Τετάρτη, 29 Δεκεμβρίου 2010

4 Cineπαρμένος...

Δε ξεχνώ ότι σου χρωστάω ενα review του πως πέρασα και κάποιες συνταγές.Θα σου βάλω αύριο το τσουρεκάκι που θα φτιάξω -την πιτούλα δλδ και θα κάνω μια αξιολόγηση των γιορτών (μαζί με τις recipes) μετά τον νεο χρόνο.

Με την ευκαιρία που καθόμασταν είπαμε να τιμήσουμε το media player που έχουμε συνδεδεμένο με την τηλεόραση (ξέρεις αυτό που έχεις συνδεμένο ένα εξωτερικό σκληρό δίσκο με τα αρχεία σου και κάνει αναπαραγωγή σε όποια πηγή το συνδέσεις) και να δούμε ταινίες μιας και το εορταστικό πρόγραμμα ακόμα και στην Νova ήταν αρκούντως τραγικό...

Γι'αυτές τις ταινίες θα μιλήσω ,που κάποιες  είχαν και αρωματάκι εορταστικό...

α)Για αρχή σου έχω την ταινιούλα που είδαμε μετά την μασαμπούκα του Σαββατομεσήμερου (Χριστούγεννα γαρ) .
Με στομάχια τούμπανο και τα ξινά νερά Φλωρίνας ανα χείρας θρονιαστήκαμε στην καναπεδιά μας για να δούμε κάτι που δεν είχα ξαναδεί .Το "Love actually" .



Φοβόμουνα γι'αυτό που θα έβλεπα και ήμουνα ψιλοσφιγμένος στην αρχή.Στην πορεία χαλάρωσα και τολμάω να πω ότι η ταινία αυτή είναι στις πλεον αγαπημένες μου -στην κατηγορία της πάντα.Ναι, είναι λίγο κάπως για μερικούς να ακούν ότι μια ρομαντική ταινία συγκινεί κάποιον σαν εμένα αλλά I don't give a fuckin sheet  για την αποψή τους.
Μπορώ να καταλογίσω ένα φορτηγό στραβά στους Αγγλους και χίλιους λόγους για να τους αντιπαθώ αλλά στον κινηματογράφο βγάζουν ψυχή.Η ταινία αυτή δεν θα μπορούσε ποτέ να γυριστεί απο Αμερικάνο σκηνοθέτη με Αμερικάνους ηθοποιούς.Δε το έχουν τα Αμερικανάκια ,τι να κάνουμε; Ο βρετανός ηθοποιός έχει θεατρική παιδεία που του δίνει άλλο αέρα στο παίξιμο.Επιχειρήσαν να κάνουν κάτι με το Valentine's day αλλα προσωπικά το βρήκα την μια και μοναδική φορά που το είδα (το κατέβασα ,δεν πήγα να πληρώσω γι'αυτο) πολύ γλυκερό και πολύ ρηχό.
Στην ταινία αυτή ξεχωρίζω τους εξαιρετικούς Colin Firth & Hugh Grant που έχουν ξανακάνει μαζί τα 2 Bridgitte Jones(συστήνονται ανεπιφύλακτα ,άλλη μια περίπτωση που λούστηκα όσα είχα πει πριν τα δω).H ιστορια που πρωταγωνιστεί ο πρώτος μου έβγαλε ένα απίστευτο κύμα τρυφερότητας και αγάπης που παρέσυρε ότι σκεφτόμουν και με έκανε να ξεχάσω ολοκληρωτικά το πρήξιμο.
Βαθμολογία :10/10

β)Αφού μπήκα στο ρομαντικό κλίμα θέλησα την επόμενη μέρα να δω κάτι αντίστοιχο αλλά στο πιο χαλαρό(αρκετή δόση είχα πάρει την προηγούμενη).Η εύκολη επιλογή άκουγε στο όνομα "The ugly truth"(μη με ρωτάς ελληνικούς τίτλους ,δε τους ξέρω).Πρωταγωνιστές ο Gerald Buttler(απο το νησί και αυτός ,Σκωτσέζος) και μια ξανθιά Αμερικάνα που όλο κάτι τέτοιες ταινίες κάνει.
Το στόρυ έχει να κάνει με το μοτίβο των δυο ξένων-δλδ 2 άνθρωποι που δεν έχουν τίποτα κοινό και η κακή τους μοίρα τους φέρνει κοντά και καταλήγουν να ερωτευτούν.Έξυπνο σενάριο ,που αποφεύγει τις παγίδες των κλισέ ,ένας απολαυστικός πρωταγωνιστής που δεν δυσκολεύεται να αποδώσει αφού ο ήρωας δεν διαφέρει πολύ απο την δική του πραγματικότητα και μια συμπρωταγωνίστρια που διεκπεραιώνει αρκετά καλά το ρόλο της(δεν είναι κανένα Έβερεστ υποκριτικής η κοπέλα ).Μέσα απο τον αγροίκο ήρωα και την ultra romantic ηρωίδα περνάνε πολλές αλήθειες για τις σχέσεις των 2 φύλλων -λίγο υπερβολικά δοσμένες κάποιες φορές- και μπορεί κάποιος να βρει και τον εαυτό του μέσα εκεί(εγώ με βρήκα πάντως).




