Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2014

2 Ακούσαμε την Γεωργία Νταγάκη (ναι, γιατί η κοπέλα τραγουδάει!) στο φεστιβάλ Αμαρουσίου


(αναδημοσίευση απο το www.sinwebradio.com)

O άνθρωπος σα μεγαλώνει δυο πράματα μπορεί να συμβούν...ή να στηλώσει τα ποδάρια σα το γαιδούρι και να πει "εγώ δε πάω βήμα παρακάτω ή παρακείθε, αυτά ξέρω μ'αυτά θα συνεχίσω" ή να ησυχάσει και να προσέχει αυτά που βλέπουν τα μάτια και ακούν τ'αυτιά του, μαθαίνοντας καινουρια πραματα και να καταλάβει οτι κακώς πιο μικρός δεν είχε δοκιμάσει κι άλλα "φαγιά"....

Αυτά τα λόγια μου τα είχε πει η θεία Γλυκερία στο νησί λίγους μήνες πριν το φευγιό της, χρόνια πριν όταν τα 40 φαινόταν πολύ μακρινά.
Στην πύλη λοιπόν των δεύτερων -αντα μάλλον δεν έχω την ακραία συμπεριφορά των συμπαθητικών τετράποδων και συχνά με βρίσκω να "ανακαλύπτω" καινούρια ακούσματα, παρότι έχω κάποια μικρά σκαλώματα σε πράματα και καταστάσεις που ξερω χρόνια τώρα.

Όταν προέκυψε το κάλεσμα για την συναυλία της Γεωργίας Νταγάκη στο Μαρούσι, δε το πολυσκέφτηκα να πω το ναι παρότι οι γνώσεις μου περιοριζόνταν σε πολύ λίγα πράματα και σε κάποιες αναφορές απο τηλεοπτικά προγράματα.
Γνώριζα την ύπαρξη της, ότι παίζει λύρα, ότι έχει μπολιάσει τη κρητική μουσική με το λεγόμενο έντεχνο και τον ροκ ήχο αλλά μέχρι εκεί.

Ξεκινήσαμε να πάμε στο Aμαλείο που φιλοξένησε την συναυλία και φυσικά δε μπορούσαμε να το βρούμε γιατί ως είθισται δεν υπήρχε πουθενά καμία σηματοδότηση.Ευτυχώς βρέθηκε ένας καλός άνθρωπος αφού φτάσαμε σχεδόν στην Κηφισιά(!) ψάχνοντας και μας κατατόπισε(τωρα δε το ξαναχάνω).

Ένα ωραίο λυώμενο υπαίθριο θεατράκι, που φιλοξένησε το φεστιβαλ του δήμου Αμαρουσίου - κακώς δεν πήγαμε και σε άλλες εκδηλώσεις - που την ώρα που πηγαμε δεν είχε πολύ κόσμο ακόμη.
Βρήκαμε θεση απένατι στην σκηνή και καθώς παρατηρούσα κάτι μου έλειπε.Μόνο μια κιθάρα και δυο μικρόφωνα; Τα υπόλοιπα όργανα που είναι;
Οι όποιες απορίες του είδους μου λυθήκαν πανηγυρικά όταν ξεκίνησε το πρόγραμμα με τον Δημήτρη Λάππα στην κιθάρα.

Εντάξει, είπα στον εαυτό μου, μπορείς να αισθανθείς εντελώς αχρηστος τώρα. 
Δεν έχω ξανακούσει τέτοιο παίξιμο σε ζωντανό με ακουστική κιθάρα! Απίστευτος κυριολεκτικά(αγνοούσα όπως αντιλαμβάνεστε την ύπαρξη του συγκεκριμένου μουσικού).Εμφανίστηκε και η Γεωργία Νταγάκη με την λύρα της και το όλο αποτέλεσμα με μαγνήτισε.

"Κοίτα να δεις, που απόψε θα περάσουμε πολύ ωραια", σκέφτηκα.

Οι εκπλήξεις πολλές εκείνη την βραδυά - ενεκα και των καλεσμένων.

