Παρασκευή, 29 Οκτωβρίου 2010

0 Σχετικα με την Εύα...

Η πρώτη επαφή μου μαζί της ηταν το 1995 .Μέσω ενός καλού φίλου βρέθηκαν στα χέρια μου οι "Αναλφαβητοι του Ερωτα".
Αυτό ήταν...Ενιωσα ότι αυτή φωνή ταυτιζόταν με τις σκέψεις μου .Την ακολούθησα πιστα μέχρι σήμερα .
Στη πάροδο των ετων η απόλυτη απαισιοδοξία της έχει μαλακώσει -το ιδιο και η δικιά μου...
Βλέπεις στους ήρωες της κάτι που σου λέει "παρόλη την φρίκη ,το κακό και την μιζέρια υπάρχει ο τρόπος να φτιάξεις λίγες στιγμές ευτυχίας να έχεις να θυμάσαι".
Τελευταία διάβασα την Διοτίμα.Μου έδωσε μια παράδοξη νότα ελπίδας ,ίσως γιατί τα παραμύθια για μεγάλα παιδιά σαν αυτό μπορούν να μου ξαναζωντανέψουν αυτο που έχει καεί κάπου μέσα μου...

Λατρεμένο απόσπασμα απο τους Αναλφάβητους(πρώτη αγάπη και παντοτινή αυτό το βιβλίο)

Επειδή πάνω απ όλα, θέλει τόλμη η ζωή, θέλει πολλά κότσια η ευτυχία. Κι η μοίρα δεν είναι κάτι απλό κι ουδέτερο, αλλά κάτι που πλάθεται όπως το θες. Οι δυστυχίες που έρχονται παλεύονται .Οι ευτυχίες που δεν λένε να φανούν είναι εκείνες που γίνονται οι εφιάλτες μιας ζωής. Όλες εκείνες οι μικρές σπίθες που μας δίνονται έτοιμες, ολοζώντανες κάθε μέρα και τις αφήνουμε να χαθούν σαν να μην υπήρξαν είναι τα απωθημένα που δεν θα μας αφήσουν να γεράσουμε με αξιοπρέπεια. 

Κατι ανάλογο ,όχι τόσο λογοτεχνικά μου είπε κάποτε και ο πατέρας μου .Νομίζω ότι πρέπει να ξανασκάψω να φέρω στην επιφάνεια αυτά που άφησα να θαφτούν .


Εύα και πατέρα σας ευχαριστώ παρότι κάπου χάθηκα και έπεσα στην παγίδα αυτού που λέγατε...
Θα επανέλθω όμως ...για μένα!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Από το Blogger.