Τρίτη, 7 Δεκεμβρίου 2010

0 2 λόγια μια μέρα μετά...

"Πάσχιζε να σε αγαπούν όχι να σε θαυμάζουν" Ludwig Wittgenstein (1940)

Κάπως έτσι μπορώ να περιγράψω τον χαρακτήρα του Παύλου ,που έφυγε πριν 20 χρόνια απο κοντά μας νικημένος απο τους προσωπικούς του δαίμονες.
Δεν μπόρεσα να τον δω ζωντανα σε καποια συναυλια σε ηλικία που να θυμάμαι κάτι.Τον άκουσα πολύ σε κάποια εκδήλωση μαζί με τους Απροσάρμοστους ,γύρω στο 1985(αν θυμάμαι καλά) ,που με είχε πάρει μαζί του κάποιος οικογενειακός φίλος και λέγοντας μου ότι αυτόν θα τον εκτιμούσα λίγα χρόνια αργότερα.Από εκείνη την βραδιά θυμάμαι μόνο το Μπάμπη το φλου και αυτό γιατί μου είχε κάνει εντύπωση ο στίχος(αστεία φυσικά).

Ακουσα λοιπόν τότε την είδηση και δε πολυκατάλαβα γιατί γινόταν όλος αυτός ο θόρυβος (τοτε ξεκίναγα να ακούω ελληνική μουσική και τον Παύλο δεν τον είχα καλοανακαλύψει ακόμα) ,είδα και τον φίλο μας να πηγαίνει στην κηδεία του και για 3 μέρες μετά να είναι στην κυριολεξία "διαλυμένος" και μπήκα στο τρυπάκι να δω και εγω ποιος ήταν αυτός ο Παύλος.Δυο χρόνια αργότερα είχα συνειδητοποιήσει το μεγεθός του και απορούσα ταυτόχρονα με αυτή την διαρκή ανασφαλειά του και την αναζήτηση της αγάπης.
Και  αγάπη πήρε πολλή ,απο φίλους ,απο αυτούς που τον ακούγαν ,απο πολύ κόσμο που του μιλήσαν τα τραγούδια του.Γιατί έδειχνε να του λείπει ;
Περνώντας ο καιρός και μεγαλώνοντας κατάλαβα τι βασάνιζε την ψυχούλα του.Δε τον κατάλαβαν ποτέ κάποιοι συγκεκριμένοι άνθρωποι και δε μπόρεσαν να αντιληφθούν την αγάπη που τους έδωσε και να την ανταποδώσουν .Και όντας ευαίσθητος αρκετά κατέφυγε στις παραισθήσεις και τα εύκολα ταξίδια.

 Σήμερα έχοντας ζήσει όπως όλοι μας την απόρριψη και την απογοήτευση ,τις καλές στιγμές των σχέσεων και τις άσκημες ,την χαρά και την λύπη και κουβαλώντας τις δικές μου ανασφάλειες και τους μικρούς μου δαίμονες ξανακούω το πιο χαρακτηριστικό του δείγμα και σκέφτομαι πόσο μοιάζουμε όλοι μας τελικά ,πόσο ψάχνουμε τα ίδια πράματα αλλά και πόσο διαφορετικά τα αντιμετωπίζουμε...
Δε ξέρω αν είμαστε πιο δυνατοί εμεις που προσπαθούμε να τα ξεπεράσουμε με τον δικό του τρόπο ο καθένας ή αν αυτοί που βρίσκουν άλλες διεξόδους είναι δειλοί(γτ θέλει πολύ δύναμη να στραφείς εναντιον του εαυτού σου ,έστω και αρνητική) .

Παύλος απο τον Ασυμβίβαστο ,στο πλέον χαρακτηριστικό του τραγούδι ,ίσως το πιο αληθινό μετα την Η .
Για όλους υπάρχει κάποιος που μας αγαπάει ,και πολύ πιθανόν να μην το βλέπουμε ή να θέλουμε να μην το δούμε ή ο μανδύας του εγωισμού μας να  το απομακρύνει...





ΥΓ.Ολα τα παραπάνω αποτελούν αυθαίρετες σκέψεις της χθεσινής μέρας κατα την διάρκεια της ακρόασης του εν λόγω τραγουδιου και τίποτα παραπάνω...
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Από το Blogger.