Σταύρος Σίολας -> Ανατριχιάσαμε με τα Διόδια και ανέβηκε κατακόρυφα στην εκτιμησή μου.
https://www.youtube.com/watch?v=HYLO8wUGeMY

Ορέστης Ντάντος -> Αγαπημένος απο παλία και πολύ καλό το δείγμα απο την επερχόμενη νεα δουλειά του.
https://www.youtube.com/watch?v=8HR-dRt57tM

Δημήτρης Βαρελόπουλος -> Αγαπημένη η μπάντα που έπαιζε (Ματ σε δύο υφέσεις) αλλά αγνοούσα ότι ήταν μέλος.Φυσικά λατρεία το τραγούδι τους που ερμήνευσε  με την Γεωργία.
https://www.youtube.com/watch?v=yyAzFUBCYvw

Παναγιώτης Μάργαρης -> Γνωστός και μη εξαιρετέος.Μαγική η εκτέλεση στο "Μη τον ρωτάς τον ουρανό"
https://www.youtube.com/watch?v=ZCx9YqxeSdQ

Αντώνης Μιτζέλος -> Απολαυστικός γενικότερα, φιλικότατος και με πολύ χιούμορ.
https://www.youtube.com/watch?v=wwlp0fjbJOc

Όλα τα λεφτά το ορχηστρικό αυτό εδώ μια μουσική συνύπαρξη των 3 επί σκηνής.
https://www.youtube.com/watch?v=V2xORAIMrsk

ΕΛΕΝΗ ΒΙΤΑΛΗ ->Εκτός προγράμματος, είχε έρθει ως θεατής και ανέβηκε να πει το "Παρε τα χναρια μου" και να θυμίσει πόσο μεγάλη φωνή είναι ακόμα.
https://www.youtube.com/watch?v=6KuZ6ajXaD8

Εκπλήξεις και απο τα τραγούδια που επέλεξε η Γεωργία, που δεν ήταν αποκλειστικά μόνο απο την νεα της δουλειά "Φόβος"  αλλά και απο αγαπημένους ερμηνευτές, τα οποία μπόλιασε με τον ήχο της λύρας, παρουσίαζοντας ένα υπέρχο αποτέλεσμα.

Ξεχωρίζω 2 για προσωπικούς λόγους(τα σιγοτραγούδησα και εγώ )

- Μαύρα μάτια(τουτο το μήνα) του αθάνατου Νίκου Ξυλούρη - https://www.youtube.com/watch?v=wdCgGiB8AiQ

- Οι 7 νάνοι στο S/S Cyrenia σε ποιήση του υπερλατρεμένου Νίκου Καββαδία - https://www.youtube.com/watch?v=4uizuSwZh5E

Συνολικά έφυγα κατενθουσιασμένος με την λήξη της συναυλίας και στην ερώτηση γιατί τόσο καιρό δεν είχα φροντίσει να την ξαναδώ ζωντανά, έκανα ότι δεν άκουσα - κατάλαβα κ.τ.λ...
Σίγουρα όπου ξαναεμφανιστεί στο μέλλον θα είμαι μέσα στο κοινό.

υ.γ.Απο τα παρελκόμενα της εξαιρετικής βραδιάς θα παρουσιάσω 2 συμβάντα.

Το πρωτο ήταν ο καιρός που λόγω ζέστης χάλαγε συνεχώς τα κουρδίσματα στα όργανα και ταλαιπώρησε τους μουσικούς.(Δεν φανταζόμουνα πόσο επηρρεάζουν οι καιρικές συνθήκες - τελικά δε μπορείς να τα βάλεις με την φύση).

Όπως δε μπορείς να τα βάλεις με τους ηλίθιους που ως γνωστόν πάνε σε αγέλες και είναι αήττητοι.Η αναφορά είναι για τη "παρεούλα" πίσω μας, που όλο το βράδυ σχολιάζαν και χασκογελούσαν - δε ξέρω αν έφτανε αυτό μέχρι την σκηνή, αλλά είναι το ελάχιστο αγενής προς τον καλλιτέχνη βασικά και μετά προς τους λοιπούς στο χώρο μια τέτοια συμπεριφορά.
Δεν είναι δικαιολογία η μη γνώση του είδους της μουσικής, ούτε το νεαρό της ηλικίας - αν δε σου αρέσει καλύτερα να φύγεις, παρά να μείνεις να πουλήσεις "πνεύμα"(κι εμεις υπήρξαμε στην ηλικία τους, δε φυτρώσαμε 39 χρονών εχθες και ποτέ δε φερθήκαμε έτσι...)
Θα μου πεις ότι είναι θέμα παιδείας όλο αυτό και πως πάλι οτι ψάχνω για "ψιλά", αλλά .....

