραμύθια...

Evil Chef είπε...

Δε διεκδικώ την πατρότητα της φράσης περί τόλμης.Την άκουσα σε παρόμοια μορφή πολλά χρόνια πριν σαν μαθητής απο μια καλή φίλη-καθηγήτρια σαν συμβουλή.

Οταν ήμουν μικρούλης ,ο μπαμπάς μας είχε βάλει στην ερασιτεχνική ομάδα ποδοσφαίρου της περιοχής που μέναμε εμένα και τον αδερφό μου ,για να ασχολιούμαστε και να εκτονωνόμαστε (γιατί αλλιώς θα γκρεμίζαμε το σπίτι).Ο προπονητής τότε μου είχε πει ότι είμαι πολύ καλός δημιουργικά αλλά δε τελειώνω καλά την προσπαθειά μου.
Αργότερα στο σχολείο οι καθηγητές- φιλόλογοι μου έλεγαν ότι είχα εξαιρετική εισαγωγή και αναπτυξή στην έκθεση και πολύ συχνά κακούς επίλόγους.
Συνήθισα στην ιδέα ότι στο γράψιμο των επιλόγων έχω πρόβλημα...
Ηζωη μου απέδειξε ότι οι επίλογοι δε μπορεί να είναι πάντα παραμυθένιοι και πως κάποιες φορές αξίζει η προσπάθεια να κλείσεις όμορφα κάτι ειδικά όταν έχει να κάνει αυτό με ανθρώπινες σχέσεις.

Σας ευχαριστώ πολύ που μπήκατε στην διαδικασία να αφήσετε αυτές τις όμορφες λέξεις για κάτι που αφορά κάτι εντελώς προσωπικό.
Χαίρομαι που εκεί έξω στον πραγματικό κόσμο υπάρχουν και άλλοι "άνθρωποι"!

simone είπε...

καλημεραααααααα... καλως ηρθες στην παρεα μου και καλως σε βρηκα..


ενα τεχνικο προβλημα δεν με αφηνει.. προς το παρων να σε ακολουθησω... θα το παλεψω αργοτερα γιατι θελω να μεινω εδω....

μοιραζομαστε ιδιες σκεψεις...

καλη συνεχειαααααααααααα..


ζηλευω τα δεντρακια που πεφτουν....

ღ oneiremata ღ είπε...

μάλιστα, χαίρομαι που έτυχα σε κείμενο που εκφράζεις τις απόψεις σου και τις σκέψεις σου - με τις περισσότερες συμφωνώ κι εγώ- για να μπορέσω να σε γνωρίσω λιγάκι, αν και αυτό θα συμβεί με τον καιρό διαβάζοντάς σε... χαίρομαι που δε σε πτοούν οι δυσκολίες και το παλεύεις και με το παραπάνω...αυτό είναι η ουσία τελικά!!

Evil Chef είπε...

@ ღ oneiremata ღ

Να σε καλωσορίσω και να σε ευχαριστήσω για το σχολιό σου.
Το κείμενο αυτό είναι ένα καταθετήριο-ομολογία από εμένα για μένα .
Είχα την ανάγκη να το βγάλω από μέσα μου ,να το φωνάξω με αυτό τον τρόπο γιατί έτσι ένιωσα...
Τα δύσκολα με ιντριγκάρουν και με κρατάνε ζωντανό απλά κάποιες στιγμές που λειποψυχώ "επεμβαίνει" το άλλο μου μισό για να με επαναφέρει...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Από το Blogger.