Βαθμολογία:8/10

γ)Και συνέχισα στο ίδιο mood ,με πιο ανάλαφρη ταινία ."Shall we dance?" με Richard Gere .
Μια ταινία που μιλάει για έναν πιεσμένο άνθρωπο που βρίσκει διέξοδο σε μια σχολή χορού και εκεί μέσα από τα μαθήματα ανακαλύπτει ξανά την χαρά της ζωής.Ταινία που δε σε προβληματίζει και σε διασκεδάζει ,και σου περνάει το μήνυμα ότι η ζωή είναι κάτι που δεν επαναλαμβάνεται και γι'αυτό δεν αξίζει να είμαστε μίζεροι και καταπιεστικοί στις επιθυμίες και τον εαυτό μας γενικότερα.
H ταινία για όσους δεν γνωρίζουν είναι remake της ομώνυμης ιαπωνικής που έκανε πολύ αίσθηση με την κυκλοφορία της και για λόγους γλώσσας δε μπορούσε να κάνει καριέρα στο εξωτερικό,οπότε έγινε η αγγλική της version.




Bαθμολογία :7/10

Γενικότερα βλέπω αρκετές ταινίες και σκοπεύω να μιλάω στο εγγύς μέλλον για αυτές.Θα απορήσεις γιατί από το γλυκανάλατο θα σε πηγαίνω στην καφροκωμωδία και μετά στο δράμα και μετά .... αλλά αυτός είμαι εγώ.Ένα κοκτείλ μολότωφ ...με έλλειμα όμως βενζίνης...
Έχω σκοπό να βάλω τις 10 πιο αγαπημένες μου ανα είδος κάποια στιγμή ,έτσι για να με μάθεις καλύτερα και να μοιραστώ με κάποιον πέρα απο το κορίτσι μου αυτά που μου αρέσουν.
Ίσως φτιάξω και μια λίστα με ηθοποιούς και μια με σειρές -ελληνικές κατά προτίμηση.
Να μιλήσω για το μεγάλο μου πάθος τη μουσική ...
Θέλω και σκέφτομαι να κάνω τόσα πολλά ...και θα τα πραγματοποιήσω (Αυτό αν δεν κατάλαβες είναι απειλή!!!)

4 σχόλια:

simone είπε...

τα περιμενω ολα με αγωνια... διαβολακο..

αλλα με την δευτερη ταινια μενω με το στομα ανοικτο... την ειδα προσφατα μεσω filmnet... χριστουγεννα?.. μετα τα χριστουγεννα?... δεν ηξερα τιτλο... μου αρεσε φοβερααααααααα...

η χημεια τους... με τραβηξε και με κρατησε μεχρι τελους... δεν ειναι και οσκαρ.. αλλα ειναι εξυπνη...

καλο απογευμααααααααα...


ειδες κατι συμπτωσεις που εχει η ζωη?..

σε ευχαριστω για το σχολιο σου..

kovo voltes... είπε...

Κάλλιο αργά παρά ποτέ που είδες το Love actually...Απο τις πιο όμορφες ταινίες...Χαίρομαι που σου άρεσε. Τη δεύτερη δεν την είδα και όσο για την τρίτη, μ'αρέσει απλά γιατί έχει χορό...
*μ'αρέσει το κοκτέιλ σου...;)

Lilium είπε...

Aνυπομονώ να διαβάσω τη λίστα με τα λοιπά αγαπημένα σου....
Οι πρώτες τρείς πάντως που ανέφερες είναι πολυ καλές στο είδος τους και δεν είναι ανάγκη να προορίζονται και όλες οι ταινίες για όσκαρ, χρειάζεται και ο ρομαντικός και πιο ανάλαφρος κινηματογράφος!
Καλό βράδυ Σεφ!!!

Black Bill είπε...

Διαβολικέ σεφ,
εγώ δε θα πω για τις ταινίες, έφαγα κόλλημα με το τραγουδάκι που έχεις αφήσει να ακούγεται, του fred astaire, τρελά αγαπημένος μου για χρόνια!!!
Να'σαι καλά...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Από το Blogger.