υ.γ.2. Υπόσχομαι να μην ξανακαθυστερήσω άλλη φορά τόσο πολύ τις εντυπώσεις μου απο την οποιαδήποτε εκδήλωση παρακολουθώ  και κρίνω καλό να την σχολιάσω.

υ.γ.3.Η υποσημείωση στον τίτλο έχει να κάνει για αυτούς που "βλέπουν" σε διάφορες σκηνές τραγουδιστές αλλα δεν τους ακούνε, πράμα πολύ συνηθισμένο τα τελευταία χρόνια....

Πέμπτη, 18 Σεπτεμβρίου 2014

0 To μπλουζάκι

Δευτέρα μεσημεράκι ανεβαίνω την Ανδριανού για την συνέντευξη τύπου στο Θεατρο Τέχνης στη Φρυνίχου(ναι, το έκοψα στο πόδι απο το Μοναστηράκι) και σε ένα μαγαζί βλέπω αυτό το μπλουζάκι.


Θα το πάρω όταν κατεβαίνω, σκέφτηκα γτ δε ταίριαζε με το χώρο που επρόκειτο να επισκεφτώ.

Παρεπιπτόντως στην συνέντευξη πέρασα πάρα πολύ καλά, γνώρισα κι αρκετό κόσμο που μέχρι τώρα τα λέγαμε στα emails και τσεκάρισα αρκετά πράματα στο ανανεωμένο πρόγραμμα του Τέχνης για την προσεχή σεζόν.
Κατεβαίνοντας τον ιδιο δρόμο, είχε μια υπέροχη συνεφιά με συνοδεία αέρα και ψιλόβροχου κι όταν έφτασα μπροστά στο μαγαζί, αφού προβληματίστηκα μεταξύ λευκού και μαύρου ,κατέληξα ότι τελικά δε με εκφράζει γενικότερα αλλά θα μπορούσα να το προσφέρω σε αρκετό κόσμο που γνωρίζω σαν δώρο.

Μαζεύω απο εκείνη την μέρα χρήματα και αντιστοιχώ ονόματα και διευθύνσεις και μέχρι το επόμενο καλοκαίρι θα το έχω στείλει, αισιοδοξώ σε όλους!(για ορισμένους που δουλεύουν σε επιχείρηση φίλου θα βάλουμε και το logo του μαγαζιού κάπου για να κάνουμε και διαφήμιση)

Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2014

0 There I go...



Out there in the spotlight you're a million miles away
Every ounce of energy, you try to give away
As the sweat pours out your body like the music that you play...

Here I am, on the road again
There I am, up on the stage
Here I go, playing star again
There I go, turn the page


Τετάρτη, 6 Αυγούστου 2014

1 Ηλίθιες απορίες(αφού ξέρεις ότι πάλι θα σκύψεις το κεφάλι και θα πεις ευχαριστώ...)


...που πηγαινουν οι μουσικές, τα λόγια, όμορφες εικόνες και τα λαμπερά συναισθήματα που γεννήθηκαν, όταν χάνονται οι τόποι που κατοικούσαν;
...ένα ιδιόμορφο φίμωτρο "εφαρμόζεται" (σίγουρα μέσω κάποιου σχεδίου-δε μπορεί να είναι σύμπτωση ) και επιβάλλει μια νεα δικτατορία(όχι των μετρίων - αυτή τελείωσε, των ακόμη παρακάτω).
...θα υπάρξει αντίδραση ή θα πιστέψουμε πάλι τις θεωρίες περι μοίρας ή "ανάγκης";


Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2014

0 Τεκμήρια αθωώτητας

 
 Δεν είμαι οπαδός του αθλητισμού αλλά φίλος του, κόκκινων αποχρώσεων.Αυτό δε με κάνει αυτομάτως και κάφρο έτσι ώστε να μην βλέπω τίποτα άλλο πέρα απο την ομάδα που υποστηρίζω ή να κρίνω τα πάντα με χρωματιστά γυαλιά.
Κάπως έτσι όταν η ομάδα μας έφτιαξε το δικό της γήπεδο, εξέφρασα την άποψη μου σε δικτυακή συζήτηση (παραμονές 2004), ότι το γήπεδο δε θα έπρεπε να ανήκει στην κυριότητα ενός ιδιώτη αλλά του Ερασιτέχνικού σωματείου όπως συμβαίνει παντού και ο εκπροσωπός του να έχει υπογράψει τις όποιες συμβάσεις.
Γιατί αν είχε συμβεί αυτό, δε θα πουλιόταν στον επόμενο πρόεδρο όταν άλλαξε ιδιοκτησία η ομάδα και τα έσοδα θα βοηθούσαν τα υπόλοιπα τμήματα του συλλογού να προοδεύσουν(όχι όπως τώρα που παίρνουν "δωρεές" και φιλούν το χέρι του προέδρου - τα δικά τους λεφτά είναι μην το ξεχνάμε....).

