Κυριακή, 18 Ιουλίου 2010

3 Μια βδομάδα δύσκολη

Μια ολάκερη βδομάδα έλιωσα ...
Υποτίθεται ότι θα έφευγε ο κόσμος θα χαλαρώναμε και εμείς λιγο αλλά φευ!!!
Ζέστη ,ιδρώτας ,καμία διάθεση για φαγητό και ας πρέπει να ετοιμάσεις για τους άλλους ,ένα υγρό καλοκαίρι ,πνιγερό -μεταβατικό ...
Είναι το πρώτο καλοκαίρι που δεν ξέρω αν θα αποδράσω απο την πόλη γιατί να φύγω  άλλωστε.....
Ξέρω ότι το φθινόπωρο θα μου φέρει νέες συγκινήσεις και όμως τα αντιμετωπίζω όλα τοσο αδιάφορα σαν να συμβαίνουν όλα αυτά για κάποιον άλλον-λες και πήγε άλλος στις συνεντεύξεις και όχι εγω...
Δε θυμάμαι να αγχώθηκα ούτε να με ένοιαζε τι θα βγει ..Τι μου συμβαίνει;
Ενα μεγάλο καλοκαίρι αυτό ,μικρότερο ευτυχώς απο το περσινό και  ξέρω τι γεύση μου έχει αφήσει μέχρι στιγμης ...Απαίσια ...Το περσινό έδειχνε ότι θα έχει καλή αλλά στο τέλος του μια στιφίλα -μια ξινίλα λες και κάποιος κάτι έριξε στο ποτήρι ενώ δεν κοίταξα,με χάλασε.Φέτος έχω χαλαστεί από νωρίς ,ενα γαμημένο καλοκαίρι γεμάτο άσχημα νεα , γκρίνια ,στεναχώρια και πολλή κακή διάθεση .Η μετάβαση που ξέραμε οτι έχει ξεκινησει απο την περασμένη χρονιά δεν λέει να ολοκληρωθεί και εκεί που νομίζουμε οτι έχουμε μια καθαρή εικόνα ,εκεί συνομωτεί εναντιόν μας το σύμπαν και άντε να προσαρμοστείς στα νεα δεδομένα -που για πόσο θα είναι μόνιμα δε ξέρει κανείς.....
Θέλω να σταματήσω το χρόνο ,να παγώσω τα πάντα γύρω μου ,να φτιάξω την πραγματικότητα στα μέτρα μου και μετά ας προσαρμοστούν οι άλλοι σε αυτήν!!!
Κουράστηκα να πρέπει να εξηγώ ,κουράστηκα να καταλαβαίνω όλους και όλοι να να μην προσπαθούν για το ανάλογο.Βαρέθηκα την μιζέρια σας ,την κρίση της οικονομίας ,όλα αυτά που προσπαθείτε να μου πουλήσετε ,το πλαστικό ,το ψεύτικο ,τις παρέες σας ,τα πάντα σας.
Θέλω να βρω ένα ξεχαρβαλωμένο παγκάκι σε μια παραλία -δε με νοιάζει ποια παραλία, κατα προτίμηση ερημική- και να περάσουμε εκεί οι δυο μας ώρες ατέλειωτες  ,ίσως και μέρες ,και να μιλάμε για όλα αυτά που ονειρεύομαστε ,να κάνουμε εκείνες τις ειλικρινείς πανέμορφες συζητήσεις ξανά ,με παγωτό Cornetto και περτικαλάδα μπλέ .Να πασαλείβεσαι σοκολάτα και να σε καθαρίζω με φιλιά .Να σε κοιτάω και να σταματάει ο χρόνος ,να υπάρχεις εσυ εκει και τίποτα άλλο στον κόσμο.
Πολλά ζητάω;;;
Σε αυτή την φάση ζούμε ή απλώς επιβιώνουμε;;; Πιστεύω το δεύτερο προς μεγάλη μου απογοήτευση...

3 σχόλια:

Αννουλα! είπε...

το μονο που μπορω να πω ειναι κανε υπομονη.θα με ρωτησεις μαλλον,μεχρι ποτε.
αγνωστο θα σου πω.με τα νευρα δε βγαζεις τιποτα.εγω ελπιζω... ελπιζω στην αλλαγη. αυτην περιμενω.

κ γω βαρεθηκα να ακουω για οικονομικη κριση.
μ@λ@κιες...

Venus είπε...

Ένα μεγάλο φωτεινό καλοκαίρι ....μη σταματάς να ονειρεύεσαι ,στο ξεχαρβαλωμένο παγκάκι που ζητάς ,να μιλάς για τα σοβαρά ,για τα ανούσια ,για λύπες και χαρές ,για το άδικο και για το μίζερο ,για όλα ή για το τίποτα. Και η σιωπή έχει τη δύναμή της.


"Τίποτα σπουδαίο, τίποτα σοβαρό
μετά την καταιγίδα να ένα μέρος να κρυφτώ
στη βρεγμένη άμμο τα όνειρα στεγνά
λέω να τα φτιάξω κι ας χαλάσουνε ξανά"

Evil Chef είπε...

Έχει βρεθει καπου αυτό το παγκάκι που ψάχνω ,και η συντροφιά είναι δεκτική στην ιδέα.
Το μόνο που μας απομένει είναι να προγραμματιστεί η επισκεψή μας εκεί .Έτσι χωρίς προαπαιτούμενα ,χωρίς ατζέντα ,χωρίς λεφτά ,χωρίς τίποτα απο όλα αυτά που μας απασχολούν ..
Να ευχαριστήσω και τις 2 για τα σχολιά σας και την επόμενη φορά θα είμαι πιο αισιόδοξος -ή τουλάχιστον ας το προσπαθήσω...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Από το Blogger.