   Παρακολουθώ το θέατρο της γελοιότητας σχετικά με ένα νεο γήπεδο που θα κατασκευαστεί. Πολιτικός φορέας προ εκλογών φαινόταν διαλλακτικός και συννενοήσιμος ενώ τώρα κυρήττει ανένδοτο στα συμφέροντα. Συγγνώμη τα ίδια συμφέροντα δεν ήταν και πριν τις εκλογές ;
Τι συνέβει στο μεταξύ και γίναν μη αρεστά;
Μήπως δεν χρειάζεται να χαιδέψουμε τους ψηφοφόρους πλεον; Δλδ τον πολίτη τον ταίζουμε με ότι θέλει να ακούσει και μετα τον γράφουμε; Αυτό είναι το νεο ήθος που ευαγγελίζεται το συγκεκριμένο κόμμα;
Στο προκείμενο - αν είχαν πρόβλημα στο να έχει την κυριότητα του γηπέδου ένας επιχειρηματίας υπήρχαν τα νομικά όπλα να φροντίσουν όταν τελειώσει η κατασκευή το ερασιτεχνικό σωματείο να έχει την εκμετάλευση του χώρου και να καρπώνεται τα όποια έσοδα. Γιατί δε το κάναν;
Ακόμη πιο γελοίο το γεγονός ότι τις τροπολογίες στο νομοθέτημα που προεκλογικά ζητήσαν και δέχτηκε η άλλη πλευρά δεν τις υποστηρίξαν καν στο κοινοβούλιο και τις κατέθεσε άλλο κόμμα!

    Δε θα πω ότι το νομοθέτημα στο συνολό του είναι ευαγγέλιο, αλλά γιατί δε παρουσίασαν καμία πρόταση για την βελτιωσή του αλλά μονάχα γκρινιάζαν;
Στο πρόσφατο παρελθόν με αφορμή κάποια πουλιά που ζούσαν στον "υδροβιώτοπο του Βοτανικού" σταμάτησε ένα άλλο έργο. Σωστά σταμάτησε γιατί υπήρχαν παραβάσεις σχετικά με την δόμηση στην περιοχή.Έχει περάσει κανείς απο αυτούς τους ανθρώπους απο την Αγ.Αννης να δει την σημερινή κατάσταση; Γιατί δε βοηθήσαν να βρεθεί μια λύση κι η ομάδα της Αθήνας να φτιάξει ένα σύγχρονο γήπεδο και παράλληλα να δημιουργηθεί ένα εμπορικό κέντρο που θα αναβάθμιζε την περιοχή και θα δημιουργούσε θέσεις εργασίας;
Είναι καλύτερη η τωρινή εικόνα της εγκατάλειψης; Και αν ναι, γιατί δεν έχουν κάνει μισή πρόταση για το τι μέλλει γενέσθαι στο χώρο που υπάρχουν τα μισοτελειωμένα κτήρια αν την επαύριο γίνουν κυβέρνηση;

        Καλό κι άγιο το όχι, αλλά να συνοδεύεται με αντιπροτάσεις. Να υπάρχουν λύσεις σε υπαρκτά προβλήματα είτε αυτά αφορούν τα αθλητικά δρώμενα είτε την καθημερινότητα του πολίτη.
Με ευχές και παραμύθια τύπου Χότζα "ψηφίστε μας για να δώσουμε λύσεις" δε μπορείς να πας παρακάτω.Όση δυσμένεια κι αν υπάρχει για την κυβέρνηση και τον τρόπο που λειτουργεί η παντελής έλλειψη προτάσεων δεν βοηθάει.Δεν βοηθάνε ουτε τα καραγκιοζιλίκια με τις παλαιστινιακές μαντήλες στον ώμο ούτε η σιωπή για το χεράκι που βάζει η βορεινή υπερδύναμη σε γειτονικό εμφύλιο. Δε βοηθάνε οι συναυλίες- παράτες διαμαρτυρίας στο δίκαιο αγώνα κάποιων όταν ο κόσμος που συγκεντρώνεται δεν λαμβάνει στο μεγαλύτερο ποσοστό του κανένα μήνυμα από όσα θες να δώσεις(γιατί οι περισσότερο πήγαν να ακούσουν ενα όνομα τζάμπα κι όχι για να υποστηρίξουν τον σκοπό- αληθεια τι υλικά συγκεντρώθηκαν σαν ανθρωπιστική βοήθεια εκείνο το βράδυ; Πόσο "ευαίσθητοι" ήταν οι πολίτες που βρεθήκαν στο Σύνταγμα;)

      Να σκύψουν κάποιοι το κεφάλι και να σκεφτούν και να δώσουν απαντήσεις - δε θέλω να ξαναδώ συμπεριφορές σαν εκείνες των προηγούμενων εκλογών που πριν ψηφίσει ο κόσμος σε συγκέντρωση που παραβρέθηκα άκουσα στελέχη να προσφωνούνται ως "υπουργέ μου" λες και είχαν κερδίσει τις εκλογές και είχαν μοιράσει την πίτα...
Τότε έκανα πως δεν άκουσα, δεν κατάλαβα και έδωσα τόπο στην οργή...αυτή την φορά δεν έχω σκοπό να παραβλέψω το ίδιο εύκολα τα κακώς κείμενα και αν συνεχίσει η ίδια πορεία υπάρχουν κι άλλοι σχηματισμοί να προτιμήσω - ίσως όχι τόσο κοντά στην ιδεολογία μου αλλά τουλάχιστον πιο σοβαροί (κι ας μην κερδίσουν ποτέ έδρα στο κοινοβούλιο εχώ θα έχω την συνειδησή μου ήσυχη ότι στο έγκλημα δεν θα είμαι συνένοχος).

     Η γυναίκα του Καίσαρα πρέπει εκτός απο τίμια και να φαίνεται πως τέτοια είναι - δεν θέλω να αμφισβητήσω την εντιμότητα και τις καλές προθέσεις κανενός αλλά τα "ήξεις - αφήξεις" και οι χρησμοί πακετάκι με την όποια αλαζονική συμπεριφορά δε βοηθάνε στο να πεισθώ ξανα(και πιθανότατα κι άλλοι συμπολίτες) για την αθωώτητα και τις καλύτερες των προθέσεων αυτών που είμαστε συνομήλικοι και κάποτε πίστεψα ότι μπορούσαν να αλλάξουν προς το καλύτερο λίγα πράματα (τελικά αυτό που λένε για τον εσωτερικό πόλεμο του συστήματος,ως μέσο ανάσχεσης έχει αποδειχθεί η διαχρονικότερη μαλακία )

Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2014

0 No hope...

   

Πριν πάρα πολλά χρόνια το Αμερικάνικο MAD(περιοδικό κόμικ κι όχι μόνο) με αφορμή την κακοποίηση κάποιων σκύλων σε μια πολιτεία της Αμερικής ζήτησε απο τους συνεργάτες-σκιτσογράφους του να φτιάξουν μια μικρή ιστορία με τίτλο "Αν οι άνθρωποι ήταν στην θέση των σκύλων".

      Σε 15 καρέ παρουσίαζαν αρχικά με χιουμοριστικό τρόπο την μεταστροφή αυτή - έβγαζε ο σκύλος το αφεντικό βόλτα , το "Ι wanna be your dog" παιζόταν στο ραδιόφωνο ως "I wanna be your man", ο άνθρωπος έφερνε το ξύλο που είχε πετάξει πριν ο σκύλος και κατέληγε στα 3 τρια τελευταία όπου οι σκύλοι βασανίζαν ανθρώπους και το ευχαριστιόταν.

      Οι αναγνώστες του περιοδικού υποστήριξαν σθεναρά την πρωτοβουλία αυτή και το όλον είχε αντίκτυπο στην αντιμετώπιση του συμβάντος απο τα πολιτειακά όργανα με την παραδειγματική τιμωρία του ενόχου. Μιλάμε για μια χώρα που έχει κάποιες δομές για τα ζωα που δεν ζουν σε σπίτι, όσο κι αρκετές εξ αυτών τις βρίσκω προσωπικά βάρβαρες(πχ. θανάτωση αδέσποτων για δημιουργία θέσεων σε χώρους φιλοξενίας αν παραμείνει πολύ καιρό εκεί το ζωο).
Στην δική μας χώρα που δεν υπάρχουν πλεον δομές ούτε για τους ανθρώπους, το να υπάρχει κάποια μέριμνα για τα ζωάκια που ζουν στους δρόμους και υποδειγματικές τιμωρίες για αυτόν που αποδεδειγμένα βιαιοπργεί πάνω τους φαντάζει ανέκδοτο.

   Νομοθεσία υπάρχει και πρόσφατα νομοθετήθηκε η φροντίδα αυτών των ψυχών απο τους δήμους και δεν μπορεί να σε ενοχλήσει κανείς γιατί φροντίζεις τα αδέσποτα της γειτονιάς σου (εμένα αν μου το έκανε αυτό κανείς, θα καταλήγαμε στα δικαστήρια γτ μάλλον θα του είχα κατεβάσει την μούρη...), όσο  για την προστασία τους δεν εφαρμόζεται σχεδόν τίποτα, αφού σπάνια έχουμε καταγγελίες όπότε δεν έχουμε και τιμωρίες (κι όταν αυτές συμβαίνουν δε προβάλονται σε κανένα μεσο μεγάλης απήχησης). Είμαι περίεργος να δω αν μετά το τελευταίο τερατώδες περιστατικό θα αλλάξει κάτι ή θα το ξεχάσουμε σε λίγες μέρες(για μένα ένοχος δεν είναι μόνο ο δράστης αλλά συνολικά όλοι μας που έχουμε ξεχάσει τι σημαίνει σεβασμός...)

    Περι σεβασμού λοιπόν....πρόσφατα σε μια ειπρακτική επιδρομή της Τροχαίας(πως θα πληρωθούν οι καλοκαιρινές άδειες του δήμου - κάθε καλοκαίρι η ίδια ιστορία ), "φάγαμε" για ένα ασήμαντο λόγο μια κλήση και μας κρατήσαν το δίπλωμα. Την επόμενη μέρα πηγαίνοντας να κάνω ένσταση στον αξιωματικό υπηρεσίας, έπεσα πάνω σε έναν απίστευτο Ελληνάρα που είχε χαλάσει τον κόσμο γτ ακουσον-ακουσον του πήραν τις πινακίδες και του αφήσαν σημείωση να παραδώσει άδεια & δίπλωμα καθώς πάρκαρε πάνω σε ράμπα για ΑΜΕΑ.
Ο συγκεκριμένος "κύριος" δε μπορούσε να αντιληφθεί που είναι το κακό σε αυτό που έκανε και απειλούσε τους αξιωματικούς εκεί ότι θα τους πάει στα δικαστήρια και θα τους ξεφτιλίσει γιατί αυτός είναι ο παμέγιστος & ο σούπερ γαμάω της κοινωνίας και δε μπορεί να του φέρονται έτσι.
Τη φράση "ξέρεις ποιος είμαι εγω;" την άκουσα 7 φορές πριν τον βγάλουν σηκωτό έξω και με μια βαρβάτη μύνηση για την συμπεριφορά του.
Αλλωστε τι έκανε ο άνθρωπος; Παρεμπόδισε τους συνανθρώπους που έχουν κινητικά προβλήματα...μόνο αυτός το κάνει; Οχι, το κάνουν πολλοί...ας πιάσουν όλους τους αλλουνούς &
μετά πιάνουν κι αυτον (τον σπουδαίο και εκλεκτό...)

      Κλείνοντας κάτι που είπα και σε ενα δικτυακό σχόλιο - οι κατα τόπους εκδηλώσεις φορέων και δήμων γίνονται για την ψυχαγωγία του κόσμου και για να προβληθεί συχνά το έργο κάποιων που δεν βρίσκουν βήμα. Δεν είναι σωστό για αυτούς που κοπιάσαν για να παρουσιάσουν την όποια δουλειά να έχουμε την χείριστη της συμπεριφοράς - αν δε μας ενδιαφέρει πραγματικά να μην πάμε καθόλου.Επειδή πολλές φορές είναι ελευθέρας εισόδου δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν κανόνες και σεβασμός στον οπιον καλλιτέχνη-ηθοποιό - μουσικό.
Επίσης όταν πληρώνουμε για κάτι δε μπορούμε να έχουμε συμπεριφορά "πασά" στο σκεπτικό ότι απεναντί μας έχουμε επαγγελματίες που πληρώνονται - οι άνθρωποι αυτοί πληρώνονται για την υπηρεσία(ψυχαγωγία) που παρέχουν και για την δουλειά που έχουν κάνει για να παρουσιάσουν αυτό το αποτέλεσμα. Δεν πληρώνουμε εισιτήριο για να τους κάνουμε την ζωη δύσκολη δείχνοντας πλήρη ασέβεια σε αυτό που προσπαθούν να μεταδώσουν.
Αμειβόμενοι ή μη οι δημιουργοί-ηθοποιοί-καλλιτέχνες-μουσικοί είναι άνθρωποι όπως και εμείς και αξίζουν το σεβασμό που απαιτούμε κι εμείς για το ατομό μας.

     Και επειδή όλα αυτά κάποιοι άλλοι και τα έχουν ξαναπεί και θα τα ξαναπουν λέω ότι δεν έχω ελπίδα πως αυτή η κατάσταση θα αλλάξει...για τον απλούστατο λόγο ότι καθένας μας θεωρεί ότι έχει το παπικό αλάθητο σε πλείστες συμπεριφορές - αν προσπαθήσουμε να τις κάνουμε ελάσσονες ίσως κάτι πετύχουμε....

Παρασκευή, 4 Ιουλίου 2014

0 (Ξανα)είδα τον Δράκο του Νίκου Κούνδουρου


Ο Δρακος είμαστε όλοι εμείς...

Δευτέρα βράδυ, όχι τόσο ζεστή νύχτα, η επιλογή μας ήταν να βγούμε απο το σπίτι και να βρεθούμε στο γειτονικό Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη για να παρακολουθήσουμε μια ειδική προβολή του Δράκου , με αφορμή την έκθεση για το έργο του σκηνογράφου της ταινίας Τάσου Ζωγράφου.

Το ευτυχές γεγονός αυτό έγινε καλύτερο όταν μας ανακοινώθηκε στην αίθουσα πως θα βλέπαμε την ταινία σε 35mm φίλμ και όχι σε ψηφιακή κόπια.Μια μπομπίνα σχεδόν 60 ετών θα ξαναέπαιζε μόνο για μας...
Είχα δει ξανά την ταινία πολλά χρόνια πριν και δεν είχα αντιληφθεί πολλά, ίσως το νεαρό της ηλικίας, ίσως ότι εστίαζα στον πολυαγαπημένο μου Ντίνο Ηλιόπουλο βασικά,μου είχαν ξεφύγει πολλά. Όσα δεν πρόσεξα τότε τα είδα τώρα και 3 μέρες μετά μπορώ να γράψω τι μου έδωσε αυτή η προβολή.

Το φίλμ είναι μια απο τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών για την χώρα μας και γτ όχι του παγκόσμιου κινηματογράφου.Πολύ πρωτοποριακό για την εποχή του -μιλάμε για μια Ελλάδα που ψάχνει τα βήματα της μετά τον Εμφύλιο και μια κοινωνία που προσπαθεί να καταλάβει τα νεα δεδομένα - θεωρήθηκε ανθελληνικό απο τους τότε κριτικούς, λόγω των σαφέστατων υπαινιγμών ξεπουλήματος στον ξένο παράγοντα όσων είχαμε (η ιστορία δυστυχώς δεν έχει αλλάζει πόσα χρόνια μετά και δεν επαναλαμβάνεται σαν φάρσα αλλά σαν τραγωδία, δείχνοντας ότι δεν ξεφύγαμε ποτέ απο τα μεταπολεμικά σύνδρομα της κηδεμονίας) και ελάχιστοι αντιλήφθηκαν τους νεωτερισμούς που έφερε στην κινηματογράφηση.

Δείτε τις παραγωγές της δεκαετίας του '50 και θα καταλάβετε γιατί ο Δράκος έκανε τέτοια εντύπωση. Στο εξωτερικό η ταινία βρήκε απήχηση και την προσοχή που της άξιζε αλλά εδώ ...Ο Δράκος θεωρείται δραματική ταινία, δεν νομίζω ότι είναι τέτοια. Θα την έλεγα κοινωνική με την ευρύτερη έννοια του όρου γιατί αυτά που πραγματεύεται αφορούν όλους μας.
Ένας απλός, καθημερινός, ασήμαντος άνθρωπος εξαιτίας μιας ομοιότητας με έναν εγκληματία της εποχής γίνεται το πρόσωπο της ημέρας.Ξαφνικά τον προσέχουν κάποιοι που ποτέ δεν τον είδαν κι υπήρχε δίπλα τους. Βρίσκεται στο επίκεντρο ένος κόσμου που δε τον γνωρίζει και όμως τον αγκαλιάζει όχι γι'αυτο που είναι αλλά γι'αυτό που πρεσβεύει - ο ασύλληπτος πανέξυπνος εγκληματίας. Σε 2 μέρες θα μάθει και θα ζήσει όσα δεν έμαθε τα προηγούμενα χρόνια, θα αισθανθεί σημαντικός, θα νιώσει την αγάπη, θα αποκτήσει υπόσταση.

Οι συμβολισμοί του υπογείου μόνο τυχαίοι δεν είναι στην ταινία - σε ένα υπόγειο δουλεύει, σε ένα υπόγειο ανυψώνεται, σε ένα τρίτο ανακρίνεται και σε ένα υπόγειο γράφει το τέλος του. 
Στο υπόγειο καμπαρέ αυτό που προσέχει κανείς είναι οι ζωγραφιές που στολίζουν τους τοίχους, όλες έργα του Τάσου Ζωγράφου.Αμέσως μετά οι μουσικές του Μάνου Χατζηδάκι. Τα πρόσωπα που αποτελούν την καθημερινότητα του χώρου, φιγούρες απελπισμένες με αγωνία και τρόμο στα μάτια, ψάχνουν ένα καλύτερο αύριο στις λάσπες και στο μεγάλο κόλπο που θα τους βγάλει από την μιζέρια και θα τους κάνει καλύτερους. Το κόλπο που ο θεατής γνωρίζει ότι δεν θα πετύχει ποτέ, όπως το γνωρίζει κι ο ήρωας που δέχεται να γίνει αρχηγός και έμπνευση γι'αυτό τον κόσμο αλλά το κάνει γιατί είναι το μόνο που του έχουν ποτέ ζητήσει να κάνει κι έχει αξία...
Κορυφαία στιγμή της ταινίας το ομαδικό ζειμπέκικο της συμμορίας στο οποίο παίρνει μέρος κι ο ήρωας και μοιάζει με το τελευταίο χορικό μιας αρχαίας τραγωδίας πριν το τέλος.Εκεί μες την σούρα και την μαστούρα κάποιου γράφεται ο επίλογος με ένα μαχαίρι, μια πράξη αγανάκτησης προς αυτόν που τους πούλησε ψεύτικό εαυτό - εκείνη την ώρα δε χτυπάει το Θωμά αλλά την ίδια του την μοίρα αναγνωρίζοντας ότι δεν υπάρχει διαφυγή...

Ο Θωμάς κάνοντας πράξη τα τελευταία λόγια του ως αρχηγός "Όποιος ξέρει να ζει, ξέρει και να πεθαίνει" αρνείται την ιατρική φροντίδα και καταλήγει Ανήμερα Πρωτοχρονιάς επιλέγοντας αυτό ως λύση αφού η προοπτική της ίασης και της συνέχισης της μέχρι τότε ζωής του δεν τον συγκινεί πλεον.Αυτό μεγαλώνει την τραγικότητα του ήρωα και μας δείχνει το πόσο μελανή ήταν πραγματικά εκείνη η εποχή για την χώρα.

Ο Δράκος είναι μια ιστορική συνάντηση πολλών σημαντικών ανθρώπων της τέχνης Κούνδουρος-Χατζηδάκις-Καμπανέλλης-Ζωγράφος-Ηλιόπουλος(οι σκηνές που παίζει με τα μάτια μόνο πρέπει να διδάσκονται στις δραματικές σχολές)-Βέγγος-Αργύρης κ.α που παρουσίαζει την Ελλάδα του '50 όπως ήταν  με τους ανθρώπους χωρίς πολλές ελπίδες για το αύριο σε ένα αστυνομοκρατούμενο κρατος (με βασικούς πυλώνες ρουφιάνους και ασφαλίτες), μια απεικόνηση κόντρα στο κινηματογραφικό ρεύμα της εποχής, και παράλληλα ένα αριστούργημα-γροθιά στο στομάχι όταν σκέφτεσαι ότι 60 χρόνια τώρα αλλάξαμε μονάχα την βιτρίνα  και λίγο την διαρρύθμιση ...δεν κάναμε βήματα σαν χώρα προς τα εμπρος ή μήπως αυτό συμβαίνει παντού στο κοσμο σαν ένας αέναος κύκλος κι εμείς απλά δε το γνωρίζουμε;
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Από το Blogger.